نقش پرتودرمانی در درمان سرطان: برآورد میزان بهینهٔ استفاده از آن بر پایهٔ مرور رهنمودهای بالینی مبتنی بر شواهد

پیش‌زمینه

میزان استفاده از پرتودرمانی در سرطان در سطح بین‌المللی تفاوت زیادی دارد. پیش‌تر پیشنهاد شده بود که حدود ۵۰٪ از همهٔ بیماران مبتلا به سرطان باید پرتودرمانی دریافت کنند، اما این برآورد مبتنی بر شواهد نبود. هدف این مطالعه برآورد نسبت ایده‌آل موارد جدید سرطان بود که باید دست‌کم یک بار در طول دورهٔ بیماری خود، بر پایهٔ بهترین شواهد موجود، پرتودرمانی دریافت کنند.

روش‌ها

برای هر سرطان، یک درخت بهینهٔ استفاده از پرتودرمانی بر پایهٔ اندیکاسیون‌های پرتودرمانی برگرفته از رهنمودهای درمانی مبتنی بر شواهد ساخته شد. با افزودن داده‌های همه‌گیرشناختی به درخت استفاده از پرتودرمانی، نسبت بیمارانی که ویژگی‌های بالینی آن‌ها نشان‌دهندهٔ سود احتمالی از پرتودرمانی بود به دست آمد. سپس نسبت بهینهٔ بیماران مبتلا به سرطان که باید پرتودرمانی دریافت کنند با نرم‌افزار TreeAge (شرکت TreeAge Software، ویلیامزتاون، ماساچوست) محاسبه شد. تحلیل‌های حساسیت با استفاده از تحلیل تک‌متغیره و شبیه‌سازی مونت‌کارلو انجام شد.

نتایج

نسبت بیماران مبتلا به سرطان که بر اساس بهترین شواهد موجود پرتودرمانی با پرتوی خارجی برای آن‌ها اندیکاسیون دارد، ۵۲٪ محاسبه شد. تحلیل مونت‌کارلو نشان داد که حدود اطمینان ۹۵٪ از ۵۱٫۷٪ تا ۵۳٫۱٪ است. باریک بودن فاصلهٔ اطمینان نشان می‌دهد که برآورد کلی پایدار است. مقایسه با داده‌های واقعی استفاده از پرتودرمانی نشان‌دهندهٔ کمبود در ارائهٔ واقعی پرتودرمانی است.

نتیجه‌گیری

این روش‌شناسی امکان مقایسهٔ میزان‌های بهینه با میزان‌های واقعی را فراهم می‌کند تا حوزه‌هایی که در آن‌ها می‌توان استفادهٔ مبتنی بر شواهد از پرتودرمانی را بهبود بخشید شناسایی شوند. این روش داده‌های ارزشمندی برای برنامه‌ریزی خدمات پرتودرمانی فراهم می‌کند. برای اطمینان از استفادهٔ بهتر از پرتودرمانی، باید میزان‌های واقعی را اصلاح کرد.