رادیوتراپی استریوتاکتیک ابلیتیو برای درمان جامع سرطان‌های الیگومتاستاتیک: نتایج بلندمدت کارآزمایی تصادفی فاز ۲
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- SABR-COMET
- فاز
- فاز ۲
- طراحی
- کارآزمایی تصادفی فاز ۲ با طراحی غربالگری (randomized phase II screening design)، چندمرکزی بین‌المللی، با نسبت تصادفی‌سازی ۱ به ۲
- حجم نمونه
- ۹۹ بیمار (۱۰ مرکز)
- منبع
- JCO · ۲۰۲۰
به زبان ساده
در این مطالعه، بیمارانی که سرطانشان به تعداد کمی (۱ تا ۵ مورد) نقطه در بدن گسترش یافته بود، یا فقط درمان‌های تسکینی معمول گرفتند یا علاوه بر آن، پرتودرمانی بسیار دقیق و پردوزی به نام SABR روی همهٔ این نقاط دریافت کردند. پس از ۵ سال، حدود ۴۲٪ از بیماران گروه دارای SABR زنده بودند، در حالی که این رقم در گروه درمان معمول حدود ۱۸٪ بود. عارضهٔ جانبی جدیدی دیده نشد و کیفیت زندگی دو گروه تفاوتی نداشت. تصمیم دربارهٔ مناسب بودن این روش برای هر بیمار را باید پزشک معالج و رادیوتراپیست بگیرند.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
درمان تسکینی استاندارد: پرتودرمانی تسکینی معمول با هدف کاهش علائم یا پیشگیری از عوارض، با دوزهای توصیه‌شده از ۸ گری در ۱ جلسه تا ۳۰ گری در ۱۰ جلسه؛ درمان سیستمیک تسکینی استاندارد در صورت اندیکاسیون، به انتخاب انکولوژیست (رویکرد عملی) (۳۳ بیمار).
درمان استاندارد به‌علاوهٔ رادیوتراپی استریوتاکتیک ابلیتیو (SABR) به همهٔ ضایعات متاستاتیک (۱ تا ۵ ضایعه)؛ دوز و تعداد جلسات بر اساس محل ضایعه از جدول دوزهای مجاز پروتکل (پیوست داده‌ها) با رعایت محدودیت‌های دوز اندام‌های حیاتی و بازبینی همتای همهٔ طرح‌های درمانی. در صورت بروز متاستاز جدید، SABR مجدد در صورت امکان مجاز بود. درمان سیستمیک تسکینی مانند گروه ۱ (۶۶ بیمار). جدول دوزهای SABR در این جلسه بررسی نشد.
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله JCO ۲۰۲۰ (PMC7460150، بخش Procedures)؛ جدول دوزهای مجاز SABR فقط در پروتکل پیوست است و در اینجا تأیید نشد
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بزرگسالان (≥۱۸ سال) با ECOG صفر یا ۱، امید به زندگی ≥۶ ماه، تومور اولیهٔ کنترل‌شده و ۱ تا ۵ متاستاز که همهٔ آن‌ها با رعایت محدودیت‌های دوز پروتکل برای SABR مناسب بودند. معیارهای خروج: بیماری همراه جدی مانع پرتودرمانی، پرتودرمانی قبلی به محل نیازمند درمان، افیوژن پلور بدخیم، تومور در فاصلهٔ ۳ میلی‌متری نخاع و متاستاز مغزی نیازمند جراحی رفع فشار. طبقه‌بندی بر اساس تعداد متاستازها (۱ تا ۳ در برابر ۴ تا ۵). شایع‌ترین تومورهای اولیه: سینه (۱۸)، ریه (۱۸)، کولورکتال (۱۸) و پروستات (۱۶).
نقاط پایانی
نقطهٔ پایانی اصلی: بقای کلی (OS)، با استفاده از آلفای ۰٫۲۰ (P کمتر از ۰٫۲۰ به معنای مثبت بودن کارآزمایی). نقاط پایانی ثانویه: بقای بدون پیشرفت (PFS)، سمیت و کیفیت زندگی (QOL).
ایمنی و عوارض
هیچ عارضهٔ جانبی جدید درجهٔ ۲ تا ۵ در پیگیری طولانی گزارش نشد؛ بنابراین میزان کلی عوارض مرتبط با درمان درجه ≥۲ همچنان ۹٪ (۳ از ۳۳) در گروه کنترل در برابر ۲۹٪ (۱۹ از ۶۶) در گروه SABR بود (P = ۰٫۰۳؛ افزایش مطلق ۲۰٪). میزان مرگ ناشی از درمان (درجه ۵) در گروه SABR ۴٫۵٪ بود، با وجود محدودیت‌های سخت دوز و بازبینی همهٔ طرح‌ها. تفاوتی در کیفیت زندگی بین دو گروه دیده نشد.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
این کارآزمایی تصادفی فاز ۲ نشان داد که افزودن SABR به درمان استاندارد در بیماران الیگومتاستاتیک با بهبود بقای کلی و بقای بدون پیشرفت همراه بود و این اثر با پیگیری بلندمدت پایدار ماند. با این حال، این مطالعه یک طراحی غربالگری فاز ۲ با آلفای ۰٫۲۰ داشت و تعداد بیماران محدود بود؛ بنابراین نتایج برای تأیید به کارآزمایی‌های فاز ۳ نیاز دارد. جایگاه آن در رهنمودهای بالینی باید جداگانه بررسی شود.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
هدف
پارادایم الیگومتاستاتیک فرض می‌کند که بیماران با تعداد محدودی متاستاز، در صورتی که همهٔ کانون‌های بیماری قابل ابلیشن (نابودسازی) باشند، ممکن است به کنترل بلندمدت بیماری یا حتی درمان قطعی دست یابند. با این حال، داده‌های تصادفی بلندمدتی که این پارادایم را بیازمایند وجود ندارد.
روش‌ها
بیماران مبتلا به بدخیمی اولیهٔ کنترل‌شده و ۱ تا ۵ ضایعهٔ متاستاتیک را وارد مطالعه کردیم، به‌طوری که همهٔ متاستازها برای رادیوتراپی استریوتاکتیک ابلیتیو (SABR) قابل درمان بودند. بیماران بر اساس تعداد متاستازها (۱ تا ۳ در برابر ۴ تا ۵) طبقه‌بندی و با نسبت ۱ به ۲ بین درمان‌های تسکینی استاندارد (SOC) (گروه ۱) و SOC به‌علاوهٔ SABR (گروه ۲) تصادفی شدند. از طراحی غربالگری تصادفی فاز ۲ با نقطهٔ پایانی اصلی بقای کلی (OS) و آلفای ۰٫۲۰ استفاده کردیم (به‌طوری که P کمتر از ۰٫۲۰ به معنای مثبت بودن کارآزمایی است). نقاط پایانی ثانویه شامل بقای بدون پیشرفت (PFS)، سمیت و کیفیت زندگی (QOL) بود. در اینجا نتایج بلندمدت این کارآزمایی را ارائه می‌کنیم.
نتایج
بین سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶، ۹۹ بیمار در ۱۰ مرکز در سطح بین‌المللی به‌صورت تصادفی تخصیص یافتند. شایع‌ترین انواع تومور اولیه عبارت بودند از سینه (۱۸ نفر)، ریه (۱۸ نفر)، کولورکتال (۱۸ نفر) و پروستات (۱۶ نفر). میانهٔ پیگیری ۵۱ ماه بود. بقای کلی ۵ ساله در گروه ۱ برابر ۱۷٫۷٪ (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۶٪ تا ۳۴٪) در برابر ۴۲٫۳٪ در گروه ۲ (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۲۸٪ تا ۵۶٪؛ لگ‌رنک طبقه‌بندی‌شده P = ۰٫۰۰۶) بود. نرخ بقای بدون پیشرفت ۵ ساله در گروه ۱ به دست نیامد (۳٫۲٪؛ فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۰٪ تا ۱۴٪ در ۴ سالگی با سانسور آخرین بیمار) و در گروه ۲ برابر ۱۷٫۳٪ بود (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۸٪ تا ۳۰٪؛ P = ۰٫۰۰۱). هیچ عارضهٔ جانبی جدید درجهٔ ۲ تا ۵ وجود نداشت و تفاوتی در کیفیت زندگی بین گروه‌ها دیده نشد.
نتیجه‌گیری
با پیگیری طولانی‌تر، تأثیر SABR بر بقای کلی از نظر بزرگی بیشتر از تحلیل اولیه بود و در طول زمان پایدار ماند. هیچ سیگنال ایمنی جدیدی وجود نداشت و SABR تأثیر نامطلوبی بر کیفیت زندگی نداشت.
محدودیت‌ها
طراحی فاز ۲ غربالگری با آلفای ۰٫۲۰ (آستانهٔ آزادانه‌تر از معمول)، حجم نمونهٔ نسبتاً کم (۹۹ بیمار) و ناهمگونی انواع تومور اولیه از محدودیت‌های مطالعه است. تعداد بیماران هر نوع تومور برای نتیجه‌گیری اختصاصی دربارهٔ آن‌ها کافی نیست. جزئیات دوز و سایر محدودیت‌ها در متن کامل مقاله بررسی شود.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.