سرطان اپیتلیال تخمدان

چکیده

سرطان اپیتلیال تخمدان معمولاً در مرحله پیشرفته تشخیص داده می‌شود و شایع‌ترین علت مرگ ناشی از سرطان‌های زنان است. درمان آن به مراقبت چندتخصصی توسط متخصصان باتجربه نیاز دارد. غربالگری جمعیت‌محور اثربخش نبوده است، اما رویکردهای تازه‌ای برای تشخیص زودهنگام و پیشگیری که از ژنومیکس مولکولی بهره می‌گیرند در دست توسعه‌اند. درمان اولیه شامل جراحی و درمان کمکی است. سرطان اپیتلیال تخمدان از زیرگروه‌های بافت‌شناختی متمایزی با ویژگی‌های ژنومی منحصربه‌فرد تشکیل شده است که دقت و اثربخشی درمان را بهبود می‌بخشند و امکان کشف عوامل پیش‌بینی‌کننده پاسخ را فراهم می‌کنند؛ از جمله جهش در ژن‌های مستعدکننده سرطان سینه یعنی BRCA1 و BRCA2، و نقص در بازترکیب همولوگ برای مهارکننده‌های مسیر پاسخ به آسیب DNA، یا مقاومت (سایکلین E1). فناوری‌هایی که به سرعت در حال تحول‌اند و تغییرات ژنومی را در تومور و خون اندازه‌گیری می‌کنند، امکان ارزیابی حساسیت به درمان و ظهور مقاومت را فراهم می‌سازند و ممکن است شاخص‌های دقیقی برای بیماری باقی‌مانده باشند. عود معمولاً غیرقابل درمان قطعی است و کنترل علائم و کیفیت زندگی بیمار در این مرحله ملاحظات کلیدی هستند. درمان‌های عود باید از دیدگاه بیمار طراحی شوند و معیارهای معنادار فایده را در بر گیرند. برای تدوین رهنمودهای درمانی مبتنی بر شواهد و اجماع برای هر زیرگروه، پیشرفت فوری لازم است و این امر مستلزم همکاری نزدیک بین‌المللی در انجام کارآزمایی‌های بالینی از طریق گروه‌های پژوهشی دانشگاهی مانند Gynecologic Cancer Intergroup است.