مطالعه فاز ۳ ایپیلیموماب کمکی (۳ یا ۱۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم) در برابر اینترفرون آلفا-۲b با دوز بالا برای ملانوم پرخطر برداشته‌شده: اینترگروپ آمریکای شمالی E1609
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- E1609
- فاز
- فاز ۳
- طراحی
- کارآزمایی فاز ۳ تصادفی‌شده سه‌بازویی (نسبت ۱:۱:۱) با تخصیص تصادفی مرکزی، با ارزیابی سلسله‌مراتبی دومرحله‌ای (ابتدا ipi3 در برابر HDI و سپس ipi10 در برابر HDI)
- حجم نمونه
- ۱٬۶۷۰ بیمار بالغ (ipi3: ۵۲۳ نفر، HDI: ۶۳۶ نفر، ipi10: ۵۱۱ نفر)
- منبع
- JCO · ۲۰۲۰
- شناسه کارآزمایی
- NCT01274338
به زبان ساده
در این مطالعه بزرگ، بیمارانی که ملانوم پرخطر آن‌ها با جراحی برداشته شده بود، یکی از سه درمان تکمیلی را دریافت کردند: ایپیلیموماب با دوز ۳ یا ۱۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم، یا اینترفرون با دوز بالا. ایپیلیموماب با دوز ۳ میلی‌گرم بر کیلوگرم باعث بقای بهتری نسبت به اینترفرون شد و عوارض شدید کمتری نیز داشت. دوز ۱۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم سمی‌تر بود و برتری معنی‌داری نسبت به اینترفرون نشان نداد.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
القا: ایپیلیموماب ۳ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی (انفوزیون ۹۰ دقیقه‌ای) روز ۱ هر ۲۱ روز برای ۴ دوره. نگهدارنده: از هفته ۲۴، ایپیلیموماب ۳ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی هر ۹۰ روز تا حداکثر ۴ دوره؛ در نبود عود یا سمیت غیرقابل قبول.
القا: ایپیلیموماب ۱۰ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی (انفوزیون ۹۰ دقیقه‌ای) روز ۱ هر ۲۱ روز برای ۴ دوره. نگهدارنده: از هفته ۲۴، ایپیلیموماب ۱۰ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی هر ۹۰ روز تا حداکثر ۴ دوره؛ در نبود عود یا سمیت غیرقابل قبول.
القا: اینترفرون آلفا-۲b با دوز بالا وریدی روزهای ۱ تا ۵، ۸ تا ۱۲، ۱۵ تا ۱۹ و ۲۲ تا ۲۶ (۴ هفته). نگهدارنده: اینترفرون آلفا-۲b زیرجلدی روزهای ۱، ۳ و ۵ هر هفته به مدت ۴۸ هفته. دوز دقیق اینترفرون در چکیده و ثبت کارآزمایی ذکر نشده است.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله و ClinicalTrials.gov NCT01274338 (برنامه زمانی بازوها؛ دوز اینترفرون در این منابع ذکر نشده است)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بیماران ۱۸ سال یا بیشتر (و بازوهای جداگانه برای ۱۲ تا ۱۷ سال) با ملانومای پوستی برداشته‌شده مرحله IIIB، IIIC یا IV (فقط M1a یا M1b با LDH طبیعی؛ متاستاز پوست، زیرجلد، غدد لنفاوی دوردست یا ریه) طبق AJCC ویرایش ۷، با عاری بودن از بیماری در PET-CT یا CT و تصویربرداری مغز ظرف ۴ هفته پیش از تصادفی‌سازی (ClinicalTrials.gov).
نقاط پایانی
دو نقطه پایانی همزمان اصلی: بقای کلی (OS) و بقای بدون عود (RFS). همچنین ایمنی، عوارض جانبی منجر به قطع درمان و الگوهای درمان نجات‌بخش پس از عود ارزیابی شد.
ایمنی و عوارض
عوارض جانبی مرتبط با درمان با درجه ≥ ۳ در ۳۷٪ بیماران گروه ipi3، ۷۹٪ گروه HDI و ۵۸٪ گروه ipi10 رخ داد. عوارض منجر به قطع درمان به ترتیب در ۳۵٪، ۲۰٪ و ۵۴٪ بیماران مشاهده شد.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
بر اساس چکیده، ایپیلیموماب با دوز ۳ میلی‌گرم بر کیلوگرم برای نخستین بار در درمان کمکی ملانوم بهبود معنی‌دار بقای کلی را در برابر یک رژیم کنترل فعال نشان داد و دوز تأییدشده ۱۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم سمی‌تر و نه برتر از HDI بود. جایگاه این رژیم‌ها در رهنمودهای فعلی و وضعیت تأییدیه‌های دارویی باید جداگانه بررسی شود.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
هدف
کارآزمایی‌های فاز ۳ درمان کمکی، فواید معنی‌دار هم در بقای بدون عود (RFS) و هم در بقای کلی (OS) را برای اینترفرون آلفا با دوز بالا (HDI) و ایپیلیموماب با دوز ۱۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم (ipi10) گزارش کرده‌اند. مطالعه E1609 ایمنی و اثربخشی ایپیلیموماب با دوز ۳ میلی‌گرم بر کیلوگرم (ipi3) و ipi10 را در برابر HDI ارزیابی کرد.
بیماران و روش‌ها
E1609 یک کارآزمایی فاز ۳ در بیماران مبتلا به ملانوم پوستی برداشته‌شده (مرحله IIIB، IIIC، M1a یا M1b بر اساس ویرایش هفتم کمیته مشترک آمریکایی سرطان [AJCC]) بود. این مطالعه دو نقطه پایانی همزمان اصلی داشت: OS و RFS. یک رویکرد سلسله‌مراتبی دومرحله‌ای ابتدا ipi3 را در برابر HDI و سپس ipi10 را در برابر HDI ارزیابی کرد.
نتایج
بین مه ۲۰۱۱ و اوت ۲۰۱۴، ۱٬۶۷۰ بیمار بالغ به‌صورت تصادفی مرکزی (۱:۱:۱) به ipi3 (n = ۵۲۳)، HDI (n = ۶۳۶) یا ipi10 (n = ۵۱۱) اختصاص یافتند. عوارض جانبی مرتبط با درمان با درجه ≥ ۳ در ۳۷٪ بیماران دریافت‌کننده ipi3، ۷۹٪ دریافت‌کننده HDI و ۵۸٪ دریافت‌کننده ipi10 رخ داد و عوارض منجر به قطع درمان به ترتیب در ۳۵٪، ۲۰٪ و ۵۴٪ دیده شد. مقایسه ipi3 در برابر HDI با تحلیل قصد درمان بر روی موارد بیمارانِ همزمان تصادفی‌شده (n = ۱٬۰۵۱) انجام شد و تفاوت معنی‌دار OS را به نفع ipi3 نشان داد (نسبت خطر [HR] ۰٫۷۸؛ فاصله اطمینان تکراری ۹۵٫۶٪: ۰٫۶۱ تا ۰٫۹۹؛ P = ۰٫۰۴۴؛ RFS: HR ۰٫۸۵؛ فاصله اطمینان ۹۹٫۴٪: ۰٫۶۶ تا ۱٫۰۹؛ P = ۰٫۰۶۵). در مرحله دوم، برای ipi10 در برابر HDI (n = ۹۸۹)، روندهای به نفع ipi10 به معنی‌داری آماری نرسید. الگوهای درمان نجات‌بخش پس از عود ملانوم نشان داد که استفاده از ایپیلیموماب و ایپیلیموماب/ضد پروتئین مرگ برنامه‌ریزی‌شده ۱ (PD-1) در بازوی HDI به‌طور معنی‌داری بیشتر از بازوهای ipi3 و ipi10 بود (P ≤ ۰٫۰۰۱).
نتیجه‌گیری
درمان کمکی با ipi3 در مقایسه با HDI به نفع بقا است؛ تا آنجا که می‌دانیم، E1609 برای نخستین بار در درمان کمکی ملانوم بهبود معنی‌دار OS را در برابر یک رژیم کنترل فعال نشان داده است. دوز ایپیلیموماب که در حال حاضر برای درمان کمکی تأیید شده (ipi10) سمی‌تر بود و در اثربخشی برتر از HDI نبود.
محدودیت‌ها
بهبود RFS در مقایسه ipi3 با HDI از نظر آماری معنی‌دار نبود. در بازوی HDI پس از عود، استفاده از ایپیلیموماب و ایپیلیموماب/ضد PD-1 به‌طور معنی‌داری بیشتر بود که می‌تواند بر مقایسه بقای کلی اثر بگذارد. مقایسه ipi10 با HDI به معنی‌داری آماری نرسید.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.