مداخلات غیردارویی و غیرپزشکی برای افزایش بازگشت به کار در افراد مبتلا به سرطان

پیش‌زمینه

افراد مبتلا به سرطان ۱٫۴ برابر بیشتر از افراد بدون تشخیص سرطان در معرض بیکاری قرار دارند. بنابراین بررسی این‌که آیا برنامه‌هایی برای تقویت فرایند بازگشت به کار (RTW) در افرادی که به سرطان مبتلا شده‌اند مؤثرند یا نه، اهمیت دارد. این مقاله به‌روزرسانی یک مرور کاکرین است که نخستین‌بار در سال ۲۰۱۱ منتشر شد و در سال ۲۰۱۵ به‌روز شد.

اهداف

ارزیابی اثربخشی مداخلات غیرپزشکی با هدف افزایش بازگشت به کار (RTW) در افراد مبتلا به سرطان در مقایسه با برنامه‌های جایگزین، شامل مراقبت معمول یا عدم مداخله.

روش‌های جست‌وجو

تا ۱۸ اوت ۲۰۲۱ در CENTRAL (کتابخانهٔ کاکرین)، MEDLINE، Embase، CINAHL، PsycINFO و سه ثبت‌گاه کارآزمایی جست‌وجو کردیم. همچنین فهرست منابع مطالعات واردشده و مرورهای منتخب را بررسی کردیم و با نویسندگان مطالعات مرتبط تماس گرفتیم.

معیارهای انتخاب

کارآزمایی‌های تصادفی‌شده با شاهد (RCT) و کارآزمایی‌های خوشه‌ای تصادفی‌شده را که اثربخشی مداخلات روان‌آموزشی، شغلی، فیزیکی یا چندرشته‌ای برای افزایش RTW در افراد مبتلا به سرطان را بررسی می‌کردند، وارد کردیم. پیامد اصلی RTW بود که به‌صورت نرخ RTW یا مدت مرخصی استعلاجی در پیگیری ۱۲ ماهه سنجیده می‌شد. پیامد ثانویه کیفیت زندگی (QoL) بود.

گردآوری و تحلیل داده‌ها

دو نویسندهٔ مرور به‌طور مستقل RCTها را از نظر ورود به مطالعه ارزیابی کردند، داده‌ها را استخراج کردند و قطعیت شواهد را با GRADE درجه‌بندی کردند. نتایج مطالعاتی را که از نظر بالینی همگن تلقی شدند، در مقایسه‌های مختلف تجمیع کردیم و برای RTW نسبت خطر (RR) با فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪ و برای QoL اختلاف میانگین (MD) یا اختلاف میانگین استاندارد‌شده (SMD) با فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪ گزارش کردیم.

نتایج اصلی

۱۵ RCT شامل ۱۴۷۷ فرد مبتلا به سرطان را با ۱۹ ارزیابی (به‌دلیل وجود چند گروه درمانی) وارد کردیم. در این به‌روزرسانی هشت RCT جدید افزودیم و هفت RCT را که در نسخه‌های قبلی این مرور بودند و مداخلات پزشکی را هدف قرار داده بودند، حذف کردیم. همهٔ RCTهای واردشده در کشورهای با درآمد بالا انجام شده بودند و بیشتر آن‌ها بیماران مبتلا به سرطان سینه (نه RCT) یا سرطان پروستات (دو RCT) را هدف قرار داده بودند. خطر سوگیری: نه RCT را در معرض خطر پایین سوگیری و شش RCT را در معرض خطر بالا ارزیابی کردیم. شایع‌ترین نوع سوگیری فقدان کورسازی بود (۹ از ۱۵ RCT).

مداخلات روان‌آموزشی: چهار RCT را یافتیم که مداخلات روان‌آموزشی شامل آموزش بیمار و مشاورهٔ بیمار را با مراقبت معمول مقایسه می‌کردند. مداخلات روان‌آموزشی احتمالاً در مقایسه با مراقبت معمول به تفاوت اندک یا بدون تفاوت در RTW می‌انجامند (RR ‎۱٫۰۹، فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۰٫۹۶ تا ۱٫۲۴؛ ۴ RCT، ۵۱۲ شرکت‌کننده؛ شواهد با قطعیت متوسط). این بدان معناست که در گروه مداخله و کنترل تقریباً ۶۲۵ نفر از هر ۱۰۰۰ شرکت‌کننده ممکن است به کار بازگشته باشند. مداخلات روان‌آموزشی ممکن است در مقایسه با مراقبت معمول به تفاوت اندک یا بدون تفاوت در QoL بینجامند (MD ‎۱٫۴۷، فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ‎−۲٫۳۸ تا ۵٫۳۲؛ ۱ RCT، ۱۲۴ شرکت‌کننده؛ شواهد با قطعیت پایین).

مداخلات شغلی: یک RCT را یافتیم که مداخلهٔ شغلی را با مراقبت معمول مقایسه می‌کرد. شواهد دربارهٔ اثر مداخلهٔ شغلی بر RTW در مقایسه با مراقبت معمول بسیار نامطمئن بود (RR ‎۰٫۹۴، فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۰٫۷۸ تا ۱٫۱۳؛ ۱ RCT، ۳۴ شرکت‌کننده؛ شواهد با قطعیت بسیار پایین). این مطالعه QoL را گزارش نکرد.

مداخلات فیزیکی: چهار RCT برنامهٔ مداخلهٔ فیزیکی را با مراقبت معمول مقایسه کردند. این برنامه‌ها شامل پیاده‌روی، یوگا یا ورزش بدنی بودند. مداخلات فیزیکی احتمالاً RTW را در مقایسه با مراقبت معمول افزایش می‌دهند (RR ‎۱٫۲۳، فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۱٫۰۸ تا ۱٫۳۹؛ ۴ RCT، ۴۳۴ شرکت‌کننده؛ شواهد با قطعیت متوسط). این بدان معناست که در گروه مداخله احتمالاً ۶۷۷ تا ۸۷۱ نفر از هر ۱۰۰۰ شرکت‌کننده به کار بازگشتند، در مقایسه با ۶۲۷ نفر از هر ۱۰۰۰ نفر در گروه کنترل (بنابراین ۵۰ تا ۲۴۴ نفر بیشتر به کار بازگشتند). مداخلات فیزیکی ممکن است در مقایسه با مراقبت معمول به تفاوت اندک یا بدون تفاوت در QoL بینجامند (SMD ‎−۰٫۰۱، فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ‎−۰٫۳۳ تا ۰٫۳۲؛ ۱ RCT، ۱۷۳ شرکت‌کننده؛ شواهد با قطعیت پایین). SMD معادل ۱٫۸ امتیاز اختلاف (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ‎−۷٫۵۴ تا ۳٫۹۷) در پرسش‌نامهٔ کیفیت زندگی هستهٔ ۳۰ سازمان اروپایی پژوهش و درمان سرطان (EORTC QLQ-C30) است.

مداخلات چندرشته‌ای: شش RCT مداخلات چندرشته‌ای (مشاورهٔ شغلی، آموزش بیمار، مشاورهٔ بیمار، تمرینات بدنی) را با مراقبت معمول مقایسه کردند. مداخلات چندرشته‌ای احتمالاً RTW را در مقایسه با مراقبت معمول افزایش می‌دهند (RR ‎۱٫۲۳، فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۱٫۰۹ تا ۱٫۳۳؛ ۶ RCT، ۴۹۷ شرکت‌کننده؛ شواهد با قطعیت متوسط). این بدان معناست که در گروه مداخله احتمالاً ۶۹۴ تا ۸۴۴ نفر از هر ۱۰۰۰ شرکت‌کننده به کار بازگشتند، در مقایسه با ۶۲۵ نفر از هر ۱۰۰۰ نفر در گروه کنترل (بنابراین ۶۹ تا ۲۱۷ نفر بیشتر به کار بازگشتند). مداخلات چندرشته‌ای ممکن است در مقایسه با مراقبت معمول به تفاوت اندک یا بدون تفاوت در QoL بینجامند (SMD ‎۰٫۰۷، فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ‎−۰٫۱۴ تا ۰٫۲۸؛ ۳ RCT، ۳۷۸ شرکت‌کننده؛ شواهد با قطعیت پایین). SMD معادل ۱٫۴ امتیاز اختلاف (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ‎−۲٫۵۸ تا ۵٫۳۶) در EORTC QLQ-C30 است.

نتیجه‌گیری نویسندگان

مداخلات فیزیکی (چهار RCT) و مداخلات چندرشته‌ای (شش RCT) احتمالاً بازگشت به کار افراد مبتلا به سرطان را افزایش می‌دهند. مداخلات روان‌آموزشی (چهار RCT) احتمالاً به تفاوت اندک یا بدون تفاوت در RTW می‌انجامند، در حالی که شواهد مربوط به مداخلات شغلی (یک RCT) بسیار نامطمئن است. مداخلات روان‌آموزشی، فیزیکی یا چندرشته‌ای ممکن است به تفاوت اندک یا بدون تفاوت در QoL بینجامند. پژوهش‌های آینده دربارهٔ افزایش RTW در افراد مبتلا به سرطان لازم است که مداخلات چندرشته‌ای شامل مؤلفه‌های فیزیکی، روان‌آموزشی و شغلی را بررسی کنند و ترجیحاً با نیازهای بیمار متناسب شوند.