ایماتینیب مزیلات به‌عنوان درمان کمکی پس از برداشتن تومور استرومال گوارشی اولیه و موضعی: یک کارآزمایی تصادفی، دوسوکور و کنترل‌شده با دارونما
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- ACOSOG Z9001
- فاز
- فاز ۳
- طراحی
- کارآزمایی تصادفی، دوسوکور، کنترل‌شده با دارونما و چندمرکزی
- حجم نمونه
- ۷۱۳ بیمار (۳۵۹ بیمار در گروه ایماتینیب و ۳۵۴ بیمار در گروه دارونما)
- منبع
- The Lancet · ۲۰۰۹
- شناسه کارآزمایی
- NCT00041197
به زبان ساده
تومور استرومال گوارشی نوعی سارکوم است که در دستگاه روده ایجاد می‌شود و پس از جراحی ممکن است عود کند. در این مطالعه، مصرف روزانه قرص ایماتینیب به مدت یک سال پس از جراحی با دارونما مقایسه شد. در بیمارانی که ایماتینیب گرفتند، عود تومور یا مرگ کمتر دیده شد و درمان به‌خوبی تحمل شد. این نتایج مربوط به پیگیری نسبتاً کوتاه‌مدت است و تصمیم درباره درمان باید با پزشک معالج گرفته شود.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
ایماتینیب مزیلات (imatinib mesylate) ۴۰۰ میلی‌گرم روزانه به مدت ۱ سال پس از جراحی (۳۵۹ بیمار).
دارونما روزانه به مدت ۱ سال پس از جراحی (۳۵۴ بیمار). در صورت عود تومور، بیماران این گروه می‌توانستند به درمان با ایماتینیب کراس‌اور شوند.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بیماران واجد شرایط، برداشتن کامل ماکروسکوپی تومور استرومال گوارشی اولیه با اندازه حداقل ۳ سانتی‌متر و مثبت‌بودن پروتئین KIT در ایمونوهیستوشیمی را داشتند.
نقاط پایانی
نقطه پایانی اصلی: بقای بدون عود (recurrence-free survival). تحلیل بر اساس قصد درمان (intention to treat) انجام شد. ورود بیماران به‌دلیل عبور نتایج از مرز کارایی تحلیل میان‌دوره‌ای برای بقای بدون عود زودتر متوقف شد.
ایمنی و عوارض
ایماتینیب کمکی به‌خوبی تحمل شد. شایع‌ترین عوارض جدی در گروه ایماتینیب عبارت بودند از: درماتیت (۱۱ بیمار [۳٪] در برابر ۰)، درد شکم (۱۲ بیمار [۳٪] در برابر ۶ بیمار [۱٪]) و اسهال (۱۰ بیمار [۲٪] در برابر ۵ بیمار [۱٪]). در گروه دارونما، هیپرگلیسمی (۲ بیمار [کمتر از ۱٪] در برابر ۷ بیمار [۲٪]) گزارش شد.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
بر اساس چکیده، یک سال ایماتینیب کمکی پس از برداشتن کامل تومور استرومال گوارشی اولیه (حداقل ۳ سانتی‌متر و KIT مثبت) بقای بدون عود را در مقایسه با دارونما بهبود داد و عوارض آن قابل‌تحمل بود؛ بنابراین ایماتینیب کمکی گزینه‌ای مبتنی بر شواهد برای این بیماران است. چکیده درباره بقای کلی، مدت بهینه درمان یا تأییدیه‌های دارویی و جایگاه آن در رهنمودها اطلاعاتی نمی‌دهد و این موارد باید با مراجعه به رهنمودهای به‌روز بررسی شوند.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
تومور استرومال گوارشی شایع‌ترین سارکوم دستگاه روده است. ایماتینیب مزیلات یک مولکول کوچک است که فعال‌شدن پروتئین‌های KIT و گیرنده آلفای عامل رشد مشتق از پلاکت را مهار می‌کند و در درمان خط اول تومور استرومال گوارشی متاستاتیک مؤثر است. فرض ما این بود که درمان کمکی با ایماتینیب، در مقایسه با دارونما، بقای بدون عود را پس از برداشتن تومور استرومال گوارشی اولیه و موضعی بهبود می‌دهد.
روش‌ها
ما یک کارآزمایی فاز ۳ تصادفی، دوسوکور، کنترل‌شده با دارونما و چندمرکزی انجام دادیم. بیماران واجد شرایط، برداشتن کامل ماکروسکوپی تومور استرومال گوارشی اولیه با اندازه حداقل ۳ سانتی‌متر و مثبت برای پروتئین KIT در ایمونوهیستوشیمی را داشتند. بیماران با طرح سکه ناهمسان طبقه‌بندی‌شده (stratified biased coin) به‌طور تصادفی به دریافت ایماتینیب ۴۰۰ میلی‌گرم (۳۵۹ نفر) یا دارونما (۳۵۴ نفر) به‌صورت روزانه به مدت ۱ سال پس از برداشتن جراحی اختصاص یافتند. بیماران و پژوهشگران از گروه درمانی بی‌اطلاع بودند. بیمارانی که به گروه دارونما تخصیص یافته بودند، در صورت عود تومور واجد شرایط کراس‌اور به درمان با ایماتینیب بودند. نقطه پایانی اصلی بقای بدون عود بود و تحلیل بر اساس قصد درمان انجام شد. ورود بیماران زودتر متوقف شد، زیرا نتایج کارآزمایی از مرز کارایی تحلیل میان‌دوره‌ای برای بقای بدون عود عبور کرد. این مطالعه در ClinicalTrials.gov با شماره NCT00041197 ثبت شده است.
یافته‌ها
همه بیماران تصادفی‌شده در تحلیل وارد شدند. در میانه پیگیری ۱۹٫۷ ماه (حداقل تا حداکثر ۰ تا ۵۶٫۴)، ۳۰ بیمار (۸٪) در گروه ایماتینیب و ۷۰ بیمار (۲۰٪) در گروه دارونما دچار عود تومور شده یا فوت کرده بودند. ایماتینیب بقای بدون عود را در مقایسه با دارونما به‌طور معناداری بهبود داد (۹۸٪ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۹۶ تا ۱۰۰] در برابر ۸۳٪ [۷۸ تا ۸۸] در ۱ سال؛ نسبت مخاطره [HR] ۰٫۳۵ [۰٫۲۲ تا ۰٫۵۳]؛ P یک‌طرفه کمتر از ۰٫۰۰۰۱). ایماتینیب کمکی به‌خوبی تحمل شد؛ شایع‌ترین عوارض جدی در گروه ایماتینیب شامل درماتیت (۱۱ نفر [۳٪] در برابر ۰)، درد شکم (۱۲ نفر [۳٪] در برابر ۶ نفر [۱٪]) و اسهال (۱۰ نفر [۲٪] در برابر ۵ نفر [۱٪]) و در گروه دارونما هیپرگلیسمی (۲ نفر [کمتر از ۱٪] در برابر ۷ نفر [۲٪]) بود.
نتیجه‌گیری
درمان کمکی با ایماتینیب ایمن است و به نظر می‌رسد بقای بدون عود را در مقایسه با دارونما پس از برداشتن تومور استرومال گوارشی اولیه بهبود می‌دهد.
منبع مالی
مؤسسات ملی سلامت ایالات متحده و شرکت داروسازی نوارتیس.
محدودیت‌ها
میانه پیگیری کوتاه بود (۱۹٫۷ ماه) و ورود بیماران به‌دلیل عبور از مرز کارایی تحلیل میان‌دوره‌ای زودتر متوقف شد. نقطه پایانی اصلی بقای بدون عود بود و نتایج بقای کلی در چکیده گزارش نشده است. مدت درمان ۱ سال بود و بیماران گروه دارونما در صورت عود امکان کراس‌اور به ایماتینیب داشتند. نویسندگان نیز نتیجه‌گیری کرده‌اند که ایماتینیب «به نظر می‌رسد» بقای بدون عود را بهبود می‌دهد.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.