راهنمای EANO برای تشخیص و مدیریت مننژیوم‌ها

چکیده

مننژیوم‌ها شایع‌ترین تومورهای داخل جمجمه هستند. با این حال، تنها تعداد کمی کارآزمایی بالینی کنترل‌شده برای راهنمایی تصمیم‌گیری بالینی انجام شده است که به تفاوت در رویکردهای مدیریتی بین کشورها و مراکز منجر شده است. اما پیشرفت‌های اخیر در ژنتیک مولکولی و نتایج کارآزمایی‌های بالینی به اصلاح رویکرد تشخیصی و درمانی مننژیوم کمک می‌کند. بر این اساس، انجمن اروپایی نوروانکولوژی (EANO) توصیه‌های خود را برای تشخیص و درمان مننژیوم‌ها به‌روز کرد. تشخیص موقت مننژیوم معمولاً با تصویربرداری عصبی، بیشتر با تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI)، انجام می‌شود. چنین تشخیص‌های موقتی ممکن است به‌طور تصادفی مطرح شوند. بنابراین، بخش قابل‌توجهی از مننژیوم‌ها، به‌ویژه در بیماران بدون علامت یا سالمند یا هر دو، ممکن است با راهبرد «پیگیری و تصویربرداری» (watch-and-scan) مدیریت شوند. برای تشخیص قطعی بر اساس طبقه‌بندی WHO، مداخله جراحی همراه با برداشت بافت — معمولاً با هدف برداشتن کامل تومور — لازم است. نقش پروفایل مولکولی، شامل توالی‌یابی پنل ژنی و پروفایل متیلاسیون ژنومی، در حال ظهور است. برداشتن کامل جراحی تومور همراه با سخت‌شامه درگیر اغلب درمان‌کننده است. تومورهای غیرقابل جراحی یا عودکننده که به درمان نیاز دارند را می‌توان، اگر اندازه یا مجاورت با ساختارهای حیاتی اجازه دهد، با رادیوسرجری یا با رادیوتراپی تقسیم‌شده (RT) درمان کرد. مفاهیم درمانی ترکیب جراحی با رادیوسرجری یا RT تقسیم‌شده به‌طور فزاینده‌ای به کار می‌روند، هرچند درباره زمان‌بندی، نوع و دوز رویکردهای مختلف RT همچنان اختلاف نظر وجود دارد. درمان رادیونوکلئیدی هدف‌گیرنده گیرنده‌های سوماتوستاتین یک رویکرد تجربی است، همان‌گونه که همه رویکردهای دارودرمانی سیستمیک تجربی هستند. بهترین — هرچند متوسط — نتایج دارودرمانی با بواسیزوماب (bevacizumab) یا مهارکننده‌های چندکینازی هدف‌گیرنده گیرنده فاکتور رشد اندوتلیال عروقی به دست آمده است، اما هنوز هیچ درمان سیستمیک استانداردی تعریف نشده است.