رهنمودهای ESGO-ESTRO-ESP برای مدیریت بیماران مبتلا به کارسینوم آندومتر: به‌روزرسانی ۲۰۲۵

توصیه‌های کلیدی رهنمود (ترجمه فارسی)

1. برنامه‌ریزی مرحله‌بندی و درمان باید در جلسه چندتخصصی (معمولاً تیم تومور) و بر پایه شناخت دقیق عوامل پیش‌آگهی و پیش‌بینی‌کننده پیامد، عوارض و کیفیت زندگی انجام شود؛ درمان، به‌ویژه در بیماری پرخطر یا پیشرفته، در مرکز تخصصی انجام شود.

   V, A

2. برای شناسایی بیماران در معرض سندرم لینچ، ایمونوهیستوشیمی پروتئین‌های ترمیم ناجور (همراه بررسی متیلاسیون پروموتر MLH1 در فقدان MLH1 یا MLH1 همراه PMS2) گزینه ترجیحی است و باید برای همه بیماران مبتلا به کارسینوم آندومتر انجام شود.

   III, A

3. در حاملان سندرم لینچ، پیگیری آندومتر معمولاً از ۳۰ سالگی با سونوگرافی واژینال سالانه و بیوپسی سالانه یا دوسالانه تا زمان هیسترکتومی در نظر گرفته شود؛ هیسترکتومی و سالپنگو-اووفورکتومی دوطرفه پیشگیرانه با جراحی کم‌تهاجمی پس از تکمیل فرزندآوری، ترجیحاً پیش از ۴۰ سالگی در جهش‌های MLH1، MSH2 یا MSH6 و در زمان یائسگی در جهش PMS2، پیشنهاد شود.

   IV, B

4. طبقه‌بندی مولکولی (POLEmut، MMRd، NSMP و p53abn) باید برای همه انواع کارسینوم آندومتر انجام شود؛ بررسی گیرنده استروژن با ایمونوهیستوشیمی در همه کارسینوم‌های آندومتر توصیه می‌شود.

   IV, A

5. جراحی استاندارد مراحل I و II، هیسترکتومی کامل با سالپنگو-اووفورکتومی دوطرفه و مرحله‌بندی غدد لنفاوی است (II, A برای مرحله I و IV, B برای مرحله II). جراحی کم‌تهاجمی رویکرد ترجیحی است، از جمله در بیماری پرخطر (I, A)، و از هر نوع ریزش داخل صفاقی تومور، از جمله مورسلاسیون، باید پرهیز شود (III, A).

   II, A؛ I, A

6. بیوپسی غده لنفاوی نگهبان باید برای مرحله‌بندی در همه بیماران با بیماری محدود به رحم انجام شود؛ ایندوسیانین سبز با تزریق سرویکال روش ترجیحی است؛ اگر غده نگهبان در یک طرف دیده نشود، لنفادنکتومی سیستماتیک همان طرف در خطر متوسط-بالا یا بالا انجام شود؛ همه غدد نگهبان اولترااستیجینگ شوند.

   II, A

7. حفظ تخمدان در بیماران پیش از یائسگی زیر ۴۵ سال با FIGO ۲۰۲۳ IA1 یا IA2 و خطر کم بر اساس طبقه‌بندی مولکولی قابل بررسی است، همراه سالپنژکتومی دوطرفه؛ ولی نه در حاملان جهش BRCA یا سندرم لینچ.

   IV, B

8. کم‌خطر: درمان کمکی توصیه نمی‌شود. خطر متوسط: براکی‌تراپی واژینال کمکی در نظر گرفته شود (I, A) و عدم درمان کمکی نیز گزینه است (III, C)، به‌ویژه زیر ۶۰ سال یا با درجه پایین (II, A).

   II, A؛ I, A

9. خطر متوسط-بالا: پرتودرمانی خارجی برای کنترل بهینه لگن توصیه می‌شود (II, A)؛ براکی‌تراپی واژینال گزینه جایگزین است، به‌ویژه پس از مرحله‌بندی غدد و pN0 (II, B).

   II, A؛ II, B

10. پرخطر: پرتودرمانی خارجی همراه شیمی‌درمانی همزمان و کمکی (I, A) یا شیمی‌درمانی و پرتودرمانی متوالی (I, B) توصیه می‌شود؛ شیمی‌درمانی با یا بدون براکی‌تراپی گزینه جایگزین است (I, B). در مراحل IIIm و IVAm با MMRd، شیمی‌درمانی کمکی همراه مهارکننده ایست بازرسی (با یا بدون پرتودرمانی خارجی) در نظر گرفته شود (II, B).

    I, A؛ II, B

11. خط اول بیماری پیشرفته یا عودکرده: در MMRd، مهارکننده ایست بازرسی (مثل دوستارلیماب، دوروالوماب یا پمبرولیزوماب) همراه کربوپلاتین–پاکلی‌تاکسل و سپس نگه‌دارنده با مهارکننده ایست بازرسی پیشنهاد شود (I, A). در non-MMRd با بیماری سریع‌الرشد یا علامت‌دار، کربوپلاتین–پاکلی‌تاکسل (I, A)؛ افزودن مهارکننده ایست بازرسی و نگه‌دارنده (مثل دوستارلیماب یا پمبرولیزوماب) یا نگه‌دارنده با دوروالوماب و اولاپاریب قابل بررسی است (I, B). رژیم استاندارد، ۶ دوره کربوپلاتین–پاکلی‌تاکسل است (I, A).

    I, A؛ I, B

12. در تومورهای درجه پایین با گیرنده استروژن مثبت، حجم کم یا بی‌علامت، یا عود آهسته، هورمون‌درمانی درمان سیستمیک ترجیحی است و پروژستین‌ها (مدروکسی‌پروژسترون یا مگسترول) توصیه می‌شوند (III, A)؛ جایگزین‌ها مهارکننده‌های آروماتاز و تاموکسیفن‌اند (IV, C).

    III, A

13. خط دوم پس از پلاتین در بیماران بدون ایمنی‌درمانی قبلی: در MMRd، مهارکننده ایست بازرسی تک‌دارویی (مثل دوستارلیماب یا پمبرولیزوماب) گزینه ترجیحی است (III, A) و پمبرولیزوماب + لنواتینیب قابل بررسی است (I, B)؛ در non-MMRd، پمبرولیزوماب + لنواتینیب پیشنهاد شود (I, A). پس از ایمنی‌درمانی خط اول: ترکیب پلاتین، دوکسوروبیسین، پاکلی‌تاکسل هفتگی یا هورمون‌درمانی (IV, B).

    I, A؛ III, A

14. بیماران باید درباره پیگیری آگاه شوند: هدف اصلی پیگیری حمایت روانی-اجتماعی و یافتن مشکلات سلامت است و شواهدی وجود ندارد که ویزیت‌های پیگیری بقای کلی را بهبود دهد؛ پیگیری باید بر اساس عوامل فردی (مانند طبقه‌بندی مولکولی، درمان‌ها، عوارض و نیازها) شخصی‌سازی شود.

    V, A

جمعیت مطالعه

اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها

محدودیت‌ها