رفلاکس معده‌ای‌ـ‌مروی علامت‌دار به‌عنوان عامل خطر آدنوکارسینوم مری
- نوع مطالعه
- مطالعه مشاهده‌ای
- طراحی
- مطالعه مورد‌ـ‌شاهدی جمعیت‌محور در سطح ملی (سوئد)
- حجم نمونه
- ۱۸۹ بیمار مبتلا به آدنوکارسینوم مری، ۲۶۲ بیمار مبتلا به آدنوکارسینوم کاردیا، ۱۶۷ بیمار مبتلا به کارسینوم سلول سنگفرشی مری و ۸۲۰ فرد شاهد از جمعیت عمومی
- منبع
- N Engl J Med · ۱۹۹۹
به زبان ساده
در این مطالعه در سوئد، افرادی که علائم رفلاکس معده (برگشت اسید یا سوزش سر دل) را به‌صورت تکرارشونده داشتند، بسیار بیشتر از دیگران به نوع خاصی از سرطان مری به نام آدنوکارسینوم مبتلا شده بودند. هرچه این علائم بیشتر، شدیدتر و طولانی‌تر بود، خطر بالاتر بود. ارتباط رفلاکس با سرطان ناحیه اتصال مری به معده (کاردیا) ضعیف‌تر بود و با نوع سلول سنگفرشی سرطان مری ارتباطی دیده نشد. اگر علائم رفلاکس مداوم یا شدید دارید، با پزشک خود درباره بررسی و پیگیری صحبت کنید.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
بیماران مبتلا به آدنوکارسینوم مری، آدنوکارسینوم کاردیای معده و کارسینوم سلول سنگفرشی مری. این مطالعه مشاهده‌ای است و مداخله درمانی نداشت.
۸۲۰ فرد شاهد از جمعیت عمومی. این مطالعه مشاهده‌ای است و مداخله درمانی نداشت.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بیماران واجد شرایط در سوئد در فاصله سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷ (۵۲۹ بیمار واجد شرایط)؛ از این تعداد، ۱۸۹ بیمار مبتلا به آدنوکارسینوم مری و ۲۶۲ بیمار مبتلا به آدنوکارسینوم کاردیا مصاحبه شدند که ۸۵٪ بیماران واجد شرایط را تشکیل می‌دادند. برای مقایسه، ۸۲۰ فرد شاهد از جمعیت عمومی و ۱۶۷ بیمار مبتلا به کارسینوم سلول سنگفرشی مری نیز مصاحبه شدند.
نقاط پایانی
ارتباط سابقه رفلاکس معده‌ای‌ـ‌مروی (بر پایه مصاحبه حضوری) با خطر آدنوکارسینوم مری و آدنوکارسینوم کاردیا، با محاسبه نسبت شانس (odds ratio) به روش رگرسیون لجستیک و تعدیل چندمتغیره برای عوامل مخدوش‌کننده احتمالی.
ایمنی و عوارض
مطالعه مشاهده‌ای است و داده ایمنی درمانی (عوارض درجه ≥۳) گزارش نشده است.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
این مطالعه شواهد قوی برای ارتباط رفلاکس علامت‌دار با آدنوکارسینوم مری فراهم کرد و نشان داد این ارتباط برای آدنوکارسینوم کاردیا ضعیف‌تر و برای کارسینوم سلول سنگفرشی مری وجود ندارد. چکیده درباره تغییر مستقیم رهنمودهای بالینی یا غربالگری اظهارنظر نمی‌کند؛ وضعیت توصیه‌های رهنمودی باید جداگانه بررسی شود.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
علل آدنوکارسینوم مری و کاردیای معده به‌خوبی شناخته نشده است. ما یک بررسی اپیدمیولوژیک درباره ارتباط احتمالی میان رفلاکس معده‌ای‌ـ‌مروی و این تومورها انجام دادیم.
روش‌ها
یک مطالعه مورد‌ـ‌شاهدی جمعیت‌محور در سطح ملی در سوئد انجام دادیم. شناسایی موارد سریع بود و همه موارد به‌صورت یکنواخت طبقه‌بندی شدند. اطلاعات مربوط به سابقه رفلاکس معده‌ای‌ـ‌مروی افراد از طریق مصاحبه حضوری گردآوری شد. نسبت‌های شانس با رگرسیون لجستیک و با تعدیل چندمتغیره برای متغیرهای مخدوش‌کننده احتمالی محاسبه شدند.
نتایج
از میان بیمارانی که مصاحبه شدند، ۱۸۹ بیمار مبتلا به آدنوکارسینوم مری و ۲۶۲ بیمار مبتلا به آدنوکارسینوم کاردیا، ۸۵٪ از ۵۲۹ بیمار واجد شرایط مطالعه در سوئد را در فاصله سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷ تشکیل می‌دادند. برای مقایسه، ۸۲۰ فرد شاهد از جمعیت عمومی و ۱۶۷ بیمار مبتلا به کارسینوم سلول سنگفرشی مری را مصاحبه کردیم. در افراد دارای علائم راجعه رفلاکس، در مقایسه با افراد بدون این علائم، نسبت‌های شانس برای آدنوکارسینوم مری ۷٫۷ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۵٫۳ تا ۱۱٫۴) و برای آدنوکارسینوم کاردیا ۲٫۰ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱٫۴ تا ۲٫۹) بود. هرچه علائم رفلاکس شایع‌تر، شدیدتر و طولانی‌تر بود، خطر بیشتر بود. در افراد با علائم طولانی‌مدت و شدید رفلاکس، نسبت‌های شانس برای آدنوکارسینوم مری ۴۳٫۵ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۸٫۳ تا ۱۰۳٫۵) و برای آدنوکارسینوم کاردیا ۴٫۴ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱٫۷ تا ۱۱٫۰) بود. خطر کارسینوم سلول سنگفرشی مری با رفلاکس ارتباطی نداشت (نسبت شانس ۱٫۱؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۷ تا ۱٫۹).
نتیجه‌گیری
میان رفلاکس معده‌ای‌ـ‌مروی و آدنوکارسینوم مری رابطه‌ای قوی و احتمالاً علّی وجود دارد. رابطه میان رفلاکس و آدنوکارسینوم کاردیای معده نسبتاً ضعیف است.
محدودیت‌ها
طراحی مورد‌ـ‌شاهدی است و اطلاعات رفلاکس از طریق مصاحبه گردآوری شده است؛ بنابراین احتمال سوگیری یادآوری و مخدوش‌کنندگی باقی‌مانده وجود دارد. نتیجه‌گیری نویسندگان درباره رابطه علّی با عبارت «احتمالاً» بیان شده است. ۸۵٪ بیماران واجد شرایط مصاحبه شدند.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.