بهبود بقا در کودکان و نوجوانان مبتلا به لوسمی لنفوبلاستیک حاد بین سال‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۵: گزارشی از گروه انکولوژی کودکان (COG)

هدف

بررسی بهبودهای جمعیت‌محور در بقا و تأثیر متغیرهای بالینی بر پیامد در کودکان و نوجوانان مبتلا به لوسمی لنفوبلاستیک حاد (ALL) که بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۵ در کارآزمایی‌های بالینی گروه انکولوژی کودکان (COG) ثبت شدند.

بیماران و روش‌ها

در مجموع ۲۱٬۶۲۶ نفر ۰ تا ۲۲ ساله از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۵ در کارآزمایی‌های بالینی ALL گروه COG ثبت شدند که ۵۵٫۸٪ از موارد ALL تخمین‌زده‌شده در افراد زیر ۲۰ سال ساکن آمریکا در این دوره را تشکیل می‌دهد. این دوره به سه بازه (۱۹۹۰–۱۹۹۴، ۱۹۹۵–۱۹۹۹ و ۲۰۰۰–۲۰۰۵) با تعداد بیماران مشابه تقسیم شد تا تغییرات بقای ۵ و ۱۰ ساله در طول زمان و ارتباط این تغییرات با متغیرهای بالینی، به‌همراه تحلیل‌های تکمیلی علت مرگ، بررسی شود.

نتایج

بقای ۵ ساله از ۸۳٫۷٪ در سال‌های ۱۹۹۰–۱۹۹۴ به ۹۰٫۴٪ در سال‌های ۲۰۰۰–۲۰۰۵ افزایش یافت (P < ۰٫۰۰۱). بقا در تمام زیرگروه‌ها (به‌جز شیرخواران ≤ ۱ سال) به‌طور معناداری بهبود یافت، از جمله مردان و زنان؛ سنین ۱ تا ۹ سال، ۱۰ سال به بالا یا ۱۵ سال به بالا؛ سفیدپوستان، سیاه‌پوستان و سایر نژادها؛ اسپانیایی‌تبارها، غیراسپانیایی‌تبارها و بیماران با قومیت نامشخص؛ بیماران با ایمونوفنوتیپ سلول B یا سلول T؛ و بیماران با ویژگی‌های بالینی ریسک استاندارد یا ریسک بالای مؤسسه ملی سرطان (NCI). بقای شیرخواران تغییر اندکی کرد، اما مرگ پس از عود/پیشرفت بیماری کاهش و مرگ مرتبط با سمیت افزایش یافت.

نتیجه‌گیری

این مطالعه بهبودهای مداوم بقا را در کودکان و نوجوانان مبتلا به ALL مستند می‌کند. سی‌وشش درصد از مرگ‌ها در کودکانی با ویژگی‌های ریسک استاندارد NCI رخ داد، که تأکید می‌کند تلاش‌ها برای بهبود بیشتر بقا باید هم متوجه زیرگروه‌های پرخطر و هم متوجه کودکانی باشد که پیش‌بینی می‌شود شانس عالی برای درمان قطعی دارند.