کارآزمایی بالینیفاز ۳تومورهای مغزی

اثر پرتودرمانی همراه با تموزولوماید هم‌زمان و کمکی در برابر پرتودرمانی تنها بر بقا در گلیوبلاستوما در یک مطالعه فاز ۳ تصادفی‌سازی‌شده: تحلیل ۵ ساله کارآزمایی EORTC-NCIC

The Lancet Oncology · ۲۰۰۹۵۷۳ بیمار

Effects of radiotherapy with concomitant and adjuvant temozolomide versus radiotherapy alone on survival in glioblastoma in a randomised phase III study: 5-year analysis of the EORTC-NCIC trialStupp R, Hegi ME, Mason WP, van den Bent MJ, Taphoorn MJ, Janzer RC, et al. The Lancet Oncology. 2009. 10:459-466

نوع مطالعه: کارآزمایی بالینی
نام مطالعه: EORTC 26981/22981–NCIC CE.3
فاز: فاز ۳
طراحی: کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده فاز ۳ (تحلیل نهایی با پیگیری میانه بیش از ۵ سال؛ تحلیل بر اساس قصد درمان)
حجم نمونه: ۵۷۳ بیمار
منبع: The Lancet Oncology · ۲۰۰۹
شناسه کارآزمایی: NCT00006353

به زبان ساده

در این مطالعه، بیماران مبتلا به گلیوبلاستوما (نوعی تومور بدخیم مغزی) که علاوه بر پرتودرمانی، داروی شیمی‌درمانی تموزولوماید هم‌زمان و پس از آن دریافت کردند، در طول ۵ سال پیگیری بیشتر زنده ماندند. پنج سال پس از درمان، حدود ۹٫۸٪ از این بیماران در مقایسه با ۱٫۹٪ بیماران گروه پرتودرمانی تنها زنده بودند. بیمارانی که ژن MGMT در تومورشان متیله بود، بیشترین سود را از این دارو بردند.

نتایج کلیدی

۲۷٫۲٪ در برابر ۱۰٫۹٪

بقای کلی ۲ ساله

تموزولوماید + پرتودرمانی در برابر پرتودرمانی تنها؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ برای گروه تموزولوماید: ۲۲٫۲ تا ۳۲٫۵

۱۶٫۰٪ در برابر ۴٫۴٪

بقای کلی ۳ ساله

فاصله اطمینان ۹۵٪ برای گروه تموزولوماید: ۱۲٫۰ تا ۲۰٫۶

۱۲٫۱٪ در برابر ۳٫۰٪

بقای کلی ۴ ساله

فاصله اطمینان ۹۵٪ برای گروه تموزولوماید: ۸٫۵ تا ۱۶٫۴

۹٫۸٪ در برابر ۱٫۹٪

بقای کلی ۵ ساله

فاصله اطمینان ۹۵٪ برای گروه تموزولوماید: ۶٫۴ تا ۱۴٫۰

۰٫۶

نسبت مخاطره (HR) برای بقای کلی

فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵ تا ۰٫۷؛ P<0.0001

۸۹٪ (۲۵۴ از ۲۸۷) در برابر ۹۷٪ (۲۷۸ از ۲۸۶)

مرگ طی ۵ سال پیگیری

گروه درمان ترکیبی در برابر پرتودرمانی تنها

داروهای این مطالعه:تموزولومید (تمودال)

کارت دوز و برنامه درمان

پروتکل استوپ: پرتودرمانی + تموزولومید همزمان و نگهدارنده (EORTC-NCIC)

گلیوبلاستومای تازه تشخیص‌داده‌شده پس از حداکثر برداشت ایمن یا بیوپسی؛ بیماران زیر ۷۰ سال با وضعیت عمومی خوبدر صفحه «تومورهای مغزی» · گلیوبلاستومای تازه تشخیص‌داده‌شده: پس از جراحی

گلیوبلاستومای تازه تشخیص‌داده‌شده پس از حداکثر برداشت ایمن یا بیوپسی؛ بیماران زیر ۷۰ سال با وضعیت عمومی خوب

دارو	دوز	روش	زمان تجویز
مرحله همزمان (۶ هفته)
پرتودرمانی موضعی	۶۰ گری در ۳۰ جلسه (۲ گری در روز)	پرتودرمانی خارجی	۵ روز در هفته به مدت ۶ هفته
تموزولومید	۷۵ میلی‌گرم/مترمربع یک‌بار در روز	خوراکی	هر روز از اولین تا آخرین روز پرتودرمانی (۴۲ تا ۴۹ روز)
نگهدارنده: ۶ دوره، ۴ هفته پس از پایان پرتودرمانی
تموزولومید (دوره ۱)	۱۵۰ میلی‌گرم/مترمربع یک‌بار در روز	خوراکی	روزهای ۱ تا ۵
تموزولومید (دوره‌های ۲ تا ۶)	۲۰۰ میلی‌گرم/مترمربع یک‌بار در روز در صورت تحمل	خوراکی	روزهای ۱ تا ۵

طول هر دوره: مرحله همزمان روزانه؛ نگهدارنده هر ۲۸ روز
مدت درمان: ۶ هفته شیمی‌پرتودرمانی، ۴ هفته استراحت، سپس ۶ دوره نگهدارنده

بیشترین سود در تومورهای دارای متیلاسیون پروموتر MGMT دیده شد. پایش و تعدیل دوز تموزولومید طبق «نکات ایمنی مشترک» بالا. منبع دوز:.

در صفحه «تومورهای مغزی» · گلیوبلاستومای تازه تشخیص‌داده‌شده: پس از جراحی

دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.

گروه‌های درمانی و رژیم دارویی

۱پرتودرمانی تنها

رادیوتراپی موضعی ۶۰ گری: روزانه ۲ گری، ۵ روز در هفته، به مدت ۶ هفته (۳۰ جلسه) (۲۸۶ بیمار).

۲پرتودرمانی همراه با تموزولوماید (temozolomide)

همان رادیوتراپی (۲۸۷ بیمار): رادیوتراپی موضعی ۶۰ گری: روزانه ۲ گری، ۵ روز در هفته، به مدت ۶ هفته (۳۰ جلسه).

تموزولومید (Temozolomide) همزمان: ۷۵ میلی‌گرم بر مترمربع خوراکی در روز، ۷ روز در هفته، از اولین تا آخرین روز رادیوتراپی؛ سپس پس از ۴ هفته استراحت، ۶ دوره تموزولومید ادجوانت ۱۵۰ تا ۲۰۰ میلی‌گرم بر مترمربع به مدت ۵ روز در هر دوره ۲۸ روزه.

منبع جزئیات رژیم درمانی: مقاله اصلی همین کارآزمایی (Stupp و همکاران، NEJM ۲۰۰۵، PubMed 15758009؛ دوزها در چکیده) و برچسب FDA تموزولومید (۴ هفته فاصله پیش از نگهدارنده)

دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.

جمعیت مطالعه

بیماران بزرگسال مبتلا به گلیوبلاستومای تازه تشخیص‌داده‌شده. وضعیت متیلاسیون ژن MGMT به‌صورت گذشته‌نگر در بافت تومور ۲۰۶ بیمار تعیین شد.

نقاط پایانی

نقطه پایانی اصلی: بقای کلی. تحلیل‌ها بر اساس قصد درمان (intention to treat) انجام شد. نقش پیش‌بینی‌کننده وضعیت متیلاسیون MGMT نیز بررسی شد.

ایمنی و عوارض

داده‌های ایمنی در چکیده این مقاله گزارش نشده است.

اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها

این تحلیل نهایی نشان داد که سود افزودن تموزولوماید به پرتودرمانی در گلیوبلاستومای تازه تشخیص‌داده‌شده در طول ۵ سال پیگیری پایدار است و در همه زیرگروه‌های پیش‌آگهی بالینی، از جمله بیماران ۶۰ تا ۷۰ ساله، دیده می‌شود. وضعیت متیلاسیون MGMT می‌تواند بیمارانی را که بیشترین احتمال سود از تموزولوماید را دارند مشخص کند. وضعیت فعلی توصیه‌های راهنماهای بالینی باید جداگانه بررسی شود.

ترجمه فارسی چکیده مقاله

پیش‌زمینه

در سال ۲۰۰۴، یک کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده فاز ۳ از سوی سازمان اروپایی تحقیق و درمان سرطان (EORTC) و گروه کارآزمایی‌های بالینی مؤسسه ملی سرطان کانادا (NCIC) بهبود بقای میانه و بقای ۲ ساله را در بیماران مبتلا به گلیوبلاستوما که با تموزولوماید هم‌زمان و کمکی همراه با پرتودرمانی درمان شده بودند گزارش کرد. ما در اینجا نتایج نهایی را با پیگیری میانه بیش از ۵ سال گزارش می‌کنیم.

روش‌ها

بیماران بزرگسال مبتلا به گلیوبلاستومای تازه تشخیص‌داده‌شده به‌طور تصادفی به دریافت پرتودرمانی استاندارد یا پرتودرمانی یکسان همراه با تموزولوماید هم‌زمان و به دنبال آن تا ۶ دوره تموزولوماید کمکی تخصیص داده شدند. وضعیت متیلاسیون ژن متیل‌گوانین متیل‌ترانسفراز (MGMT) به‌صورت گذشته‌نگر از بافت تومور ۲۰۶ بیمار تعیین شد. نقطه پایانی اصلی بقای کلی بود. تحلیل‌ها بر اساس قصد درمان انجام شد. این کارآزمایی در Clinicaltrials.gov با شماره NCT00006353 ثبت شده است.

یافته‌ها

بین ۱۷ اوت ۲۰۰۰ و ۲۲ مارس ۲۰۰۲، ۵۷۳ بیمار به درمان تخصیص یافتند. از ۲۸۶ بیمار گروه پرتودرمانی تنها، ۲۷۸ نفر (۹۷٪) و از ۲۸۷ بیمار گروه درمان ترکیبی، ۲۵۴ نفر (۸۹٪) طی ۵ سال پیگیری فوت کردند. بقای کلی با تموزولوماید در ۲ سال ۲۷٫۲٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۲۲٫۲ تا ۳۲٫۵)، در ۳ سال ۱۶٫۰٪ (۱۲٫۰ تا ۲۰٫۶)، در ۴ سال ۱۲٫۱٪ (۸٫۵ تا ۱۶٫۴) و در ۵ سال ۹٫۸٪ (۶٫۴ تا ۱۴٫۰) بود، در مقابل ۱۰٫۹٪ (۷٫۶ تا ۱۴٫۸)، ۴٫۴٪ (۲٫۴ تا ۷٫۲)، ۳٫۰٪ (۱٫۴ تا ۵٫۷) و ۱٫۹٪ (۰٫۶ تا ۴٫۴) با پرتودرمانی تنها (نسبت مخاطره ۰٫۶، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵ تا ۰٫۷؛ p<0.0001). سود درمان ترکیبی در همه زیرگروه‌های پیش‌آگهی بالینی، از جمله بیماران ۶۰ تا ۷۰ ساله، ثبت شد. متیلاسیون پروموتر MGMT قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده نتیجه درمان و سود حاصل از شیمی‌درمانی با تموزولوماید بود.

تفسیر

سود تموزولوماید کمکی همراه با پرتودرمانی در طول ۵ سال پیگیری ادامه یافت. تعداد اندکی از بیماران در گروه‌های پیش‌آگهی مطلوب بیش از ۵ سال زنده می‌مانند. وضعیت متیلاسیون MGMT بیمارانی را که بیشترین احتمال بهره‌مندی از افزودن تموزولوماید را دارند مشخص می‌کند.

منابع مالی

EORTC، NCIC، بنیاد Nélia و Amadeo Barletta، Schering-Plough.

محدودیت‌ها

وضعیت متیلاسیون MGMT به‌صورت گذشته‌نگر و تنها در ۲۰۶ بیمار از ۵۷۳ بیمار تعیین شد. داده‌های ایمنی در چکیده گزارش نشده است.

مقاله اصلی (DOI)PubMed ClinicalTrials.gov

این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.