دکتر پرویز دبیری

متخصص پاتولوژی


کتابسرای مهر افروز

به ياد پدر ( دكتر شهريار دبيري )

ﺳﺨﻦ از ﭘﺪري ﺑﺎﻳـﺪ ﮔﻔـﺖ ﻛـﻪ ﻋﻤـﺮ ﮔﺮاﻧﺒﻬـﺎﻳﺶ را ﺳﺮاﺳـﺮ آﻣﻮﺧﺖ و آﻣـﻮزش داد و ﺗـﺎ آن ﻫﻨﮕـﺎم ﻛـﻪ ﻧﻔـﺲ در ﺳـﻴﻨﻪ داﺷــﺖ داﻧــﺶ، ادب، اﺧــﻼق، ﻫﻨــﺮ، دوﺳــﺘﻲ را ﻧﻮراﻓﺸــﺎﻧﻲ ﻣﻲﻛﺮد. اﮔﺮ ﻧﻮﺷﺘﻦ اﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺣﻤﻞ ﺑﺮ ﺧﻮدﺧﻮاﻫﻲ و ﺧـﻮد ﺑﺰرگ ﺑﻴﻨﻲ ﺧﺎﻧﻮادﮔﻲ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺑﻴﺎن ﺣﻘﻴﻘﺖ اﺳﺖ.

از ﭘﺪري ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻮﺷﺖ ﻛﻪ اﻟﮕـﻮي ﻣﻬﺮﺑـﺎﻧﻲ، ﺻـﺪاﻗﺖ و اﻧﺴﺎﻧﻴﺖ و ﭘﺎﻛﻲ ﺑﻮد. ﺑﺪي را ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺖ و ﺑﺎ اراده، ﻋﻠﻢ و ﻓﺮﻫﻨﮓ، ﭘﺮده ﺗﺎرﻳﻜﻲ را ﻣﻲدرﻳﺪ و روﺷﻨﺎﻳﻲ ﺣﻘﻴﻘﺖ را ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد. دﻳﮕﺮ ﻣﺎ و دﻳﮕﺮان ﺑﻮدﻳﻢ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺣﺪ روﺷﻦ ﺑﻴﻨﻲو روﺷﻨﺎﻳﻲ ﺑﺨﺸﻲ او را درﻳﺎﺑﻴﻢ. او وﺟﻮدي ﻣﻠﻜﻮﺗﻲ ﺑﻮد، ﺑﺪي در ذاﺗـﺶ ﻧﺒـﻮد، در ﻧﮕـﺎه او ﺗﻤﺎم اﺑﻨﺎي ﺑﺸﺮ اﻋم از دوﺳﺖ و دﺷـﻤﻦ ﻣﺤﺘـﺮم ﺑﻮدﻧـﺪ و ﺑـﺎ دوﺳـﺖ وﻓـﺎدار ﺑـﻮد و در ﺑﺮاﺑـﺮ دﺷﻤﻦ ﺑﺎ ادب ﺧﺎص ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﻲﻛﺮد. ﻫﻴﭽﮕﺎه ﺑﻪ ﻳﺎد ﻧﺪارم در ﻣﺴﺌﻠﻪﻫـﺎي روزﻣـﺮه زﻧـﺪﮔﻲ ﺣﻘﻴﻘﺖ را ﻓﺪاي ﻣﺴﺎﺋﻞ ﭘﻮچ و ﺑﻲ ﻣﻔﻬﻮم روزﮔﺎر ﻛﻨﺪ. ﺑﺮاي ﺧﻮد ارزش ﺑﺴﻴﺎر ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻮد و ﺑﻪ درون ﭘﺮﺑﺎرش اﻓﺘﺨﺎر ﻣﻲﻛﺮد اﻣﺎ ﻫﻴﭽﮕﺎه ﻓﺨﺮ ﻓﺮوﺷﻲ ﻧﻤﻲﻛـﺮد، اوﻣﺸـﻜﻲ ﺑـﻮد ﻛـﻪ ﻋﻄـﺎر وﺟﻮدش آﻧﺮا ﺑﻴﺎن ﻧﻤﻲﻛﺮد، ﺑﻠﻜﻪ ﻋﻄﺮ اﻓﺸﺎﻧﻲ وﺟﻮد او ﺷﺎﻣﻪ ﺑﺼﻴﺮت ﺑﻴﻦ ﻃﻠﺐ ﻣﻲﻛﺮد.

ﺑﻪ ﻳﺎدش ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮات ﺧﻮد ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ. از دوران ﻛﻮدﻛﻲ آﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ دارم ﻣﺤﺒﺖ، ادب در رﻓﺘﺎر و ﻛﻼم او ﺑﻮد. او دوﺳﺖ داﺷﺖ ﻛﻪ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ در ﺧﺎﻧﻪ و ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﻴﻮﺳـﺘﻪ ﭘﻮﻳـﺎ ﻋﻠﻢ اﻧﺪوز ﺑﺎﺷﻨﺪ و ﻫﻨﺮ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ و ﻧﻘﺎﺷـﻲ را ﭘﻨﺎﻫﮕـﺎه ﺷﺨﺼـﻴﺖ اﻧﺴـﺎﻧﻲ ﺧـﻮد ﻗـﺮار دﻫﻨﺪ. در دوره ي ﻛﻮدﻛﻲ ﺑﻪ ﻣﺎ اﺟﺎزه ﻣﻲداد ﻛﻪ ﮔﺮاﻣﺎﻓﻮن ﻗﺪﻳﻤﻲ او را ﺑﻪ ﻛﻤﻚ دﺳـﺘﻪاش ﻛﻮك ﻛﻨﻴﻢ وﺑﻪ ﻣﻮﺳـﻴﻘﻲ ﮔـﻮش دﻫـﻴﻢ و ﻛﺘـﺎب ﻧﻘﺎﺷـﻲ ﻣﻴﻜـﻞ آﻧـﮋ را ﺑـﻪ ﻣـﺎ ﻣـﻲداد - در ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﻛﻪ ﻣﺮﺗﺐ و ﻣﻨﻈﻢ ﺑﺮاﺳﺎس ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﻔﺴﻪ ﺑﻨـﺪي ﺷـﺪه ﺑـﻮد - ﺗـﺎ ﺑـﺎ آراﻣـﺶ و دﻗـﺖ ﻋﻜﺲﻫﺎي آن را ﺑﻨﮕﺮﻳﻢ و ﮔﺎﻫﻲ ﺧﻮد اﻫﻤﻴﺖ آن ﻛﺎرﻫﺎي ﻫﻨﺮي را ﺑﻴﺎن ﻣـﻲﻛـﺮد. ﻫﻤﻴﺸـﻪ ﭼﻪ در ﺳﻔﺮ و ﮔﺮدش درون ﺷﻬﺮ اﺻﻔﻬﺎن -ﻛﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻨﺮ و زﻳﺒﺎﻳﻲ ﻣﻌﻤﺎري آن ﺑـﻮد- و ﭼـﻪ در ﮔﺮدش ﺧﺎرج از ﺷﻬﺮ، در راه ﻛﻼم اﻣﻴﺪ ﺑﺨﺶ، زﻧﺪﮔﻲ ﺳﺎز، ﻟﻄﻴﻔﻪﻫﺎي ﻣﺆدﺑﺎﻧﻪ و ﺷﻴﺮﻳﻦو ﺑﺎزﻳﻬﺎي دﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻲ ﺷﺎد را ﺑﺮاﻳﻤﺎن ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﻲﻛﺮد.

او ﺳــﻌﻲ داﺷــﺖ ﻛــﻪ ﻓﺮزﻧــﺪاﻧﺶ در ﻳــﺎدﮔﻴﺮي زﺑــﺎن ﺧــﺎرﺟﻲ و ﻣﻮﺳــﻴﻘﻲ ﺳــﻨﺘﻲ و ﻳــﺎ ﻛﻼﺳــﻴﻚ ﺑﻴﺸــﺘﺮﻳﻦ ﺗــﻼش ﺧــﻮد را ﺑﻜــﺎر ﺑﺮﻧــﺪ. در دوران دﺑﻴﺮﺳــﺘﺎن در ﺷــﻨﻴﺪن ﻣﻮﺳــﻴﻘﻲ ﻛﻼﺳﻴﻚ، ﺑﺎ ﺣﺎﻓﻈﻪاي ﺑﻲﻧﻈﻴﺮ ﻛﻪ در ﺷﻨﺎﺧﺖ آﺛﺎر ﺑﺰرگ ﻣﻮﺳـﻴﻘﻴﺪاﻧﺎن ﻛﻼﺳـﻴﻚ داﺷـﺖ،

دوﺳﺖ وﻫﻤﺮاه او ﺑﻮدﻳﻢ.

در ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻋﻠﻤﻲ، ﻣﺸﻮق و ﭘﺮﺳﺸﮕﺮ و ﻛﺘﺎب اﻃﻼﻋـﺎت ﻋﻤـﻮﻣﻲ ﻣـﺎ ﺑـﻮد. دﺳـﺖ ﻣـﺎ را ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﻪ داﻧﺸﻜﺪه ﭘﺰﺷﻜﻲ ﺑﺨﺶ ﭘﺎﺗﻮﻟﻮژي ﻣﻲﺑﺮد، ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳـﺰي ﻣـﻲﻛـﺮد ﻛـﻪ ﻓﺎﻳﻞ ﻣﺪارك را ﻣﺮﺗﺐ ﻛﻨﻴﻢ، در ﻣﻮزة ﭘﺎﺗﻮﻟﻮژي ﺑﭽﺮﺧﻴﻢ وﻳﺎ اﺳﻼﻳﺪﻫﺎي آﻣﻮزﺷـﻲ ﻣﺮﺳـﻮم ﺑﻪ ﻛﺪاﻛﺮوم را دﺳﺘﻪﺑﻨﺪي ﻛﻨﻴﻢ و اﺳﻼﻳﺪﻫـﺎي ﭘـﺎﺗﻮﻟﻮژي را ردﻳـﻒ و ﺑـﺮ اﺳـﺎس ﺷـﻤﺎره درﺟﺎي ﺧﻮد ﻗﺮار دﻫﻴﻢ.

ﺑﺮاي ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮع اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ، ﻓﻠﺴﻔﻲ و اﺧﻼﻗﻲ، ﺷﻌﺮي از ﺣﺎﻓﻆ، ﺳﻌﺪي، ﻧﺎﺻﺮ ﺧﺴﺮو و ﻓﺮدوﺳﻲ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺿﺮب اﻟﻤﺜﻞ و ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻣـﻲﮔﻔـﺖ و ﻣـﺎ را راﻫﻨﻤـﺎﻳﻲ ﻣـﻲﻛـﺮد. ﻛﺘـﺎب ﺗﺎرﻳﺦ ﺗﻤﺪن وﻳﻞ دوراﻧﺖ را ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﺎرﻫﺎ ﺧﻼﺻﻪ ﻛﺮده و ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﻬﻢ را ﮔﻮﺷﺰد و ﺑـﺎزﺧﻮاﻧﻲ ﻣﻲﻛـﺮد. در ﻛـﺎر ﻋﻠﻤـﻲ ﻋﺎﺷـﻖ ﺧـﺪﻣﺖ ﺑـﻪ ﻣـﺮدم، ﺣـﻞ ﻣﺸـﻜﻞ درﻣـﺎﻧﻲ آﻧﻬـﺎ و آﻣـﻮزش داﻧﺸﺠﻮﻳﺎن و دﺳﺘﻴﺎران ﺑﻮد. ﺑﺎ ﺷﻮق از ﺿﺎﻳﻌﺎت ﻣﺎﻛﺮوﺳﻜﻮﭘﻲ ﻓﺘﻮﮔﺮاﻓﻲ ﻣﻲﻛﺮد و از ﻧﻤـﺎي ﻣﻴﻜﺮوﺳﻜﻮﭘﻲ، ﻫﻤﭽﻮن ﻗﺎﻟﻴﺒﺎﻓﻲ ﻫﺰار ﻧﻘﺶ و ﻣﺎﻫﺮ، درس ﺑﺎﻓﺖ ﺷﻨﺎﺳﻲ و ﭘﺎﺗﻮﻟﻮژي را ﭼﻮنﻛﺎﺷﻴﻜﺎري ﻣﻌﺮق ﺑﺮاي ﻣﺸﺘﺎﻗﺎن ﻋﻠﻢ ﻫﺪﻳﻪ ﻣﻲآورد.

از آن ﺑــﻪ دﻳــرﻣﻐــﺎﻧﻢ ﻋﺰﻳــﺰ ﻣــﻲدارﻧــﺪ ﻛﻪ آﺗﺸﻲ ﻛﻪ ﻧﻤﻴﺮد ﻫﻤﻴﺸـﻪ در دل ﻣﺎﺳـﺖ

ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺑﺮاي ﻣﺎ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ زﻧﺪﮔﻲ اﻧﺴﺎن ﮔﺬر از ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﻫﺎﺳـﺖ، اﻣـﺎ ﻫـﺪف آن ﻳﺎﻓﺘﻦ روﺷﻨﺎﻳﻲ ﻣﻄﻠﻖ ﺧﺪاوﻧﺪ و ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳـﺎﺑﻲ اﺳـﺖ و در اﻳـﻦ ﻣﻴـﺎن داﻧﺸـﻤﻨﺪان ﺑـﺰرگ ﭼﻮن ﻛﻮﻫﻬﺎي اﺳﺘﻮار و ﺷﺒﺮﻧﮕﻬﺎي راه ﮔﺸـﺎي ﺣﻘﻴﻘـﺖ ﻳـﺎب ﻫﺴـﺘﻨﺪ. ﻳـﺎوران او در دﻧﻴـﺎي ﭘﺰﺷﻜﻲ، وﻳﺮﺷﻮ، ﭘﺎﺳﺘﻮر و در ﻋﻠﻢ اﺧﻼق ﺳﻘﺮاط، در ادب ﺣﺎﻓﻆ، ﺳﻌﺪي وﻧﺎﺻـﺮ ﺧﺴـﺮو و ﻓﺮدوﺳﻲ ودر ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ آراﻣﺶ ﺑﺨﺶ، ﻣﻮﺗﺰارت و در ﻣﻮﺳـﻴﻘﻲ ﺣﻤﺎﺳـﻪاي ﺑﺘﻬـﻮون، در ﻫﻨـﺮ ﺣﺠﺎري ﻣﻴﻜﻞ آﻧﮋ، در ﻫﻨﺮ ﻧﻘﺎﺷـﻲ داوﻳـﺪ، ﺷﻴﺸـﻜﻴﻦ، راﻣﺒﺮاﻧـﺪ، و در ﻫﻨـﺮ ﻣـﻴﻬﻦ دوﺳـﺘﻲ و راﺳﺘﻲ، درﺳﺘﻲ و ﺧﺪﻣﺘﮕﺰاري ﺑﻪ ﻣﺮدم دﻛﺘﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺼـﺪق و دﻛﺘﺮاﻟﻬﻴـﺎر ﺻـﺎﻟﺢ و در ﻫﻨـﺮ ﭘﺰﺷﻜﻲ اﻳﺮان، ﺷﺎدرواﻧﺎن دﻛﺘﺮ ﺣﺒﻴﺒﻲ، دﻛﺘﺮ ﺷﻴﺒﺎﻧﻲ، دﻛﺘﺮ آرﻣﻴﻦ و دﻛﺘﺮ ﻗﺮﻳﺐ ﺑﻮدﻧﺪ.

او اﻧﺴﺎﻧﻲ وارﺳﺘﻪ، ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻲﻫﺎي ﻣﻜﺮري در ﻣﺤﻴﻂ اﺟﺘﻤﺎع، ﺧﺎﻧﻮاده ﻗﺒـﻞ و ﺑﻌﺪاز اﻧﻘﻼب ﺳﺎل 1357 ش روﺑﺮو ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑـﺮوز ﻣﺸـﻜﻼت درﺣـﺲ وﻃـﻦ دوﺳـﺘﻲ، اﺣﺘﺮام ﺑﻪ ﻫﻤﻪ اﺑﻨﺎي ﺑﺸﺮ او ﻛﻪ ﺑﺮاي آزادي اﻧﺪﻳﺸﻪ و ﻗﻠﻢ اﺳﺘﻮار ﺑﻮد ﺧﻠﻠـﻲ وارد ﻧﻜـﺮد و در دﻓﺎع از اﻳﻦ ارزﺷﻬﺎ ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﻧﻤﻲﻛﺮد.

زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺮﺗﺐ و ﻣﻨﻈﻤﻲ داﺷﺖ. وﻗﺖ ﻏﺬا ﺧﻮردن ﻣﺸﺨﺺ، ﻟﺒـﺎسﻫـﺎي ﻣﺮﺗـﺐ، ﻓﻜـﺮ آزاد، روﺣﻴﻪاي ﻣﻬﺮﺑﺎن و اراده ﻗﻮي ﺑﺮاي ﺣﻞ ﻣﺸﻜﻼت ﺟﺎﻣﻌـﻪ ﻋﻠﻤـﻲ و اﺟﺘﻤـﺎﻋﻲ داﺷـﺖ.

ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﻛﻼﺳﻴﻚ را داﺋﻤﺎ ﻣﻲﺷﻨﻴﺪ و ﻳﺎ زﻣﺰﻣﻪ ﻣﻲﻛﺮد و روﺣﺶ را از ﺑـﺪيﻫـﺎ ﭘـﺎك ﻧﮕـﺎه ﻣﻲداﺷﺖ.

از ﺗﻔﺮﻳﺤﺎت دوران ﻛﻮدﻛﻲ ﻣﺎ آن ﺑﻮد ﻛﻪ ﻫﻔﺘﻪاي دو اﻟﻲ ﺳﻪ ﺷﺐ، در ﺳﺎﻟﻦ ﭘﺬﻳﺮاﻳﻲ، ﺑﺎ ﭘﺮوژﻛﺘﻮر ﻗﺪﻳﻤﻲ، اﺳﻼﻳﺪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ از ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﮔﻞ، آﺛﺎر اﺻﻔﻬﺎن و ﺧﺎﻧﻮاده ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد، ﺑـﻪ ﻫﻤﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد و در ﻣﺘﻦ آن ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ دﻟﻨﺸﻴﻦ ﻛﻼﺳﻴﻚ ﻧﻴﺰ ﺷﻨﻴﺪه ﻣﻲﺷﺪ.

ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ در ﻣﻨﺰل ﺑﻮد از ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ درﺳﻲ ﻣـﺎ ﺟﻮﻳـﺎ ﻣـﻲﺷـﺪ و ﻧﻴـﺰ ﻣﺸـﻖ و ﺗﻜـﺎﻟﻴﻒ درﺳﻲﻣﺎن را ﺑﺎزﻧﮕﺮي ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻫﻤﻴﺸﮕﻲ اش، راﻫﻨﻤﺎي درﺳﻲ ﻣـﺎ ﺑـﻮد.

در دوره ي دﺑﺴﺘﺎن ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻂ ﻗﻮي ﻛﻪ ﺑﻪ زﺑﺎن ﻓﺮاﻧﺴﻪ داﺷﺖ، راه ﮔﺸﺎي ﻓﺮزﻧـﺪان در آﻣـﻮزش اﻳﻦ زﺑﺎن ﺑﻮد و در دوره ي دﺑﻴﺮﺳﺘﺎن، ﺑﺎ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ ﺧﻮد ﻛﻤﻚ ﻛـﺎر ﻣـﺎ ﺑـﻮد زﻳـﺮا ﺑـﻪ ﻗﻮل دوﺳﺘﺎن ﻗﺪﻳﻢ و ﻫﻤﻜﻼﺳﻴﻬﺎي دﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻧﺶ ﺟﻨـﺎب آﻗـﺎي ﻣﻬﻨـﺪس زاد، اﺳـﺘﺎﻧﺪار ﭘﻴﺸـﻴﻦ اﺻﻔﻬﺎن، داﻳﺮه اﻟﻤﻌﺎرف ﻋﻤﻮﻣﻲ ﻣﺘﺤﺮك ﺑـﻮد. ﻣﺸـﻜﻼت دروس ﻃﺒﻴﻌـﻲ، ادﺑﻴـﺎت ﻓﺎرﺳـﻲ، ﺗﺎرﻳﺦ و ﺟﻐﺮاﻓﻲ را آﺳﺎن و روان ﺑﺮاي ﻣﺎ ﺣﻞ ﻣﻲﻛﺮد. ﺑﺮاي ﻧﻤﻮﻧـﻪ ﻳـﺎدم ﻣـﻲآﻳـﺪ در دوران دﺑﺴﺘﺎن، ﺑﺮاي ﻧﻮﺷﺘﻦ اﻧﺸﺎء ﺻﺒﺢ زود از ﺧـﻮاب ﺑﻴﺪارﺷـﺎن ﻛـﺮدم و ﺑـﺎ ﻣﻬﺮﺑـﺎﻧﻲ ﺑـﺮاي آﻧﻜـﻪ دﻳﮕﺮان ﺑﻴﺪار ﻧﺸﻮﻧﺪ، در ﻃﺒﻘﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻨﺰل ﻛﻤﻚ ﺷﺎﻳﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻛﺮد. در اﻣﺘﺤﺎن دﻳﭙﻠﻢ ﻃﺒﻴﻌﻲ در ﺧﺮداد 1353ش ﻫﺮ روز ﺑﺎ ﻣﺎﺷﻴﻦ راﻣﺒﻠﺮآﻣﺮﻳﻜﺎﻳﻲ / 96391 ﺗﻬﺮان ج - ﻣﺮا ﺑـﻪ دﺑﻴﺮﺳـﺘﺎن ﺳﻌﺪي، واﻗﻊ در ﺧﻴﺎﺑﺎن اﺳﺘﺎﻧﺪاري اﺻﻔﻬﺎن ﺣﻮزه اﻣﺘﺤﺎﻧﺎت ﻧﻬﺎﻳﻲ ﻣﻲﺑﺮد و در راه ﻟﻄﻴﻔﻪﻫﺎي ﺷﻴﺮﻳﻦ، ﺳﺨﻨﺎن ﺑﺰرﮔﺎن از ﺑﺘﻬﻮون، ﺳﻘﺮاط، ﺳﻌﺪي و ﺣﺎﻓﻆ ﻧﻘﺶ ذﻫﻦ ﻣﻦ ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﺨـﺶ دوم ﺳﻤﻔﻮﻧﻲ ﺷﻤﺎره 8 ﺑﺘﻬﻮون را ﺑﺎ ﻫﻢ زﻣﺰﻣـﻪ ﻣـﻲﻛـﺮدﻳﻢ ﭼـﻮن در آن دوره، ﻣﺎﺷـﻴﻦﻫـﺎي ﻗﺪﻳﻤﻲ ﺿﺒﻂ ﺻﻮت و ﺳﻲ دي ﺧـﻮان ﻧﺪاﺷـﺘﻨﺪ و ﺳـﺮﺣﺎل و ﺷـﺎداب ﺑـﺮ ﺳـﺮاﻣﺘﺤﺎن ﺣﺎﺿـﺮ ﻣﻲﺷﺪم و ﻣﻮﻓﻘﻴﺖﻫﺎي ﭼﺸﻤﮕﻴﺮي ﺑﺪﺳﺖ آوردم.در دوران دﺑﺴﺘﺎن و دﺑﻴﺮﺳﺘﺎن و داﻧﺸـﻜﺪه ﭘﺰﺷﻜﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺸﻮق ﻣﺎ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻣﺎ رﺷﺘﻪ ﭘﺎﺗﻮﻟﻮژي و ﺑﺎﻓﺖ ﺷﻨﺎﺳـﻲ و ﺟﻨـﻴﻦ ﺷﻨﺎﺳـﻲ درس ﻣﻲداد و راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ ﻣﻲﻛﺮد.

او زﻧﺪﮔﻲ ﺳﺮاﺳﺮ اﻧﺴﺎﻧﻲ و ﭘﻮﻳﺎ و ﭘﺮ از اﻧﺮژي داﺷﺖ. ﻫﻤﺴـﺮي ﻣﻬﺮﺑـﺎن ﭼـﻮن ﻣـﺎدرم، ﺳﺮﻛﺎر ﺧﺎﻧﻢ آذر آﻗﺎزاده، ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺸﻜﻼت روزﻣﺮه و وﻗﺖﮔﻴﺮ را ﺑﺮاي او ﺣﻞ ﻣﻲﻛـﺮد. او ﻓﻘﻂ ﻋﻠﻢ ﻣﻲاﻧﺪوﺧﺖ، ﻋﻠﻢ ﻣﻲﭘﺮوراﻧﺪ و ﻋﻠﻢ اﺷﺎﻋﻪ ﻣﻲداد و دﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ.

ﮔﺎه ﺑﻪ ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ او ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه و آراﻣﺶ ﺑﺨﺶ وﺟﻮدياش ﻣﻲرﻓﺘﻢ، ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻛﺘـﺎب ﺑـﻮد.

زﻳﺒﺎﻳﻲ، ﭘﻮﻳﺎﺋﻲ و ﻧﻈﻢ در ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺑﻨـﺪي ﻣﻮﺿـﻮﻋﻲ ﻛﻨﺎﺑﻬـﺎ از ﻛﺘـﺐ ﻋﻠﻤـﻲ، ﻫﻨـﺮي، ﻓﻠﺴـﻔﻲ، ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ، ﻧﻘﺎﺷﻲ، ﭘﺰﺷﻜﻲ و ... ﻣﺮﺗﺐ و ﻣﻨﻈﻢ، در ﮔﻮﺷﻪاي آﺛﺎر زﻳﺒﺎي ﺧﻄـﻲ او اﻳﺴـﺘﺎدﮔﺎن ﺗﺎرﻳﺦ داﻧﺶ وﺟﻮد دارد، واﻗﻌﺎ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ اﻧﺮژي و ﻧﻈﻢ ﭼﮕﻮﻧـﻪ اﺳـﺖ؟ در ﮔﻮﺷـﻪاي زوﻧﻜـﻦ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻳﺎﻓﺘﻴﻢ، ﻧﺎﻣﻪﻧﮕﺎري ﺷﺨﺼﻲ ﺧﺎﻧﻮادﮔﻲ و اداري از ﺳﺎل 1327 ﺗﺎ ﺳـﺎل آﺧﺮزﻧـﺪﮔﻲ دﻧﻴﻮﻳﻲ اﻳﺸﺎن ﻫﻤﻪ دﺳﺘﺨﻂ ﻧﻮﺷـﺘﻪ از دوﺳـﺘﺎن، روﺳـﺎي داﻧﺸـﻜﺪهﻫـﺎي ﻣﺨﺘﻠـﻒ، ﻫﻤﻜـﺎران داﻧﺸﮕﺎﻫﻲ، ﻓﺎﻳﻞ ﻫﻤﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺮاﺳﺎس زﻣﺎن ﺳﻮراخ ﺷﺪه و در ﻣﻴﻞ ﺳﺮد زوﻧﻜﻨﻲ ﻣﺮﺗﺐ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ ﭼﻘﺪر ﺑﻪ اﻧﺪﻳﺸﻪ دﻳﮕﺮان اﺣﺘﺮام ﻗﺎﺋﻞ ﺑـﻮد و در ﺟﻤـﻊ آوري اﻃﻼﻋـﺎت ﺗﻼش ﻣﻲﻛﺮده اﺳﺖ.

او ﻫﻤﻴﺸﻪ در ﭘﻲ ﺣﻘﻴﻘـﺖ، راﺳـﺘﻲ، درﺳـﺘﻲ در ﺗﻤـﺎم ﻣـﻮارد زﻧـﺪﮔﻲ ﺑـﻮد. در ﺗﺮﺑﻴـﺖ ﻓﺮزﻧﺪان، در ﻛﺎر داﻧﺸﮕﺎﻫﻲ، در ﻣﺴﺎﺋﻞ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ و اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ راﺳـﺘﮕﻮ و دﺷـﻤﻦ دروغ، دورﻧﮕﻲ و ﺗﺰوﻳﺮ ﺑﻮد. ﻧﻤﺎد زﻧﺪﮔﻲ او ﺣﻘﻴﻘﺖ و روﺷﻨﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻳﻜﺘﺎ اﺳﺖ ﺑﻮد ﻣﺜﻞ اﺛـﺮ داوﻳـﺪ ﻧﻘﺎش ﻓﺮاﻧﺴﻮي زﻣﺎن ﺑﻨﺎﭘﺎرت ﻛﻪ ﻧﻮﺷﻴﺪن ﺟﺎم ﺷﻮﻛﺮان و ﻣﺮگ ﺳﻘﺮاط ﺑﺮاي ﺣﻘﻴﻘﺖﮔـﻮﻳﻲ و درﺳﺘﻲ را ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ در آورده اﺳﺖ. اﻳﻦ ﺗﺎﺑﻠﻮ، ﻛﭙﻲ ﺑﺮداري ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮﺣﻮم ﻣﻬﻨﺪس ﻫـﻮﺗﻦ دﺑﻴﺮي، ﻛﻪ ﻓﻘﺪاﻧﺶ ﺿﺮﺑﻪ دردﻧﺎﻛﻲ ﺑﺮ ﭘﻴﻜﺮ ﻣﻬﺮﺑﺎن او ﺑﺎﻗﻲ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑـﻮد در ﺳـﺎﻟﻦ ﻣﻨـﺰل ﺑـﻪ اﺑﻌﺎد اﺻﻠﻲ آن ﺑﻪ زﻳﺒﺎﻳﻲ ﺧﺎﺻﻲ ﻛﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻋﺰﻳﺰ از دﺳﺘﻪ رﻓﺘﻪ ﻣﺎن ﻫﻮﺗﻦ ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺑﺮاي او ﺑـﻪ ارﻣﻐﺎن آورده ﺑﻮد، اﻟﻬﺎم ﺑﺨﺶ او ﺑﻮد. او ﻫﺮ روز ﺑﺎ دﻳﺪن ﺗﺎﺑﻠﻮ، ﺗﻔﺴـﻴﺮ ﺗﺼـﺎوﻳﺮ آن و ﻓﻠﺴـﻔﻪ وﺟﻮدي آن از اﻓﻼﻃﻮن، ﺳﻘﺮاط و ﻫﻤﺴﺮ ﺳﻘﺮاط ﺻﺒﺤﺖ ﻣﻲﻛﺮد و در ﺣﺎﺷﻴﻪ ﺑـﻪ آﺛـﺎري از ﺑﺘﻬﻮون، ﻣﻮﺗﺰارت ﺑﺮاي ﻧﻮازش ذﻫﻦ و آراﻣﺶ ﺑﺨﺸـﻴﺪن اﻓﻜـﺎر دروﻧـﻲ ﮔـﻮش ﻣـﻲداد ﻛـﻪ ﻛﺎﻣﻼ ﺑﺮاي ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﺸﻜﻼت روزﻣﺮه اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻋﻠﻤﻲ و ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﺟﺎن ﺗﺎزهاي ﺑﻪ او ﻣﻲداد.

ادب را ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻴﻤﻪ اﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﻢ.


تألیفات پزشکی


متن سخنرانی دکتر دبیری دانسان و علم در برابر آسیببیوگرافیجهان بینی علمی و دنیای زنیادنامهتألیفات پزشکیصفحه اصلیسوالات پزشکیپیامهای کاربرانسایتهای دیگر