تموزولومید هم‌زمان و ادجوانت برای گلیوم آناپلاستیک بدون حذف هم‌زمان 1p/19q (مطالعه EORTC 26053-22054): تحلیل‌های نهایی و اکتشافی یک کارآزمایی تصادفی، باز، فاز ۳

پیش‌زمینه

کارآزمایی CATNON سود افزودن تموزولومید هم‌زمان یا ادجوانت به پرتودرمانی را در افراد مبتلا به آستروسیتوم آناپلاستیک بررسی کرد. ما پیگیری طولانی‌مدت این مطالعه را با تمرکز بر افراد دارای تومور با جهش ایزوسیترات دهیدروژناز (IDH) گزارش می‌کنیم.

روش‌ها

این مطالعه تصادفی، باز و فاز ۳ در ۱۳۷ مرکز در استرالیا، اروپا و آمریکای شمالی، شرکت‌کنندگان ۱۸ سال و بالاتر با گلیوم آناپلاستیک تازه تشخیص‌داده‌شده بدون حذف هم‌زمان 1p/19q و وضعیت عملکردی WHO صفر تا ۲ را وارد کرد. شرکت‌کنندگان به‌طور مرکزی و با روش کمینه‌سازی (۱:۱:۱:۱) به پرتودرمانی تنها (۵۹٫۴ گری در ۳۳ جلسه)، پرتودرمانی همراه تموزولومید خوراکی هم‌زمان (۷۵ میلی‌گرم بر متر مربع در روز)، پرتودرمانی همراه تموزولومید خوراکی ادجوانت (۱۲ دوره ۴ هفته‌ای ۱۵۰ تا ۲۰۰ میلی‌گرم بر متر مربع در روزهای ۱ تا ۵) یا پرتودرمانی همراه تموزولومید هم‌زمان و ادجوانت تخصیص یافتند. طبقه‌بندی بر اساس مرکز، وضعیت عملکردی WHO، سن، از دست رفتن هتروزیگوسیتی 1p، وجود عناصر الیگودندروگلیال در بررسی میکروسکوپی و وضعیت متیلاسیون پروموتر MGMT انجام شد. پیامد اصلی، بقای کلی تعدیل‌شده بر اساس عوامل طبقه‌بندی در جمعیت قصد درمان بود. هشتمین اصلاحیه پروتکل (۲۷ ژوئن ۲۰۱۱) تحلیل وضعیت جهش IDH را به مطالعه افزود. ما تحلیل قصد درمان و تحلیل اکتشافی در جمعیت شرکت‌کنندگان مبتلا به آستروسیتوم دارای جهش IDH را گزارش می‌کنیم. از آنجا که داده‌های ایمنی پیش‌تر منتشر شده‌اند، داده ایمنی گزارش نشده است. این کارآزمایی با شناسه NCT00626990 در ClinicalTrials.gov ثبت شده و به پایان رسیده است.

یافته‌ها

از ۴ دسامبر ۲۰۰۷ تا ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۵، ۱۴۰۷ شرکت‌کننده ثبت‌نام و ۷۵۱ نفر به‌طور تصادفی تخصیص یافتند که ۴۴۴ نفر از آن‌ها تومور دارای جهش IDH داشتند. پس از میانه پیگیری بقای کلی ۱۰٫۹ سال (IQR ۹٫۵ تا ۱۲٫۷)، در جمعیت قصد درمان، تموزولومید ادجوانت در مقایسه با نبود تموزولومید ادجوانت بقای کلی را بهبود داد (نسبت خطر [HR] ۰٫۶۵ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۴ تا ۰٫۷۷])، اما تموزولومید هم‌زمان در مقایسه با نبود تموزولومید هم‌زمان چنین اثری نداشت (HR ۰٫۹۱ [۰٫۷۶ تا ۱٫۰۸]). در تحلیل تک‌متغیره شرکت‌کنندگان دارای تومور IDH-جهش‌یافته، تموزولومید هم‌زمان اثر معنی‌داری بر بقای کلی نداشت (میانه ۹٫۷ سال [۸٫۲ تا ۱۲٫۵] در برابر ۷٫۲ سال [۶٫۲ تا ۹٫۴]؛ HR ۰٫۸۱ [۰٫۶۳ تا ۱٫۰۴])، اما میانه بقای کلی با تموزولومید ادجوانت ۱۲٫۵ سال (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۹٫۴ تا ۱۵٫۰) در برابر ۶٫۰ سال (۵٫۱ تا ۷٫۲) بدون تموزولومید ادجوانت بود (HR ۰٫۵۴ [۰٫۴۲ تا ۰٫۶۹]). در شرکت‌کنندگان دارای تومور IDH-وحشی، هیچ سودی از تموزولومید، چه هم‌زمان و چه ادجوانت، مشاهده نشد. زیرگروه‌بندی مبتنی بر متیلاسیون و چند تغییر DNA (مانند تکثیر PDGFRA و CDK4، حذف هموزیگوت CDKN2A و مجموع تغییرات تعداد نسخه) با پیامد بدتر همراه بودند، اما هیچ‌یک پیش‌بینی‌کننده سود از تموزولومید نبودند.

تفسیر

پیگیری طولانی‌مدت تأیید می‌کند که پرتودرمانی و سپس ۱۲ دوره تموزولومید ادجوانت، بدون تموزولومید هم‌زمان در طول پرتودرمانی، بقای افراد مبتلا به آستروسیتوم تهاجمی IDH-جهش‌یافته را بهبود می‌بخشد.

منبع مالی

MSD.