پمیگاتینیب در کلانژیوکارسینوم موضعی پیشرفته یا متاستاتیک با درمان قبلی: مطالعه فاز ۲ چندمرکزی و باز
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- FIGHT-202
- فاز
- فاز ۲
- طراحی
- کارآزمایی چندمرکزی، باز، تک‌بازویی و چندکوهورتی در ۱۴۶ مرکز دانشگاهی یا عمومی در آمریکا، اروپا، خاورمیانه و آسیا
- حجم نمونه
- ۱۴۶ بیمار (۱۰۷ با فیوژن یا بازآرایی FGFR2)؛ ۱۴۷ بیمار در تحلیل نهایی
- منبع
- Lancet Oncol · ۲۰۲۰
- شناسه کارآزمایی
- NCT02924376
به زبان ساده
بیمارانی که کلانژیوکارسینوم پیشرفته داشتند و بیماری‌شان بعد از دست‌کم یک درمان پیشرفت کرده بود، قرص پمیگاتینیب گرفتند. در بیمارانی که تومورشان تغییر ژن FGFR2 داشت، تومور در حدود یک نفر از هر ۳ بیمار کوچک شد و در بیشتر آن‌ها بیماری دست‌کم مدتی کنترل شد؛ در بیماران بدون این تغییر، تومور کوچک نشد. شایع‌ترین عارضه بالا رفتن فسفر خون بود.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
پمیگاتینیب (Pemigatinib) خوراکی با دوز شروع ۱۳٫۵ میلی‌گرم یک بار در روز در دوره‌های ۲۱ روزه (۲ هفته مصرف، ۱ هفته استراحت) تا پیشرفت بیماری، سمیت غیرقابل‌قبول، انصراف از رضایت یا تصمیم پزشک.
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله Lancet Oncol ۲۰۲۰ (PMC8461541) و برچسب FDA داروی پمازایر (Pemazyre)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بیماران ۱۸ سال و بالاتر با کلانژیوکارسینوم موضعی پیشرفته یا متاستاتیک تأییدشده با بافت‌شناسی یا سیتولوژی، با پیشرفت پس از دست‌کم یک درمان سیستمیک قبلی (درمان قبلی با مهارکننده انتخابی FGFR مجاز نبود)، بیماری قابل اندازه‌گیری طبق RECIST 1.1، ECOG ۰ تا ۲ و امید به زندگی دست‌کم ۱۲ هفته. بیماران در سه کوهورت قرار گرفتند: فیوژن یا بازآرایی FGFR2، سایر تغییرات FGF/FGFR، و بدون تغییر FGF/FGFR.
نقاط پایانی
پیامد اولیه: نسبت بیماران با پاسخ عینی در کوهورت فیوژن یا بازآرایی FGFR2، با ارزیابی مرکزی مستقل. پیامدهای ثانویه: پاسخ عینی در سایر کوهورت‌ها، مدت پاسخ، کنترل بیماری، بقای بدون پیشرفت، بقای کلی، ایمنی و فارماکوکینتیک جمعیتی.
ایمنی و عوارض
هیپرفسفاتمی شایع‌ترین عارضه در همه درجات بود (۸۸ نفر از ۱۴۶، ۶۰٪)؛ زود شروع شد (میانه ۱۵ روز) و با رژیم کم‌فسفات، چسباننده فسفات (۱۸٪)، کاهش یا قطع موقت دوز مدیریت شد. ۹۳ نفر (۶۴٪) عارضه درجه ۳ یا بالاتر داشتند؛ شایع‌ترین‌ها هیپوفسفاتمی (۱۲٪)، درد مفاصل (۶٪)، استوماتیت (۵٪)، هیپوناترمی (۵٪)، درد شکم (۵٪) و خستگی (۵٪). عوارض جدی در ۶۵ نفر (۴۵٪) رخ داد که شایع‌ترین آن‌ها درد شکم (۵٪)، تب (۵٪)، کلانژیت (۳٪) و افیوژن پلور (۳٪) بود. مسمومیت ناخن در ۴۲٪ (درجه ۳ یا بالاتر ۲٪) و جداشدگی سروزی شبکیه در ۴٪ دیده شد. ۹٪ به علت عارضه درمان را قطع کردند و هیچ مرگی مرتبط با درمان دانسته نشد.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
FIGHT-202 مبنای تأیید تسریع‌شده FDA برای پمیگاتینیب در کلانژیوکارسینوم پیش‌درمان‌شده با فیوژن یا بازآرایی FGFR2 بود و پمیگاتینیب نخستین مهارکننده FGFR تأییدشده در این بیماری شد. ESMO ۲۰۲۵ آن را پس از یک یا چند خط درمان توصیه می‌کند [III, A؛ ESCAT I-B]. در FIGHT-302 (خط اول؛ JCO ۲۰۲۶)، پمیگاتینیب بقای بدون پیشرفت را در برابر جمسیتابین–سیس‌پلاتین بهبود داد ولی بقای کلی مشابه بود.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
تغییرات ژن گیرنده فاکتور رشد فیبروبلاست (FGFR) ۲ در بیماری‌زایی کلانژیوکارسینوم نقش دارند. پمیگاتینیب یک مهارکننده خوراکی انتخابی و قوی FGFR1، ۲ و ۳ است. این مطالعه ایمنی و فعالیت ضدتوموری پمیگاتینیب را در بیماران مبتلا به کلانژیوکارسینوم موضعی پیشرفته یا متاستاتیک با درمان قبلی، با و بدون فیوژن یا بازآرایی FGFR2، ارزیابی کرد.
روش‌ها
در این مطالعه فاز ۲ چندمرکزی، باز، تک‌بازویی و چندکوهورتی (FIGHT-202)، بیماران ۱۸ سال یا بالاتر با پیشرفت بیماری پس از دست‌کم یک درمان قبلی و وضعیت عملکرد گروه تعاونی انکولوژی شرق (ECOG) ۰ تا ۲، از ۱۴۶ مرکز دانشگاهی یا عمومی در آمریکا، اروپا، خاورمیانه و آسیا جذب شدند و در یکی از سه کوهورت قرار گرفتند: بیماران با فیوژن یا بازآرایی FGFR2، بیماران با سایر تغییرات FGF/FGFR، یا بیماران بدون تغییر FGF/FGFR. همه بیماران ثبت‌نام‌شده دوز شروع ۱۳٫۵ میلی‌گرم پمیگاتینیب خوراکی یک بار در روز (دوره ۲۱ روزه؛ ۲ هفته مصرف، ۱ هفته استراحت) را تا پیشرفت بیماری، سمیت غیرقابل‌قبول، انصراف از رضایت یا تصمیم پزشک دریافت کردند. پیامد اولیه، نسبت بیمارانی بود که در میان بیماران با فیوژن یا بازآرایی FGFR2 به پاسخ عینی رسیدند و به‌صورت مرکزی در همه بیمارانی ارزیابی شد که دست‌کم یک دوز پمیگاتینیب گرفته بودند. این مطالعه با شماره NCT02924376 در ClinicalTrials.gov ثبت شده و ثبت‌نام آن کامل شده است.
یافته‌ها
بین ۱۷ ژانویه ۲۰۱۷ و ۲۲ مارس ۲۰۱۹، ۱۴۶ بیمار ثبت‌نام شدند: ۱۰۷ نفر با فیوژن یا بازآرایی FGFR2، ۲۰ نفر با سایر تغییرات FGF/FGFR، ۱۸ نفر بدون تغییر FGF/FGFR و یک نفر با تغییر FGF/FGFR نامشخص. میانه پیگیری ۱۷٫۸ ماه (IQR ۱۱٫۶–۲۱٫۳) بود. ۳۸ نفر (۳۵٫۵٪ [۹۵٪ CI ۲۶٫۵–۴۵٫۴]) از بیماران با فیوژن یا بازآرایی FGFR2 به پاسخ عینی رسیدند (سه پاسخ کامل و ۳۵ پاسخ نسبی). در کل، هیپرفسفاتمی شایع‌ترین عارضه در همه درجات، صرف‌نظر از علت، بود (۸۸ نفر [۶۰٪] از ۱۴۶ بیمار). ۹۳ نفر (۶۴٪) عارضه درجه ۳ یا بدتر (صرف‌نظر از علت) داشتند؛ شایع‌ترین‌ها هیپوفسفاتمی (۱۸ نفر [۱۲٪])، درد مفاصل (۹ نفر [۶٪])، استوماتیت (۸ نفر [۵٪])، هیپوناترمی (۸ نفر [۵٪])، درد شکم (۷ نفر [۵٪]) و خستگی (۷ نفر [۵٪]) بود. ۶۵ نفر (۴۵٪) عوارض جدی داشتند که شایع‌ترین آن‌ها درد شکم (۷ نفر [۵٪])، تب (۷ نفر [۵٪])، کلانژیت (۵ نفر [۳٪]) و افیوژن پلور (۵ نفر [۳٪]) بود. در کل، ۷۱ نفر (۴۹٪) در طول مطالعه فوت کردند که بیشتر به علت پیشرفت بیماری بود (۶۱ نفر [۴۲٪])؛ هیچ مرگی مرتبط با درمان دانسته نشد.
تفسیر
این داده‌ها از توان درمانی پمیگاتینیب در بیماران مبتلا به کلانژیوکارسینوم با درمان قبلی که فیوژن یا بازآرایی FGFR2 دارند پشتیبانی می‌کنند.
منبع مالی
Incyte Corporation.
محدودیت‌ها
کارآزمایی تک‌بازویی بدون گروه مقایسه بود و بقای کلی در زمان گزارش اولیه نابالغ بود. فعالیت فقط در کوهورت FGFR2 دیده شد و برای تشخیص این تغییر آزمایش مولکولی معتبر لازم است. کارآزمایی تأییدی فاز ۳ (FIGHT-302) زود متوقف شد.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.