بواسیزوماب به‌علاوه اینترفرون آلفا-۲a برای درمان کارسینوم سلول کلیوی متاستاتیک: یک کارآزمایی فاز ۳ تصادفی و دوسوکور
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- AVOREN
- فاز
- فاز ۳
- طراحی
- کارآزمایی چندمرکزی، تصادفی و دوسوکور (کنترل‌شده با دارونما)
- حجم نمونه
- ۶۴۹ بیمار
- منبع
- The Lancet · ۲۰۰۷
به زبان ساده
در این مطالعه، بیماران مبتلا به سرطان کلیه گسترش‌یافته که هنوز درمان نشده بودند، یا داروی بواسیزوماب را همراه با اینترفرون دریافت کردند یا دارونما را همراه با اینترفرون. افزودن بواسیزوماب مدتی را که بیماری بدون بدتر شدن باقی می‌ماند تقریباً دو برابر کرد (میانه ۱۰٫۲ ماه در برابر ۵٫۴ ماه). خستگی و ضعف در گروه بواسیزوماب کمی شایع‌تر بود. تصمیم درباره درمان مناسب را باید پزشک معالج با توجه به شرایط هر بیمار بگیرد.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
اینترفرون آلفا-۲a ۹ میلیون واحد بین‌المللی زیرجلدی سه بار در هفته + بواسیزوماب ۱۰ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی هر ۲ هفته (۳۲۷ بیمار). کاهش دوز اینترفرون مجاز بود.
دارونما + اینترفرون آلفا-۲a ۹ میلیون واحد بین‌المللی زیرجلدی سه بار در هفته (۳۲۲ بیمار).
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بیماران مبتلا به کارسینوم سلول کلیوی متاستاتیک که قبلاً درمان نشده بودند.
نقاط پایانی
نقطه پایانی اصلی، بقای کلی بود. نقاط پایانی ثانویه شامل بقای بدون پیشرفت بیماری و ایمنی بودند. تحلیل میان‌دوره‌ای بقای کلی پس از ۲۵۰ مرگ از پیش تعیین شده بود. به‌دلیل در دسترس قرار گرفتن درمان‌های خط دوم جدید در طول کارآزمایی، که می‌توانست تحلیل بقای کلی را مخدوش کند، با نهادهای نظارتی توافق شد که تحلیل نهایی از پیش برنامه‌ریزی‌شده بقای بدون پیشرفت برای ارائه به مراجع نظارتی پذیرفتنی است. پروتکل برای باز شدن کورسازی در این مرحله اصلاح شد. در این مقاله تحلیل نهایی بقای بدون پیشرفت گزارش شده است. تحلیل‌های اثربخشی بر پایه قصد درمان (intention to treat) انجام شد.
ایمنی و عوارض
۳۲۵ بیمار در گروه بواسیزوماب + اینترفرون و ۳۱۶ بیمار در گروه دارونما + اینترفرون دست‌کم یک دوز درمان مطالعه را دریافت کردند. مرگ ناشی از عوارض جانبی در ۸ بیمار (۲٪) از دریافت‌کنندگان یک یا چند دوز بواسیزوماب و ۷ بیمار (۲٪) از کسانی که بواسیزوماب دریافت نکرده بودند گزارش شد. تنها ۳ مرگ در گروه بواسیزوماب از نظر پژوهشگران احتمالاً مرتبط با بواسیزوماب بود. شایع‌ترین عوارض درجه ۳ یا بالاتر عبارت بودند از خستگی (fatigue) در ۴۰ بیمار (۱۲٪) در برابر ۲۵ بیمار (۸٪) در گروه کنترل، و ضعف (asthenia) در ۳۴ بیمار (۱۰٪) در برابر ۲۰ بیمار (۷٪).
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
این کارآزمایی نشان داد افزودن بواسیزوماب به اینترفرون آلفا در درمان خط اول کارسینوم سلول کلیوی متاستاتیک، بقای بدون پیشرفت را به‌طور معنی‌داری بهبود می‌دهد. چکیده مقاله درباره تأثیر بر بقای کلی نتیجه‌ای گزارش نکرده است، زیرا تحلیل نهایی بقای بدون پیشرفت مبنای ارائه به مراجع نظارتی قرار گرفت. وضعیت این رژیم در راهنماهای بالینی فعلی و جایگاه آن نسبت به درمان‌های جدیدتر باید از راهنماهای به‌روز بررسی شود.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
مهار عامل رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) یک رویکرد درمانی معتبر در کارسینوم سلول کلیوی است. بنابراین بررسی درمان ترکیبی آنتی‌بادی مونوکلونال انسانی‌شده ضد VEGF یعنی بواسیزوماب با اینترفرون آلفا ضروری بود.
روش‌ها
در یک کارآزمایی چندمرکزی، تصادفی و دوسوکور فاز ۳، ۶۴۹ بیمار مبتلا به کارسینوم سلول کلیوی متاستاتیک که قبلاً درمان نشده بودند، به‌طور تصادفی یا اینترفرون آلفا-۲a (۹ MIU زیرجلدی، سه بار در هفته) و بواسیزوماب (۱۰ mg/kg هر ۲ هفته؛ n=۳۲۷) یا دارونما و اینترفرون آلفا-۲a (n=۳۲۲) دریافت کردند. نقطه پایانی اصلی بقای کلی بود. نقاط پایانی ثانویه شامل بقای بدون پیشرفت و ایمنی بود. تحلیل میان‌دوره‌ای بقای کلی پس از ۲۵۰ مرگ از پیش تعیین شده بود. با توجه به درمان‌های خط دوم جدیدی که در طول اجرای کارآزمایی در دسترس قرار گرفتند و می‌توانستند تحلیل داده‌های بقای کلی را مخدوش کنند، با نهادهای نظارتی توافق کردیم که تحلیل نهایی از پیش برنامه‌ریزی‌شده بقای بدون پیشرفت برای ارائه به مراجع نظارتی پذیرفتنی است. پروتکل به‌گونه‌ای اصلاح شد که کورسازی مطالعه در این مرحله باز شود. تحلیل نهایی بقای بدون پیشرفت در اینجا گزارش می‌شود. تحلیل‌های اثربخشی بر پایه قصد درمان انجام شد. این کارآزمایی در centerwatch.com با شماره BO17705E ثبت شده است.
یافته‌ها
۳۲۵ بیمار در گروه بواسیزوماب به‌علاوه اینترفرون آلفا و ۳۱۶ بیمار در گروه دارونما به‌علاوه اینترفرون آلفا دست‌کم یک دوز از درمان مطالعه را دریافت کردند. در زمان باز شدن کورسازی، ۲۳۰ رویداد پیشرفت بیماری در گروه بواسیزوماب به‌علاوه اینترفرون آلفا و ۲۷۵ رویداد در گروه کنترل رخ داده بود؛ ۱۱۴ مرگ در گروه بواسیزوماب به‌علاوه اینترفرون آلفا و ۱۳۷ مرگ در گروه کنترل وجود داشت. میانه مدت بقای بدون پیشرفت در گروه بواسیزوماب به‌علاوه اینترفرون آلفا به‌طور معنی‌داری طولانی‌تر از گروه کنترل بود (۱۰٫۲ ماه در برابر ۵٫۴ ماه؛ HR ۰٫۶۳، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۲ تا ۰٫۷۵؛ P=۰٫۰۰۰۱). افزایش بقای بدون پیشرفت با بواسیزوماب به‌علاوه اینترفرون آلفا صرف‌نظر از گروه خطر یا دریافت اینترفرون آلفا با دوز کاهش‌یافته مشاهده شد. مرگ ناشی از عوارض جانبی در هشت بیمار (۲٪) که یک یا چند دوز بواسیزوماب دریافت کرده بودند و هفت بیمار (۲٪) از کسانی که این دارو را دریافت نکرده بودند گزارش شد. تنها سه مرگ در گروه بواسیزوماب از نظر پژوهشگران احتمالاً مرتبط با بواسیزوماب بود. شایع‌ترین عوارض جانبی درجه ۳ یا بدتر، خستگی (۴۰ بیمار [۱۲٪] در گروه بواسیزوماب در برابر ۲۵ بیمار [۸٪] در گروه کنترل) و ضعف (۳۴ [۱۰٪] در برابر ۲۰ [۷٪]) بودند.
نتیجه‌گیری
ترکیب بواسیزوماب با اینترفرون آلفا به‌عنوان درمان خط اول در بیماران مبتلا به کارسینوم سلول کلیوی متاستاتیک، در مقایسه با اینترفرون آلفا به‌تنهایی، به بهبود معنی‌دار بقای بدون پیشرفت منجر می‌شود.
محدودیت‌ها
بر پایه چکیده: نقطه پایانی اصلی از پیش تعیین‌شده بقای کلی بود، اما به‌دلیل در دسترس قرار گرفتن درمان‌های خط دوم جدید، تحلیل نهایی بقای بدون پیشرفت گزارش شد و کورسازی مطالعه در این مرحله باز شد. گزارش حاضر تحلیل نهایی بقای بدون پیشرفت است.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.