این تحلیل بررسی کرد که داروی اوسیمرتینیب در بیماران مبتلا به سرطان ریه با جهش EGFR که هنوز درمان نشده بودند، چقدر روی بیماری مغز و سیستم عصبی مرکزی مؤثر است. در بیمارانی که ضایعات مغزی داشتند، اوسیمرتینیب نسبت به داروهای خوراکی استاندارد این گروه (گفیتینیب یا erlotinib) خطر پیشرفت بیماری در مغز را کمتر کرد و بیشتر ضایعات مغزی به درمان پاسخ دادند. این نتایج امیدبخش است، اما تصمیم درمانی باید همیشه با پزشک معالج گرفته شود.
NSCLC متاستاتیک با حذف اگزون ۱۹ یا L858R در EGFR (نمونه بافت یا پلاسما)؛ خط اول. همچنین جهش T790M پس از مهارکننده‌های قدیمی‌تر
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| اوسیمرتینیب | ۸۰ میلی‌گرم | خوراکی، با یا بدون غذا (قابل پراکندن در آب) | یک بار در روز، پیوسته |
منبع: برچسب FDA؛ کارآزمایی. پایش و تعدیل دوز مانند رژیم اوسیمرتینیب ادجوانت (ADAURA) (QTc، LVEF در عوامل خطر قلبی، قطع دائم در بیماری بینابینی ریه، ۱۶۰ میلی‌گرم با القاکننده قوی CYP3A4).
در صفحه «سرطان ریه» · NSCLC پیشرفته با جهش EGFR یا بازآرایی ALK
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
اوسیمرتینیب (Osimertinib) ۸۰ میلی‌گرم خوراکی یک‌بار در روز، تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول.
گفیتینیب (Gefitinib) ۲۵۰ میلی‌گرم یا ارلوتینیب (Erlotinib) ۱۵۰ میلی‌گرم خوراکی یک‌بار در روز، تا پیشرفت یا سمیت غیرقابل‌قبول؛ در پیشرفت با جهش T790M، جابه‌جایی به اوسیمرتینیب پیشنهاد می‌شد.
منبع جزئیات رژیم درمانی: برچسب FDA اوسیمرتینیب (TAGRISSO، DailyMed؛ بخش کارآزمایی FLAURA)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران مبتلا به سرطان ریه سلول‌غیرکوچک پیشرفته‌ی دارای جهش EGFR که قبلاً درمان نشده بودند. بیماران دارای متاستاز بدون علامت یا پایدار CNS وارد مطالعه شدند. در بیماران دارای متاستاز علامت‌دار CNS، وضعیت عصبی باید دست‌کم ۲ هفته پس از پایان درمان قطعی و کورتیکواستروئیدها پایدار می‌بود. اسکن مغز، مگر در صورت اندیکاسیون بالینی، الزامی نبود. تحلیل زیرگروه روی بیماران دارای ضایعات قابل‌اندازه‌گیری و/یا غیرقابل‌اندازه‌گیری CNS در اسکن مغز پایه انجام شد (بازبینی مستقل مرکزی نورورادیولوژیک و کور). مجموعه‌ی ارزیابی‌پذیر برای پاسخ CNS شامل بیماران دارای دست‌کم یک ضایعه‌ی قابل‌اندازه‌گیری CNS بود.
طبق برچسب FDA: حذف اگزون ۱۹ یا جهش L858R در EGFR، WHO PS صفر تا ۱؛ متاستاز مغزی بی‌نیاز از کورتون با وضعیت عصبی پایدار دست‌کم ۲ هفته پس از پایان جراحی یا پرتودرمانی قطعی مجاز بود.
هدف اصلی تحلیل زیرگروه: بقای بدون پیشرفت CNS در بیماران دارای ضایعات قابل‌اندازه‌گیری و/یا غیرقابل‌اندازه‌گیری CNS در اسکن پایه. سایر نتایج گزارش‌شده: نرخ پاسخ عینی CNS و احتمال وقوع پیشرفت CNS.
داده‌های ایمنی در چکیده‌ی این مقاله گزارش نشده است.
بر اساس چکیده، اوسیمرتینیب در بیماران درمان‌نشده‌ی دارای جهش EGFR اثربخشی بر CNS دارد و خطر پیشرفت CNS را نسبت به EGFR-TKIهای استاندارد کاهش می‌دهد. این یافته‌ها از اوسیمرتینیب به‌عنوان گزینه‌ی درمان خط اول در بیماران دارای متاستاز مغزی حمایت می‌کنند. وضعیت دقیق تأییدیه‌ها و توصیه‌های رهنمودهای بالینی باید جداگانه بررسی شود، زیرا در چکیده ذکر نشده است.
ما اثربخشی اوسیمرتینیب را در برابر مهارکننده‌های تیروزین کیناز (TKI) استاندارد گیرنده‌ی فاکتور رشد اپیدرمی (EGFR) بر سیستم عصبی مرکزی (CNS) در بیماران مبتلا به سرطان ریه سلول‌غیرکوچک پیشرفته‌ی دارای جهش EGFR و درمان‌نشده، در مطالعه‌ی فاز ۳ FLAURA گزارش می‌کنیم.
بیماران (۵۵۶ نفر) به‌صورت تصادفی به اوسیمرتینیب یا EGFR-TKI استاندارد (گفیتینیب یا erlotinib) اختصاص یافتند؛ اسکن مغز مگر در صورت اندیکاسیون بالینی الزامی نبود. بیماران دارای متاستاز بدون علامت یا پایدار CNS وارد مطالعه شدند. در بیماران دارای متاستاز علامت‌دار CNS، لازم بود وضعیت عصبی دست‌کم ۲ هفته پس از اتمام درمان قطعی و کورتیکواستروئیدها پایدار باشد. یک تحلیل زیرگروه از پیش برنامه‌ریزی‌شده با هدف اصلی بقای بدون پیشرفت CNS در بیماران دارای ضایعات قابل‌اندازه‌گیری و/یا غیرقابل‌اندازه‌گیری CNS در اسکن مغز پایه، با بازبینی مستقل مرکزی نورورادیولوژیک و کور، انجام شد. مجموعه‌ی ارزیابی‌پذیر برای پاسخ CNS شامل بیماران دارای دست‌کم یک ضایعه‌ی قابل‌اندازه‌گیری CNS بود.
از ۲۰۰ بیمار دارای اسکن مغز در ابتدای مطالعه، ۱۲۸ بیمار (اوسیمرتینیب: ۶۱ نفر؛ EGFR-TKI استاندارد: ۶۷ نفر) ضایعات قابل‌اندازه‌گیری و/یا غیرقابل‌اندازه‌گیری CNS داشتند، که از این میان ۴۱ بیمار (اوسیمرتینیب: ۲۲ نفر؛ EGFR-TKI استاندارد: ۱۹ نفر) دست‌کم یک ضایعه‌ی قابل‌اندازه‌گیری CNS داشتند. median بقای بدون پیشرفت CNS در بیماران دارای ضایعات قابل‌اندازه‌گیری و/یا غیرقابل‌اندازه‌گیری CNS با اوسیمرتینیب به دست نیامد (فاصله‌ی اطمینان ۹۵٪: ۱۶٫۵ ماه تا غیرقابل‌محاسبه) و با EGFR-TKI استاندارد ۱۳٫۹ ماه بود (فاصله‌ی اطمینان ۹۵٪: ۸٫۳ ماه تا غیرقابل‌محاسبه) (نسبت مخاطره ۰٫۴۸؛ فاصله‌ی اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۶ تا ۰٫۸۶؛ P = ۰٫۰۱۴ [از نظر اسمی معنادار]). نرخ پاسخ عینی CNS در بیماران دارای دست‌کم یک ضایعه‌ی قابل‌اندازه‌گیری CNS به‌ترتیب ۹۱٪ و ۶۸٪ بود (نسبت شانس ۴٫۶؛ فاصله‌ی اطمینان ۹۵٪: ۰٫۹ تا ۳۴٫۹؛ P = ۰٫۰۶۶) و در بیماران دارای ضایعات قابل‌اندازه‌گیری و/یا غیرقابل‌اندازه‌گیری CNS به‌ترتیب ۶۶٪ و ۴۳٪ بود (نسبت شانس ۲٫۵؛ فاصله‌ی اطمینان ۹۵٪: ۱٫۲ تا ۵٫۲؛ P = ۰٫۰۱۱) (به‌ترتیب برای اوسیمرتینیب و EGFR-TKI استاندارد). احتمال وقوع رویداد پیشرفت CNS با اوسیمرتینیب در مقایسه با EGFR-TKI استاندارد به‌طور پیوسته کمتر بود.
اوسیمرتینیب در بیماران مبتلا به سرطان ریه سلول‌غیرکوچک دارای جهش EGFR و درمان‌نشده، اثربخشی بر CNS دارد. این نتایج نشان‌دهنده‌ی کاهش خطر پیشرفت CNS با اوسیمرتینیب در مقایسه با EGFR-TKI استاندارد است.
این یک تحلیل زیرگروه از پیش برنامه‌ریزی‌شده است و اسکن مغز در ابتدای مطالعه الزامی نبود؛ تنها ۲۰۰ نفر از ۵۵۶ بیمار اسکن مغز پایه داشتند و ۱۲۸ نفر ضایعات CNS داشتند. تعداد بیماران دارای ضایعه‌ی قابل‌اندازه‌گیری اندک بود (۴۱ نفر) و در این زیرگروه تفاوت نرخ پاسخ عینی از نظر آماری معنادار نبود (P = ۰٫۰۶۶، با فاصله‌ی اطمینان وسیع). معناداری بقای بدون پیشرفت CNS «اسمی» گزارش شده است. مرز بالای فاصله‌ی اطمینان median در هر دو گروه غیرقابل‌محاسبه بود.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...