این مطالعه روی بیمارانی انجام شد که سرطان پوست بازال‌سل آن‌ها آن‌قدر بزرگ و عمیق شده بود که جراحی ممکن نبود، یا پخش شده بود. همه روزی یک کپسول ویسمودگیب خوردند. در تومورهای پیشرفته موضعی، در تقریباً نیمی از بیماران تومور کوچک شد و در بعضی کاملاً از بین رفت؛ در بیماری پخش‌شده، حدود ۱ نفر از هر ۳ نفر پاسخ داد. عوارض شایع گرفتگی عضلات، ریزش مو، تغییر چشایی و کاهش وزن بود و دارو در بارداری خطر جدی برای جنین دارد.
بازال‌سل متاستاتیک، یا پیشرفته موضعی که پس از جراحی عود کرده یا بیمار کاندید جراحی و پرتودرمانی نیست
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| ویسمودگیب | ۱۵۰ میلی‌گرم | خوراکی، با یا بدون غذا؛ کپسول کامل بلعیده شود | یک بار در روز، پیوسته |
طبق برچسب FDA. در عوارض غیرقابل تحمل تا ۸ هفته قطع موقت؛ در واکنش‌های شدید پوستی (SJS، TEN، DRESS) قطع دائم؛ در عوارض شدید عضلانی-اسکلتی قطع موقت و در عود آن قطع دائم. نوبت فراموش‌شده جبران نشود. شواهد:؛ جایگاه:.
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
ویسمودگیب (Vismodegib) ۱۵۰ میلی‌گرم خوراکی یک بار در روز، پیوسته، تا پیشرفت بیماری، سمیت غیرقابل قبول یا قطع مطالعه؛ قطع موقت تا ۴ هفته برای بهبود عوارض مجاز بود. زنان در سن باروری و مردان با همسر در سن باروری باید ۲ روش پیشگیری از بارداری به کار می‌بردند.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده و متن کامل مقاله (N Engl J Med ۲۰۱۲)، به‌روزرسانی نهایی (BMC Cancer ۲۰۱۷) و برچسب FDA اریوج
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بزرگسالان ۱۸ سال یا بیشتر با عملکرد کافی اعضا و ECOG ۲ یا کمتر. متاستاتیک: بیماری قابل اندازه‌گیری طبق RECIST با تشخیص بافتی از ضایعه متاستاتیک. پیشرفته موضعی: دست‌کم یک ضایعه ۱۰ میلی‌متر یا بزرگ‌تر که به نظر متخصص جراحی موس، سر و گردن یا پلاستیک غیرقابل جراحی بود یا جراحی برایش نامناسب بود (عود پس از ۲ جراحی یا بیشتر با احتمال کم درمان جراحی، یا ناتوانی یا بدشکلی قابل توجه)؛ پرتودرمانی قبلی لازم بود، مگر منع داشت یا نامناسب بود. بیماران با سندرم گورلین (۲۱٪) هم وارد شدند. معیارهای خروج: اختلال عمده عملکرد اعضا، بارداری، شیردهی، امید به زندگی کمتر از ۱۲ هفته و ناتوانی در بلع کپسول. ۸ بیمار پیشرفته موضعی به‌علت تأیید نشدن بازال‌سل در بازبینی مستقل از تحلیل کارایی خارج شدند.
پیامد اصلی: میزان پاسخ عینی به ارزیابی مرکز بازبینی مستقل؛ فرضیه: بیش از ۲۰٪ در پیشرفته موضعی و بیش از ۱۰٪ در متاستاتیک. در پیشرفته موضعی، پاسخ با کاهش ۳۰٪ یا بیشتر اندازه ضایعه یا بهبود کامل زخم و پاسخ کامل با نبود بازال‌سل در نمونه‌برداری تعریف شد. پیامدهای ثانویه: مدت پاسخ، بقای بدون پیشرفت، بقای کلی و ایمنی.
همه بیماران دست‌کم یک عارضه داشتند و بیش از نیمی (۵۷٪) فقط عوارض درجه ۱ یا ۲. شایع‌ترین عوارض: اسپاسم عضلانی ۶۸٪، ریزش مو ۶۳٪، اختلال چشایی ۵۱٪، کاهش وزن ۴۶٪، خستگی ۳۶٪، تهوع ۲۹٪، کاهش اشتها ۲۳٪ و اسهال ۲۲٪. عوارض جدی در ۲۵٪ و قطع دارو به‌علت عارضه در ۱۲٪. ۷ مرگ ناشی از عارضه (۳ با علت نامشخص و یک مورد هر کدام از شوک هیپوولمیک، انفارکتوس قلبی، بیماری مننژ و سکته ایسکمیک) که پژوهشگران آن‌ها را بی‌ارتباط با دارو دانستند. در به‌روزرسانی نهایی، عوارض درجه ۳ یا بالاتر در ۵۵٫۸٪ (بیشتر کاهش وزن ۸٫۷٪ و اسپاسم عضلانی ۵٫۸٪) و هیچ مرگ مرتبط با دارو.
نخستین مهارکننده مسیر هج‌هاگ تأییدشده (FDA، ۲۰۱۲) و مبنای اندیکاسیون ویسمودگیب در بازال‌سل متاستاتیک یا پیشرفته موضعی که پس از جراحی عود کرده یا کاندید جراحی و پرتودرمانی نیست. رهنمود EADO ۲۰۲۳ مهارکننده‌های هج‌هاگ (ویسمودگیب یا سونیدگیب) را برای بازال‌سل پیشرفته موضعی و متاستاتیک توصیه می‌کند و سمیپلیماب را خط دوم می‌داند.
تغییرات پیام‌رسانی هج‌هاگ در پیدایش کارسینوم سلول بازال نقش دارند. اگرچه بیشتر کارسینوم‌های سلول بازال با جراحی درمان می‌شوند، برای کارسینوم سلول بازال پیشرفته موضعی یا متاستاتیک درمان مؤثری وجود ندارد. یک مطالعه فاز ۱ ویسمودگیب (Vismodegib؛ GDC-0449)، نخستین مهارکننده مولکول کوچک مسیر هج‌هاگ، در بیماران مبتلا به کارسینوم سلول بازال پیشرفته میزان پاسخ ۵۸٪ را نشان داد.
در این مطالعه چندمرکزی، بین‌المللی، دوگروهی و غیرتصادفی، بیماران مبتلا به کارسینوم سلول بازال متاستاتیک و بیماران مبتلا به کارسینوم سلول بازال پیشرفته موضعی را که بیماری غیرقابل جراحی داشتند یا جراحی برایشان نامناسب بود (به‌علت عودهای متعدد و احتمال کم درمان با جراحی، یا بدشکلی قابل توجه پیش‌بینی‌شده) وارد کردیم. همه بیماران روزانه ۱۵۰ میلی‌گرم ویسمودگیب خوراکی دریافت کردند. پیامد اصلی، میزان پاسخ عینی به ارزیابی مستقل بود؛ فرضیه‌های اصلی این بود که میزان پاسخ در بیماران پیشرفته موضعی بیش از ۲۰٪ و در بیماران متاستاتیک بیش از ۱۰٪ باشد.
در ۳۳ بیمار مبتلا به کارسینوم سلول بازال متاستاتیک، میزان پاسخ به ارزیابی مستقل ۳۰٪ بود (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۶ تا ۴۸؛ P=۰٫۰۰۱). در ۶۳ بیمار مبتلا به کارسینوم سلول بازال پیشرفته موضعی، میزان پاسخ به ارزیابی مستقل ۴۳٪ بود (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۳۱ تا ۵۶؛ P کمتر از ۰٫۰۰۱) و ۱۳ بیمار (۲۱٪) پاسخ کامل داشتند. میانه مدت پاسخ در هر دو گروه ۷٫۶ ماه بود. عوارضی که در بیش از ۳۰٪ بیماران رخ دادند اسپاسم عضلانی، ریزش مو، اختلال چشایی، کاهش وزن و خستگی بودند. عوارض جدی در ۲۵٪ بیماران گزارش شد و ۷ مرگ ناشی از عوارض ثبت شد.
ویسمودگیب با پاسخ تومور در بیماران مبتلا به کارسینوم سلول بازال پیشرفته موضعی یا متاستاتیک همراه است. (با حمایت مالی Genentech؛ شماره ClinicalTrials.gov NCT00833417.)
تک‌گروهی و غیرتصادفی بدون گروه مقایسه؛ تعریف پاسخ در بیماری پیشرفته موضعی ترکیبی و خاص این مطالعه بود. مدت پاسخ در تحلیل اول کوتاه بود و بسیاری از بیماران به‌علت عوارض ماندگار خفیف (مثل اختلال چشایی و گرفتگی عضلات) یا تصمیم شخصی درمان را قطع کردند. ارتباط مرگ‌ها با دارو نامشخص گزارش شد.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
این سایت را بهعنوان چه کسی میخوانید؟
انتخاب شما در همه صفحهها میماند و هر وقت خواستید از پایین صفحه عوضش کنید.
برای جستجو تایپ کنید...