این مطالعه بررسی کرد که آیا قرص رقیق‌کننده خون ریواروکسابان با دوز کم (۱۰ میلی‌گرم روزانه) می‌تواند از تشکیل لخته خون در بیماران سرطانی پرخطری که به‌صورت سرپایی درمان می‌شوند پیشگیری کند. در کل دوره ۱۸۰ روزه مطالعه، کاهش لخته (۶٫۰٪ در برابر ۸٫۸٪ با دارونما) از نظر آماری معنی‌دار نبود. اما در مدتی که بیماران دارو را مصرف می‌کردند، لخته خون به‌طور واضحی کمتر بود (۲٫۶٪ در برابر ۶٫۴٪). خونریزی جدی با ریواروکسابان کم بود (۲٫۰٪ در برابر ۱٫۰٪ با دارونما). اینکه داروی پیشگیری برای شما مناسب است یا نه، به خطر لخته و خطر خونریزی شما بستگی دارد و باید با پزشک تصمیم گرفته شود.
بیمار سرپایی پرخطر (Khorana ≥۲) تحت درمان سیستمیک، بدون DVT در غربالگری
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| ریواروکسابان | ۱۰ میلی‌گرم یک بار در روز | خوراکی | پیوسته |
در CASSINI کاهش VTE در کل ۱۸۰ روز معنادار نبود، اما در دوره مصرف دارو ۲٫۶٪ در برابر ۶٫۴٪ بود؛ خونریزی عمده ۲٫۰٪ در برابر ۱٫۰٪.
در صفحه «ترومبوآمبولی وریدی در سرطان: ارزیابی خطر، پیشگیری و درمان» · پیشگیری اولیه و درمان تمدیدی
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
ریواروکسابان (rivaroxaban) خوراکی ۱۰ میلی‌گرم روزانه تا حداکثر ۱۸۰ روز، همراه با غربالگری هر ۸ هفته.
دارونما (placebo) روزانه تا حداکثر ۱۸۰ روز به‌صورت دوسوکور، همراه با غربالگری هر ۸ هفته.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله (N Engl J Med ۲۰۱۹)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران سرپایی پرخطر مبتلا به سرطان با امتیاز خورانا (Khorana) ≥۲ (در مقیاس ۰ تا ۶؛ امتیاز بالاتر نشان‌دهنده خطر بیشتر ترومبوآمبولی وریدی است) که در غربالگری اولیه ترومبوز ورید عمقی (DVT) نداشتند. از ۱۰۸۰ بیمار ثبت‌نام‌شده، ۴۹ نفر (۴٫۵٪) در غربالگری ترومبوز داشتند و تصادفی‌سازی نشدند. سایر معیارهای ورود در چکیده ذکر نشده است.
پیامد اصلی اثربخشی: ترکیبی از ترومبوز ورید عمقی پروگزیمال در اندام تحتانی، آمبولی ریه، ترومبوز ورید عمقی علامت‌دار در اندام فوقانی یا ترومبوز ورید عمقی دیستال در اندام تحتانی (همگی با تأیید عینی) و مرگ ناشی از ترومبوآمبولی وریدی، تا روز ۱۸۰.
تحلیل حمایتی از پیش تعیین‌شده: همین پیامد در دوره مداخله (از نخستین دریافت داروی کارآزمایی تا ۲ روز پس از آخرین دوز).
پیامد اصلی ایمنی: خونریزی عمده.
خونریزی عمده در ۸ نفر از ۴۰۵ بیمار (۲٫۰٪) گروه ریواروکسابان و ۴ نفر از ۴۰۴ بیمار (۱٫۰٪) گروه دارونما رخ داد (نسبت خطر ۱٫۹۶؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۹ تا ۶٫۴۹). سایر عوارض جانبی در چکیده گزارش نشده است.
در CASSINI، ریواروکسابان ۱۰ میلی‌گرم روزانه در کل دوره ۱۸۰ روزه ترومبوآمبولی وریدی را به‌طور معنی‌دار کاهش نداد، اما در دوره مصرف دارو رویدادها را به‌طور قابل‌توجهی کمتر کرد و خونریزی عمده کم بود. پس از انتشار این کارآزمایی و کارآزمایی AVERT (آپیکسابان)، به‌روزرسانی ۲۰۲۰ رهنمود ASCO پیشگیری با آپیکسابان، ریواروکسابان یا هپارین با وزن مولکولی کم (LMWH) را برای بیماران سرپایی پرخطر منتخب مجاز دانست (Key NS و همکاران، J Clin Oncol ۲۰۲۰). رهنمود بین‌المللی ITAC ۲۰۲۲ پیشگیری اولیه با ریواروکسابان یا آپیکسابان را برای بیماران سرپایی با امتیاز خورانا ≥۲ که در معرض خطر بالای خونریزی نیستند توصیه می‌کند (درجه 1B؛ Farge D و همکاران، Lancet Oncol ۲۰۲۲). دوز ۱۰ میلی‌گرم روزانه در این کارآزمایی دوز پیشگیری بود و با دوز درمان DVT/PE در برچسب FDA ریواروکسابان (۱۵ میلی‌گرم دو بار در روز همراه با غذا به مدت ۲۱ روز و سپس ۲۰ میلی‌گرم یک بار در روز همراه با غذا) تفاوت دارد.
بیماران سرپایی که درمان سیستمیک سرطان دریافت می‌کنند، در معرض سطوح متفاوتی از خطر ترومبوآمبولی وریدی (VTE) هستند. با این حال، سود پیشگیری دارویی از ترومبوز در این بیماران نامشخص است.
در این کارآزمایی دوسوکور و تصادفی در بیماران سرپایی پرخطر مبتلا به سرطان (امتیاز خورانا [Khorana] ≥۲، در مقیاس ۰ تا ۶ که امتیاز بالاتر نشان‌دهنده خطر بیشتر ترومبوآمبولی وریدی است)، بیمارانی را که در غربالگری ترومبوز ورید عمقی (DVT) نداشتند، به‌طور تصادفی به دریافت روزانه ریواروکسابان (rivaroxaban؛ با دوز ۱۰ میلی‌گرم) یا دارونما تا حداکثر ۱۸۰ روز، همراه با غربالگری هر ۸ هفته، اختصاص دادیم. پیامد اصلی اثربخشی، ترکیبی از ترومبوز ورید عمقی پروگزیمال در اندام تحتانی، آمبولی ریه (PE)، ترومبوز ورید عمقی علامت‌دار در اندام فوقانی یا ترومبوز ورید عمقی دیستال در اندام تحتانی (همگی با تأیید عینی) و مرگ ناشی از ترومبوآمبولی وریدی بود و تا روز ۱۸۰ ارزیابی شد. در یک تحلیل حمایتی از پیش تعیین‌شده در همان جمعیت، همین پیامد در دوره مداخله (از نخستین دریافت داروی کارآزمایی تا آخرین دوز به‌علاوه ۲ روز) ارزیابی شد. پیامد اصلی ایمنی، خونریزی عمده بود.
از ۱۰۸۰ بیمار ثبت‌نام‌شده، ۴۹ نفر (۴٫۵٪) در غربالگری ترومبوز داشتند و تصادفی‌سازی نشدند. در میان ۸۴۱ بیماری که تصادفی‌سازی شدند، پیامد اصلی در دوره تا روز ۱۸۰ در ۲۵ نفر از ۴۲۰ بیمار (۶٫۰٪) گروه ریواروکسابان و ۳۷ نفر از ۴۲۱ بیمار (۸٫۸٪) گروه دارونما رخ داد (نسبت خطر ۰٫۶۶؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۰ تا ۱٫۰۹؛ P=0.10). در تحلیل از پیش تعیین‌شده دوره مداخله، پیامد اصلی در ۱۱ بیمار (۲٫۶٪) گروه ریواروکسابان و ۲۷ بیمار (۶٫۴٪) گروه دارونما رخ داد (نسبت خطر ۰٫۴۰؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۰ تا ۰٫۸۰). خونریزی عمده در ۸ نفر از ۴۰۵ بیمار (۲٫۰٪) گروه ریواروکسابان و ۴ نفر از ۴۰۴ بیمار (۱٫۰٪) گروه دارونما رخ داد (نسبت خطر ۱٫۹۶؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۹ تا ۶٫۴۹).
در بیماران سرپایی پرخطر مبتلا به سرطان، درمان با ریواروکسابان در دوره ۱۸۰ روزه کارآزمایی به بروز به‌طور معنی‌دار کمتر ترومبوآمبولی وریدی یا مرگ ناشی از ترومبوآمبولی وریدی منجر نشد. در دوره مداخله، ریواروکسابان به بروز به‌مراتب کمتر چنین رویدادهایی، همراه با بروز پایین خونریزی عمده، منجر شد. (حمایت مالی: Janssen و دیگران؛ شماره ClinicalTrials.gov کارآزمایی CASSINI: NCT02555878)
بر اساس چکیده: پیامد اصلی در کل دوره ۱۸۰ روزه از نظر آماری معنی‌دار نبود (P=0.10) و کاهش معنی‌دار رویدادها فقط در تحلیل حمایتی از پیش تعیین‌شده دوره مداخله دیده شد. تعداد رویدادهای خونریزی عمده کم و فاصله اطمینان نسبت خطر آن گسترده بود (۰٫۵۹ تا ۶٫۴۹). بیمارانی که در غربالگری اولیه ترومبوز داشتند کنار گذاشته شدند. نوع سرطان‌ها، میزان پایبندی به درمان و سایر معیارهای ورود در چکیده ذکر نشده است.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...