در این مطالعه، به بیماران مبتلا به ملانوم مرحله ۳ با جهش BRAF V600 که تومورشان با جراحی برداشته شده بود، یک سال دو داروی خوراکی (دابرافنیب و ترامتینیب) یا دارونما داده شد. پس از نزدیک به ۱۰ سال پیگیری، احتمال بازگشت بیماری و گسترش آن به نقاط دور بدن با این دو دارو کمتر بود. کاهش خطر مرگ دیده شد، اما در کل بیماران از نظر آماری قطعی نبود؛ در بیماران با جهش BRAF V600E این کاهش بیشتر بود. عارضه تازه‌ای نسبت به گزارش‌های قبلی دیده نشد.
ملانومای مرحله III با درگیری غدد لنفاوی و جهش BRAF V600 پس از برداشتن کامل؛ ESMO ۲۰۲۵ فقط برای جهش V600E توصیه می‌کند (نه V600K)
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| دابرافنیب | ۱۵۰ میلی‌گرم دو بار در روز | خوراکی، ناشتا | هر روز، پیوسته |
| ترامتینیب | ۲ میلی‌گرم یک بار در روز | خوراکی، ناشتا | هر روز، پیوسته |
طبق برچسب FDA؛ شواهد و جایگاه:.
در صفحه «ملانوما (سرطان پوست)» · ملانومای قابل جراحی: نئوادجوانت و ادجوانت
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
دابرافنیب ۱۵۰ میلی‌گرم خوراکی دو بار در روز + ترامتینیب ۲ میلی‌گرم خوراکی یک بار در روز به مدت ۱۲ ماه (یا تا عود یا سمیت غیرقابل قبول). طبق برچسب FDA هر دو دارو ناشتا مصرف می‌شوند و در تب ۳۸ درجه یا بیشتر قطع موقت می‌شوند.
دو دارونمای خوراکی مشابه به مدت ۱۲ ماه.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله، ClinicalTrials.gov NCT01682083 و برچسب FDA (TAFINLAR، MEKINIST)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بزرگسالان مبتلا به ملانومای پوستی پرخطر مرحله III (IIIA با متاستاز غده لنفاوی بیش از ۱ میلی‌متر، IIIB یا IIIC طبق AJCC ویرایش ۷) با جهش BRAF V600E یا V600K (تأیید آزمایشگاه مرکزی)، که حداکثر ۱۲ هفته پیش از تصادفی‌سازی با جراحی کامل (شامل تخلیه کامل غدد لنفاوی) عاری از بیماری شده بودند؛ ECOG ۰ یا ۱؛ بدون درمان ضدسرطان قبلی (شامل پرتودرمانی). ملانومای مخاطی یا چشمی، متاستاز در حال انتقال غیرقابل جراحی و متاستاز دوردست خارج شدند (ClinicalTrials.gov NCT01682083).
در این گزارش نهایی، نتایج بقای کلی، بقای اختصاصی ملانوم، بقای بدون عود و بقای بدون متاستاز دوردست گزارش شده است.
در این گزارش نهایی علامت هشدار ایمنی جدیدی دیده نشد و یافته‌ها با گزارش‌های قبلی همخوان بود. طبق برچسب FDA، در COMBI-AD شایع‌ترین عوارض (۲۰٪ یا بیشتر) تب، خستگی، تهوع، سردرد، بثورات، لرز، اسهال، استفراغ، درد مفاصل و درد عضلانی بود؛ عوارض منجر به قطع ترامتینیب در ۲۴٪، قطع موقت در ۵۴٪ و کاهش دوز در ۲۳٪ بیماران رخ داد (شایع‌ترین علت: تب).
این نتایج نهایی، دوام فایده درمان کمکی با دابرافنیب به‌علاوه ترامتینیب را از نظر بقای بدون عود و بقای بدون متاستاز دوردست تأیید می‌کند. مزیت بقای کلی در کل جمعیت معنی‌دار نبود، بنابراین تصمیم‌گیری باید فردی و با در نظر گرفتن سایر گزینه‌های درمان کمکی انجام شود. وضعیت تأییدیه‌ها و توصیه‌های راهنماهای بالینی باید جداگانه بررسی شود، زیرا چکیده به آن‌ها نمی‌پردازد.
نتایج ۵ ساله این کارآزمایی نشان داد که درمان کمکی با دابرافنیب به‌علاوه ترامتینیب در بیماران مبتلا به ملانوم مرحله ۳ دارای جهش BRAF V600، در مقایسه با دارونما به بقای بدون عود و بقای بدون متاستاز دوردست طولانی‌تری منجر شد. داده‌های بلندمدت‌تر، از جمله داده‌های مربوط به بقای کلی، مورد نیاز بود.
۸۷۰ بیمار مبتلا به ملانوم مرحله ۳ با جهش BRAF V600 که تحت برداشتن تومور قرار گرفته بودند، به‌صورت تصادفی برای دریافت ۱۲ ماه دابرافنیب (۱۵۰ میلی‌گرم دو بار در روز) به‌علاوه ترامتینیب (۲ میلی‌گرم یک بار در روز) یا دو دارونمای مشابه تخصیص یافتند. در اینجا نتایج نهایی این کارآزمایی، شامل نتایج بقای کلی، بقای اختصاصی ملانوم، بقای بدون عود و بقای بدون متاستاز دوردست گزارش می‌شود.
مدت میانه پیگیری برای دابرافنیب به‌علاوه ترامتینیب ۸٫۳۳ سال و برای دارونما ۶٫۸۷ سال بود. برآوردهای کاپلان–مایر برای بقای کلی به نفع دابرافنیب به‌علاوه ترامتینیب در برابر دارونما بود، هرچند این مزیت معنی‌دار نبود (نسبت خطر مرگ ۰٫۸۰؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۶۲ تا ۱٫۰۱؛ P=۰٫۰۶ با آزمون log-rank طبقه‌بندی‌شده). مزیت بقای هم‌سو در چند زیرگروه از پیش تعیین‌شده دیده شد، از جمله در ۷۹۲ بیمار مبتلا به ملانوم با جهش BRAF V600E (نسبت خطر مرگ ۰٫۷۵؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۸ تا ۰٫۹۶). بقای بدون عود به نفع دابرافنیب به‌علاوه ترامتینیب در برابر دارونما بود (نسبت خطر عود یا مرگ ۰٫۵۲؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۳ تا ۰٫۶۳)، و بقای بدون متاستاز دوردست نیز چنین بود (نسبت خطر متاستاز دوردست یا مرگ ۰٫۵۶؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۴ تا ۰٫۷۱). هیچ علامت هشدار ایمنی جدیدی گزارش نشد که با گزارش‌های قبلی کارآزمایی همخوان است.
پس از نزدیک به ۱۰ سال پیگیری، درمان کمکی با دابرافنیب به‌علاوه ترامتینیب در بیماران مبتلا به ملانوم مرحله ۳ برداشته‌شده، با بقای بدون عود و بقای بدون متاستاز دوردست بهتری نسبت به دارونما همراه بود. تحلیل بقای کلی نشان داد که خطر مرگ با درمان ترکیبی ۲۰٪ کمتر از دارونما بود، اما این مزیت معنی‌دار نبود. در بیماران مبتلا به ملانوم با جهش BRAF V600E، نتایج نشان می‌دهد خطر مرگ با درمان ترکیبی ۲۵٪ کمتر بود. (با حمایت مالی GlaxoSmithKline و Novartis؛ COMBI-AD، شماره ClinicalTrials.gov: NCT01682083؛ شماره EudraCT: ۲۰۱۲-۰۰۱۲۶۶-۱۵.)
مزیت بقای کلی در کل جمعیت از نظر آماری معنی‌دار نبود (P=۰٫۰۶). نتیجه زیرگروه BRAF V600E یک تحلیل زیرگروهی است و باید با احتیاط تفسیر شود. مدت پیگیری در دو گروه یکسان نبود (۸٫۳۳ در برابر ۶٫۸۷ سال).
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...