سن بیمار ارتباط معناداری با پیشرفت میکروکارسینوم پاپیلاری تیروئید تحت مشاهده دارد
- نوع مطالعه
- مطالعه مشاهده‌ای
- طراحی
- مطالعه کوهورت مشاهده‌ای (پیگیری دوره‌ای با سونوگرافی) در بیماران مبتلا به میکروکارسینوم پاپیلاری تیروئید کم‌خطر که مشاهده را بدون جراحی فوری انتخاب کردند
- حجم نمونه
- ۱۲۳۵ بیمار
- منبع
- Thyroid® · ۲۰۱۴
به زبان ساده
در برخی افراد، سرطان بسیار کوچک پاپیلاری تیروئید (کمتر از حدود یک سانتی‌متر) و کم‌خطر وجود دارد که می‌توان به‌جای جراحی فوری، آن را با سونوگرافی منظم زیر نظر گرفت. در این مطالعه ژاپنی با ۱۲۳۵ بیمار، تومورها در افراد جوان‌تر بیشتر رشد یا پیشرفت می‌کردند و در افراد مسن‌تر کمتر. با این حال، در طول پیگیری هیچ بیماری دچار گسترش به نقاط دور بدن نشد یا به‌علت این سرطان نمرد. درباره انتخاب مشاهده یا جراحی حتماً با پزشک خود صحبت کنید.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
مشاهده بدون جراحی فوری با سونوگرافی یک یا دو بار در سال؛ در صورت نشانه‌های پیشرفت (بزرگ‌شدن قابل توجه یا ظهور متاستاز غدد لنفاوی) جراحی توصیه می‌شد. سرکوب TSH با لووتیروکسین بر اساس ترجیح پزشک در ۲ بیمار این گروه.
مشاهده بدون جراحی فوری با سونوگرافی یک یا دو بار در سال؛ در صورت نشانه‌های پیشرفت (بزرگ‌شدن قابل توجه یا ظهور متاستاز غدد لنفاوی) جراحی توصیه می‌شد. سرکوب TSH با لووتیروکسین بر اساس ترجیح پزشک در ۲۴ بیمار این گروه.
مشاهده بدون جراحی فوری با سونوگرافی یک یا دو بار در سال؛ در صورت نشانه‌های پیشرفت (بزرگ‌شدن قابل توجه یا ظهور متاستاز غدد لنفاوی) جراحی توصیه می‌شد. سرکوب TSH با لووتیروکسین بر اساس ترجیح پزشک در ۲۵ بیمار این گروه.
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله در PMC (PMC3887422)؛ این مطالعه کوهورت مشاهده‌ای است و درمان دارویی ندارد.
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
۱۲۳۵ بیمار بیمارستان کوما (ژاپن) مبتلا به میکروکارسینوم پاپیلاری تیروئید (PTMC؛ ۱۰ میلی‌متر یا کوچک‌تر، تشخیص با FNAB هدایت‌شده با سونوگرافی) تحت‌بالینی و کم‌خطر که بین ۱۹۹۳ و ۲۰۱۱ مشاهده بدون جراحی فوری را انتخاب کردند و دست‌کم ۱۸ ماه پیگیری شدند. معیارهای عدم انتخاب مشاهده (جراحی فوری): متاستاز غدد لنفاوی ناحیه‌ای یا دوردست، علائم تهاجم به عصب راجعه‌ی حنجره یا نای، یافته‌ی FNAB به نفع بدخیمی درجه‌ی بالا، و تومور مجاور عصب راجعه یا نای. ۹۰٪ زن؛ اندازه‌ی تومور ۵ میلی‌متر یا کمتر در ۲۶٪، بیش از ۵ تا ۸ میلی‌متر در ۵۶٪ و بیش از ۸ تا ۱۰ میلی‌متر در ۱۸٪. گروه‌های سنی در شروع مشاهده: جوان (کمتر از ۴۰ سال، ۱۶۹ نفر)، میانسال (۴۰ تا ۵۹ سال، ۵۷۰ نفر) و مسن (۶۰ سال و بیشتر، ۴۹۶ نفر).
نقاط پایانی
پیشرفت PTMC با سه شاخص ارزیابی شد: (۱) بزرگ‌شدن تومور (افزایش اندازه ۳ میلی‌متر یا بیشتر نسبت به شروع مشاهده)، (۲) ظهور جدید متاستاز به غدد لنفاوی (تأیید با FNAB و اندازه‌گیری تیروگلوبولین در مایع شستشوی سوزن)، و (۳) پیشرفت به بیماری بالینی (رسیدن اندازه تومور به ۱۲ میلی‌متر یا بیشتر، یا ظهور جدید متاستاز غدد لنفاوی).
ایمنی و عوارض
چکیده اطلاعات مربوط به عوارض جانبی (درجه ۳ و بالاتر) ارائه نکرده است. در طول مشاهده، متاستاز دوردست یا مرگ ناشی از PTC در هیچ بیماری رخ نداد.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
این یافته‌ها نشان می‌دهد که بیماران مسن مبتلا به PTMC تحت‌بالینی کم‌خطر ممکن است بهترین کاندیدای مشاهده فعال باشند. در بیماران جوان‌تر پیشرفت شایع‌تر است، اما بر اساس نتایج چکیده، جراحی پس از پیشرفت به بیماری بالینی نیز ممکن است هنوز دیر نباشد. جایگاه این رویکرد در رهنمودهای فعلی باید جداگانه بررسی شود و تصمیم‌گیری باید فردی و با نظر تیم درمان باشد.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
پیش‌تر نشان دادیم که میکروکارسینوم پاپیلاری تیروئید (PTMC) تحت‌بالینی و کم‌خطر را می‌توان بدون جراحی فوری تحت مشاهده قرار داد. سن بیمار یک عامل پیش‌آگهی مهم در سرطان پاپیلاری تیروئید (PTC) بالینی است. در این مطالعه بررسی کردیم که سن بیمار چگونه بر مشاهده PTMC کم‌خطر تأثیر می‌گذارد.
روش‌ها
بین سال‌های ۱۹۹۳ و ۲۰۱۱، ۱۲۳۵ بیمار مبتلا به PTMC کم‌خطر مشاهده بدون جراحی فوری را انتخاب کردند. این بیماران به‌طور دوره‌ای با سونوگرافی پیگیری شدند و وارد این مطالعه شدند. آن‌ها را بر اساس سن در شروع مشاهده به سه زیرگروه تقسیم کردیم: جوان (کمتر از ۴۰ سال)، میانسال (۴۰ تا ۵۹ سال) و مسن (۶۰ سال و بیشتر). دوره‌های مشاهده از ۱۸ تا ۲۲۷ ماه (میانگین ۷۵ ماه) متغیر بود.
نتایج
برای ارزیابی پیشرفت PTMC سه پارامتر در نظر گرفتیم: (۱) افزایش اندازه، (۲) ظهور جدید متاستاز غدد لنفاوی، و (۳) پیشرفت به بیماری بالینی (رسیدن اندازه تومور به ۱۲ میلی‌متر یا بیشتر، یا ظهور جدید متاستاز غدد لنفاوی). نسبت بیماران دارای پیشرفت PTMC در بیماران مسن کمترین و در بیماران جوان بیشترین بود. در تحلیل چندمتغیره، سن کم پیش‌بینی‌کننده مستقل پیشرفت PTMC بود. با این حال، هیچ‌یک از ۱۲۳۵ بیمار در طول مشاهده دچار متاستاز دوردست نشد یا بر اثر PTC نمرد. اگرچه تنها ۵۱ بیمار (۴٪) بر اساس ترجیح پزشک تحت سرکوب هورمون محرک تیروئید (TSH) قرار گرفتند، PTMC همه بیماران وارد‌شده در این بررسی سرکوب TSH، به‌جز یک نفر، از نظر بالینی پایدار بود. تاکنون ۱۹۱ بیمار پس از مشاهده به دلایل مختلف تحت جراحی قرار گرفته‌اند. هیچ‌کدام عود نداشتند، به‌جز یک بیمار در بافت باقی‌مانده تیروئید، و هیچ‌کس پس از جراحی بر اثر PTC نمرد.
نتیجه‌گیری
بیماران مسن مبتلا به PTMC تحت‌بالینی کم‌خطر ممکن است بهترین کاندیدای مشاهده باشند. اگرچه PTMC در بیماران جوان ممکن است نسبت به بیماران مسن‌تر پیشرونده‌تر باشد، ممکن است انجام جراحی پس از آن‌که PTMC تحت‌بالینی به بیماری بالینی پیشرفت کرده است، صرف‌نظر از سن بیمار، هنوز دیر نباشد.
محدودیت‌ها
طراحی مشاهده‌ای و تک‌مرکزی؛ انتخاب مشاهده توسط خود بیماران؛ سرکوب TSH تنها در ۵۱ بیمار (۴٪) و بر اساس ترجیح پزشک انجام شد که امکان ارزیابی اثر آن را محدود می‌کند؛ دوره پیگیری میانگین ۷۵ ماه بود.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.