گزارش جدیدتری از این مطالعه منتشر شده است: نتایج نهایی درمان کمکی با دابرافنیب به‌علاوه ترامتینیب در ملانوم مرحله ۳ (۲۰۲۴)
حدود نیمی از ملانوماها جهش BRAF دارند. در این مطالعه، بیماران با ملانومای مرحله III دارای این جهش که پس از جراحی یک سال قرص‌های دابرافنیب و ترامتینیب مصرف کردند، پس از ۵ سال در ۵۲٪ موارد بدون عود بودند، در برابر ۳۶٪ در گروه دارونما. عوارض بیشتر در دوره مصرف دارو (به‌ویژه تب) بود و اثر دیررس جدی دیده نشد.
ملانومای مرحله III با درگیری غدد لنفاوی و جهش BRAF V600 پس از برداشتن کامل؛ ESMO ۲۰۲۵ فقط برای جهش V600E توصیه می‌کند (نه V600K)
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| دابرافنیب | ۱۵۰ میلی‌گرم دو بار در روز | خوراکی، ناشتا | هر روز، پیوسته |
| ترامتینیب | ۲ میلی‌گرم یک بار در روز | خوراکی، ناشتا | هر روز، پیوسته |
طبق برچسب FDA؛ شواهد و جایگاه:.
در صفحه «ملانوما (سرطان پوست)» · ملانومای قابل جراحی: نئوادجوانت و ادجوانت
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
دابرافنیب ۱۵۰ میلی‌گرم خوراکی دو بار در روز + ترامتینیب ۲ میلی‌گرم خوراکی یک بار در روز به مدت ۱۲ ماه (یا تا عود یا سمیت غیرقابل قبول). طبق برچسب FDA هر دو دارو ناشتا مصرف می‌شوند و در تب ۳۸ درجه یا بیشتر قطع موقت می‌شوند.
دو دارونمای خوراکی مشابه به مدت ۱۲ ماه.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله، ClinicalTrials.gov NCT01682083 و برچسب FDA (TAFINLAR، MEKINIST)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بزرگسالان مبتلا به ملانومای پوستی پرخطر مرحله III (IIIA با متاستاز غده لنفاوی بیش از ۱ میلی‌متر، IIIB یا IIIC طبق AJCC ویرایش ۷) با جهش BRAF V600E یا V600K (تأیید آزمایشگاه مرکزی)، که حداکثر ۱۲ هفته پیش از تصادفی‌سازی با جراحی کامل (شامل تخلیه کامل غدد لنفاوی) عاری از بیماری شده بودند؛ ECOG ۰ یا ۱؛ بدون درمان ضدسرطان قبلی (شامل پرتودرمانی). ملانومای مخاطی یا چشمی، متاستاز در حال انتقال غیرقابل جراحی و متاستاز دوردست خارج شدند (ClinicalTrials.gov NCT01682083).
پیامد اولیه: بقای بدون عود. در این گزارش: بقای بدون عود ۵ ساله و بقای بدون متاستاز دوردست. بقای کلی تحلیل نشد چون تعداد رویدادهای لازم هنوز حاصل نشده بود.
در دوره پیگیری، تفاوت بالینی معناداری در بروز یا شدت عوارض جدی بین دو گروه گزارش نشد و اثر سمی دیررس آشکاری مشاهده نشد. عوارض شایع دوره درمان (تب، خستگی، تهوع) در گزارش اولیه (Long و همکاران، N Engl J Med ۲۰۱۷) آمده است. طبق برچسب FDA، در COMBI-AD شایع‌ترین عوارض (۲۰٪ یا بیشتر) تب، خستگی، تهوع، سردرد، بثورات، لرز، اسهال، استفراغ، درد مفاصل و درد عضلانی بود؛ عوارض منجر به قطع ترامتینیب در ۲۴٪، قطع موقت در ۵۴٪ و کاهش دوز در ۲۳٪ بیماران رخ داد (شایع‌ترین علت: تب).
COMBI-AD دابرافنیب–ترامتینیب را به گزینه استاندارد ادجوانت برای ملانومای مرحله III دارای جهش BRAF V600 تبدیل کرد (تأیید FDA در ۲۰۱۸). در تحلیل نهایی با حدود ۱۰ سال پیگیری (۲۰۲۴)، کاهش ۲۰ درصدی خطر مرگ از نظر آماری معنی‌دار نبود، اما در جهش V600E سود بقا مشاهده شد؛ به همین دلیل رهنمود ESMO ۲۰۲۵ درمان هدفمند ادجوانت را فقط برای جهش V600E توصیه می‌کند [I, A] و آن را برای جهش V600K به دلیل احتمال اثر نامطلوب بر بقای کلی توصیه نمی‌کند [II, D]. انتخاب بین آن و ضد PD-1 ادجوانت به ترجیح بیمار و نمایه عوارض بستگی دارد؛ در بیماری ماکروسکوپیک قابل جراحی، رویکرد نئوادجوانت ایمنی‌درمانی ارجح است.
در تحلیل اولیه گزارش‌شده قبلی این کارآزمایی فاز ۳، ۱۲ ماه دابرافنیب همراه ترامتینیب ادجوانت در بیماران مبتلا به ملانومای مرحله III رزکت‌شده دارای جهش BRAF V600E یا V600K، به بقای بدون عود به‌طور معنی‌دار طولانی‌تری نسبت به دارونما انجامید. برای تأیید پایداری سود بقای بدون عود، داده‌های بلندمدت‌تر لازم بود.
۸۷۰ بیمار مبتلا به ملانومای مرحله III رزکت‌شده دارای جهش BRAF V600E یا V600K را به‌طور تصادفی به دریافت ۱۲ ماه دابرافنیب خوراکی (با دوز ۱۵۰ میلی‌گرم دو بار در روز) همراه ترامتینیب (۲ میلی‌گرم یک بار در روز) یا دو دارونمای مشابه تخصیص دادیم. پیامد اولیه، بقای بدون عود بود. در اینجا نتایج ۵ ساله بقای بدون عود و بقای بدون متاستاز دوردست به‌عنوان محل نخستین عود را گزارش می‌کنیم. بقای کلی تحلیل نشد، زیرا تعداد رویدادهای لازم برای آغاز تحلیل نهایی بقای کلی هنوز به دست نیامده بود.
حداقل مدت پیگیری ۵۹ ماه بود (میانه پیگیری بیماران ۶۰ ماه در گروه دابرافنیب همراه ترامتینیب و ۵۸ ماه در گروه دارونما). در ۵ سال، درصد بیمارانی که زنده و بدون عود بودند با دابرافنیب همراه ترامتینیب ۵۲٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۴۸ تا ۵۸) و با دارونما ۳۶٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۳۲ تا ۴۱) بود (نسبت خطر عود یا مرگ ۰٫۵۱؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۲ تا ۰٫۶۱). درصد بیمارانی که زنده و بدون متاستاز دوردست بودند با دابرافنیب همراه ترامتینیب ۶۵٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۶۱ تا ۷۱) و با دارونما ۵۴٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۴۹ تا ۶۰) بود (نسبت خطر متاستاز دوردست یا مرگ ۰٫۵۵؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۴ تا ۰٫۷۰). در طول دوره پیگیری، تفاوت بالینی معناداری بین گروه‌ها در بروز یا شدت عوارض جدی گزارش نشد.
در پیگیری ۵ ساله یک کارآزمایی فاز ۳ بر روی بیماران مبتلا به ملانومای مرحله III رزکت‌شده دارای جهش BRAF V600E یا V600K، ۱۲ ماه درمان ادجوانت با دابرافنیب همراه ترامتینیب در مقایسه با دارونما به مدت طولانی‌تر بقای بدون عود یا متاستاز دوردست و بدون اثرات سمی بلندمدت آشکار انجامید. (با حمایت مالی GlaxoSmithKline و Novartis؛ شماره ClinicalTrials.gov کارآزمایی COMBI-AD: NCT01682083؛ شماره EudraCT: ۲۰۱۲-۰۰۱۲۶۶-۱۵.)
داده بقای کلی در این گزارش موجود نیست؛ مقایسه مستقیمی با ضد PD-1 ادجوانت وجود ندارد؛ مرحله‌بندی بر اساس ویرایش هفتم AJCC بود و همه بیماران دیسکسیون کامل غدد لنفاوی شده بودند.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...