جراحی رفع فشار مستقیم در درمان فشردگی نخاع ناشی از سرطان متاستاتیک: یک کارآزمایی تصادفی

پیش‌زمینه

درمان استاندارد فشردگی نخاع ناشی از سرطان متاستاتیک، کورتیکواستروئید و پرتودرمانی است. نقش جراحی مشخص نشده است. ما کارایی جراحی رفع فشار مستقیم را ارزیابی کردیم.

روش‌ها

در این کارآزمایی تصادفی، چندمرکزی و بدون کورسازی، بیماران مبتلا به فشردگی نخاع ناشی از سرطان متاستاتیک به‌طور تصادفی به جراحی و سپس پرتودرمانی (۵۰ نفر) یا پرتودرمانی تنها (۵۱ نفر) اختصاص یافتند. پرتودرمانی در هر دو گروه در ۱۰ جلسه ۳ گری داده شد. پیامد اصلی، توانایی راه رفتن بود. پیامدهای ثانویه شامل کنترل ادرار، قدرت عضلانی و وضعیت عملکردی، نیاز به کورتیکواستروئید و مسکن‌های مخدر، و مدت بقا بود. همه تحلیل‌ها بر اساس قصد درمان انجام شد.

نتایج

پس از یک تحلیل میانی، مطالعه متوقف شد، زیرا معیار یک قانون توقف زودهنگام ازپیش‌تعیین‌شده برآورده شده بود. بنابراین پیش از بسته شدن مطالعه، ۱۲۳ بیمار از نظر واجد شرایط بودن ارزیابی و ۱۰۱ نفر تصادفی شدند. تعداد بیمارانی که پس از درمان قادر به راه رفتن بودند در گروه جراحی (۴۲ از ۵۰، ۸۴٪) به‌طور معنی‌داری بیشتر از گروه پرتودرمانی (۲۹ از ۵۱، ۵۷٪) بود (نسبت شانس ۶٫۲ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۲٫۰ تا ۱۹٫۸]؛ p=0.001). بیماران گروه جراحی همچنین توان راه رفتن را به‌طور معنی‌داری طولانی‌تر از بیماران پرتودرمانی تنها حفظ کردند (میانه ۱۲۲ روز در برابر ۱۳ روز؛ p=0.003). ۳۲ بیمار هنگام ورود به مطالعه قادر به راه رفتن نبودند؛ تعداد بیمارانی که توان راه رفتن را بازیافتند در گروه جراحی به‌طور معنی‌داری بیشتر از گروه پرتودرمانی بود (۱۰ از ۱۶ [۶۲٪] در برابر ۳ از ۱۶ [۱۹٪]؛ p=0.01). نیاز به کورتیکواستروئید و مسکن‌های مخدر در گروه جراحی به‌طور معنی‌داری کمتر بود.

نتیجه‌گیری

جراحی رفع فشار مستقیم به‌همراه پرتودرمانی پس از جراحی، در بیماران مبتلا به فشردگی نخاع ناشی از سرطان متاستاتیک، از پرتودرمانی تنها برتر است.