سوتوراسیب برای سرطان‌های ریه دارای جهش KRAS p.G12C
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- CodeBreaK 100
- فاز
- فاز ۲
- طراحی
- کارآزمایی فاز ۲ تک‌گروهی (بدون گروه کنترل)
- حجم نمونه
- ۱۲۶ بیمار
- منبع
- N Engl J Med · ۲۰۲۱
- شناسه کارآزمایی
- NCT03600883
به زبان ساده
سوتوراسیب (Sotorasib) قرصی است که به‌طور اختصاصی جهش KRAS G12C را در سرطان ریه هدف قرار می‌دهد. در این مطالعه، حدود یک‌سوم (۳۷٫۱٪) بیمارانی که قبلاً درمان‌های استاندارد گرفته بودند، تومورشان کوچک شد و در بیشتر آن‌ها (۸۰٫۶٪) بیماری کنترل شد. عوارض جانبی در بیشتر بیماران وجود داشت، اما عوارض شدید (درجه ۳ و ۴) در حدود ۲۰٪ بیماران دیده شد و مشکل ایمنی تازه‌ای گزارش نشد.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
سوتوراسیب ۹۶۰ میلی‌گرم خوراکی یک‌بار در روز تا پیشرفت بیماری، عوارض غیرقابل‌قبول یا انصراف بیمار (۱۲۶ بیمار؛ میانه مدت درمان ۵٫۵ ماه؛ کاهش دوز در ۲۰٫۶٪).
نکات برچسب FDA (لوماکراس): ۹۶۰ میلی‌گرم (سه قرص ۳۲۰، چهار قرص ۲۴۰ یا هشت قرص ۱۲۰ میلی‌گرمی) یک‌بار در روز در ساعت ثابت، با یا بدون غذا، قرص کامل بلعیده شود. کاهش دوز: ۴۸۰ میلی‌گرم، سپس ۲۴۰ میلی‌گرم؛ در عدم تحمل ۲۴۰ میلی‌گرم، قطع دارو. آزمایش‌های کبدی هر ۳ هفته در ۳ ماه اول و سپس ماهانه. از مصرف مهارکننده پمپ پروتون و آنتاگونیست H2 پرهیز شود؛ اگر داروی ضد اسید لازم باشد، سوتوراسیب ۴ ساعت پیش یا ۱۰ ساعت پس از آنتی‌اسید موضعی مصرف شود.
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله (PMC9116274) و برچسب FDA لوماکراس (DailyMed، نسخه ۲۰۲۵)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بیماران ۱۸ سال یا بالاتر مبتلا به NSCLC موضعی پیشرفته یا متاستاتیک با جهش KRAS p.G12C تأییدشده در آزمایشگاه مرکزی (therascreen KRAS RGQ PCR)، که پس از ایمونوتراپی ضد PD-1/PD-L1 یا شیمی‌درمانی ترکیبی پلاتینی (یا هر دو) پیشرفت کرده بودند؛ ECOG ۰ تا ۱؛ بیماری قابل اندازه‌گیری (RECIST ۱٫۱). معیارهای خروج: متاستاز مغزی فعال درمان‌نشده، بیش از ۳ خط درمان قبلی، درمان سیستمیک در ۲۸ روز یا پرتودرمانی در ۲ هفته پیش از شروع، و مهارکننده مستقیم KRAS G12C قبلی.
اکثر بیماران (۸۱٫۰٪) قبلاً هم شیمی‌درمانی پلاتینی و هم مهارکننده PD-1 یا PD-L1 دریافت کرده بودند. از ۱۲۶ بیمار، ۱۲۴ بیمار بیماری قابل اندازه‌گیری داشتند و از نظر پاسخ ارزیابی شدند.
نقاط پایانی
نقطه پایانی اولیه: پاسخ عینی (پاسخ کامل یا نسبی) بر اساس بازبینی مرکزی مستقل.
نقاط پایانی ثانویه کلیدی: مدت پاسخ، کنترل بیماری (پاسخ کامل، پاسخ نسبی یا بیماری پایدار)، بقای بدون پیشرفت بیماری، بقای کلی و ایمنی. نشانگرهای زیستی اکتشافی نیز از نظر ارتباط با پاسخ به سوتوراسیب بررسی شدند.
ایمنی و عوارض
عوارض جانبی مرتبط با درمان در ۸۸ بیمار از ۱۲۶ بیمار (۶۹٫۸٪) رخ داد؛ شامل عوارض درجه ۳ در ۲۵ بیمار (۱۹٫۸٪) و یک عارضه درجه ۴ در یک بیمار (۰٫۸٪؛ پنومونیت و تنگی نفس)؛ عارضه کشنده مرتبط با درمان گزارش نشد. شایع‌ترین عوارض مرتبط با درمان: اسهال ۳۱٫۷٪، تهوع ۱۹٫۰٪، افزایش ALT ۱۵٫۱٪، افزایش AST ۱۵٫۱٪ و خستگی ۱۱٫۱٪.
عوارض مرتبط با درمان به تعدیل دوز (وقفه، کاهش یا هر دو) در ۲۲٫۲٪ و قطع درمان در ۷٫۱٪ انجامید (شایع‌ترین علل تعدیل: اسهال، افزایش AST و ALT). بدترین درجه عوارض صرف‌نظر از ارتباط با دارو: درجه ۳ در ۴۲٫۱٪، درجه ۴ در ۳٫۲٪ و درجه ۵ در ۱۵٫۹٪.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
بر اساس چکیده، سوتوراسیب در بیماران مبتلا به NSCLC دارای جهش KRAS p.G12C که قبلاً درمان شده‌اند، فعالیت ضدتوموری پایدار و ایمنی قابل‌قبول نشان داد و می‌تواند گزینه‌ای هدفمند برای این گروه باشد. این مطالعه تک‌گروهی است؛ وضعیت تأییدیه‌های دارویی و جایگاه آن در رهنمودهای درمانی باید جداگانه بررسی شود.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
سوتوراسیب در یک مطالعه فاز ۱ در بیماران مبتلا به تومورهای solid پیشرفته دارای جهش KRAS p.G12C فعالیت ضدسرطانی نشان داد و فعالیت ضدسرطانی به‌ویژه امیدوارکننده‌ای در زیرگروهی از بیماران مبتلا به سرطان ریه غیرسلول کوچک (NSCLC) مشاهده شد.
روش‌ها
در یک کارآزمایی فاز ۲ تک‌گروهی، فعالیت سوتوراسیب را که به‌صورت خوراکی با دوز ۹۶۰ میلی‌گرم یک‌بار در روز تجویز می‌شد، در بیماران مبتلا به NSCLC پیشرفته دارای جهش KRAS p.G12C که قبلاً با درمان‌های استاندارد درمان شده بودند بررسی کردیم. نقطه پایانی اولیه، پاسخ عینی (پاسخ کامل یا نسبی) بر اساس بازبینی مرکزی مستقل بود. نقاط پایانی ثانویه کلیدی شامل مدت پاسخ، کنترل بیماری (تعریف‌شده به‌صورت پاسخ کامل، پاسخ نسبی یا بیماری پایدار)، بقای بدون پیشرفت بیماری، بقای کلی و ایمنی بود. نشانگرهای زیستی اکتشافی از نظر ارتباط با پاسخ به درمان با سوتوراسیب ارزیابی شدند.
نتایج
از میان ۱۲۶ بیمار ثبت‌شده، اکثریت (۸۱٫۰٪) قبلاً هم شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین و هم مهارکننده‌های پروتئین مرگ برنامه‌ریزی‌شده ۱ (PD-1) یا لیگاند مرگ برنامه‌ریزی‌شده ۱ (PD-L1) دریافت کرده بودند. بر اساس بازبینی مرکزی، ۱۲۴ بیمار در ابتدای مطالعه بیماری قابل اندازه‌گیری داشتند و از نظر پاسخ ارزیابی شدند. پاسخ عینی در ۴۶ بیمار (۳۷٫۱٪؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۲۸٫۶ تا ۴۶٫۲) مشاهده شد، شامل ۴ بیمار (۳٫۲٪) با پاسخ کامل و ۴۲ بیمار (۳۳٫۹٪) با پاسخ نسبی. میانه مدت پاسخ ۱۱٫۱ ماه بود (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۶٫۹ تا غیرقابل ارزیابی). کنترل بیماری در ۱۰۰ بیمار (۸۰٫۶٪؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۷۲٫۶ تا ۸۷٫۲) رخ داد. میانه بقای بدون پیشرفت بیماری ۶٫۸ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۵٫۱ تا ۸٫۲) و میانه بقای کلی ۱۲٫۵ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۰٫۰ تا غیرقابل ارزیابی) بود. عوارض جانبی مرتبط با درمان در ۸۸ بیمار از ۱۲۶ بیمار (۶۹٫۸٪) رخ داد، شامل عوارض درجه ۳ در ۲۵ بیمار (۱۹٫۸٪) و یک عارضه درجه ۴ در یک بیمار (۰٫۸٪). پاسخ‌ها در زیرگروه‌های تعریف‌شده بر اساس بیان PD-L1، بار جهشی تومور و جهش‌های همزمان در STK11، KEAP1 یا TP53 مشاهده شد.
نتیجه‌گیری
در این کارآزمایی فاز ۲، درمان با سوتوراسیب در بیماران مبتلا به NSCLC دارای جهش KRAS p.G12C که قبلاً درمان شده بودند، به منفعت بالینی پایدار و بدون سیگنال‌های ایمنی جدید منجر شد. (حمایت مالی: شرکت Amgen و مؤسسات ملی سلامت آمریکا؛ CodeBreaK100، شماره ClinicalTrials.gov: NCT03600883.)
محدودیت‌ها
کارآزمایی فاز ۲ و تک‌گروهی بود و گروه کنترل نداشت؛ بنابراین مقایسه مستقیم با درمان‌های دیگر ممکن نیست. حد بالای فاصله اطمینان برای مدت پاسخ و بقای کلی قابل ارزیابی نبود (داده‌ها هنوز بالغ نشده بودند). ارزیابی نشانگرهای زیستی اکتشافی بود.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.