این مطالعه بیماران مبتلا به سرطان ریه پیشرفته با جهش EGFR را بررسی کرد که هنوز درمانی دریافت نکرده بودند. بیمارانی که اوسیمرتینیب مصرف کردند به‌طور median حدود ۳۸٫۶ ماه زنده ماندند، در مقایسه با ۳۱٫۸ ماه در بیمارانی که گفیتینیب یا ارلوتینیب گرفتند. عوارض جدی در دو گروه تقریباً مشابه بود (۴۲٪ در برابر ۴۷٪). تصمیم درباره درمان مناسب باید با پزشک معالج گرفته شود.
NSCLC متاستاتیک با حذف اگزون ۱۹ یا L858R در EGFR (نمونه بافت یا پلاسما)؛ خط اول. همچنین جهش T790M پس از مهارکننده‌های قدیمی‌تر
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| اوسیمرتینیب | ۸۰ میلی‌گرم | خوراکی، با یا بدون غذا (قابل پراکندن در آب) | یک بار در روز، پیوسته |
منبع: برچسب FDA؛ کارآزمایی. پایش و تعدیل دوز مانند رژیم اوسیمرتینیب ادجوانت (ADAURA) (QTc، LVEF در عوامل خطر قلبی، قطع دائم در بیماری بینابینی ریه، ۱۶۰ میلی‌گرم با القاکننده قوی CYP3A4).
در صفحه «سرطان ریه» · NSCLC پیشرفته با جهش EGFR یا بازآرایی ALK
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
اوسیمرتینیب ۸۰ میلی‌گرم خوراکی یک‌بار در روز، پیوسته (هر دوره ۲۱ روز)، همراه دارونمای گفیتینیب یا ارلوتینیب (طراحی دوسوکور)، تا زمانی که بیمار از درمان سود بالینی ببرد و معیار قطع درمان نداشته باشد. کاهش دوز در شرایط تعریف‌شده در پروتکل: از ۸۰ به ۴۰ میلی‌گرم یک‌بار در روز. (۲۷۹ بیمار)
نکات برچسب FDA (تاگریسو): ۸۰ میلی‌گرم یک‌بار در روز با یا بدون غذا تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول (قرص را می‌توان در آب پراکنده کرد یا از راه لوله معده داد). در ILD/پنومونیت: قطع دائم. QTc بیش از ۵۰۰ میلی‌ثانیه در دست‌کم ۲ نوار قلب: قطع موقت تا QTc کمتر از ۴۸۱ میلی‌ثانیه (یا بازگشت به پایه)، سپس ادامه با ۴۰ میلی‌گرم؛ QTc طولانی با علائم آریتمی تهدیدکننده حیات یا نارسایی احتقانی قلب علامت‌دار: قطع دائم. عارضه درجه ۳ یا بالاتر: قطع تا ۳ هفته و در صورت بهبود به درجه ۰ تا ۲، ادامه با ۸۰ یا ۴۰ میلی‌گرم. پایش نوار قلب و الکترولیت‌ها در بیماران مستعد طولانی شدن QTc و ارزیابی LVEF در صورت علائم قلبی.
به انتخاب مرکز: گفیتینیب (Gefitinib) ۲۵۰ میلی‌گرم خوراکی یک‌بار در روز (کاهش دوز مجاز نبود) یا ارلوتینیب (Erlotinib) ۱۵۰ میلی‌گرم خوراکی یک‌بار در روز (قابل کاهش به ۱۰۰ میلی‌گرم)، پیوسته در دوره‌های ۲۱ روزه همراه دارونمای اوسیمرتینیب؛ بیماران این دو دارو در یک گروه مقایسه ادغام شدند. پس از پیشرفت بیماری (RECIST ۱٫۱) امکان دریافت اوسیمرتینیب باز (cross-over) وجود داشت؛ طبق برچسب FDA این امکان برای بیمارانی بود که نمونه تومورشان از نظر جهش T790M مثبت بود. (۲۷۷ بیمار)
منبع جزئیات رژیم درمانی: ClinicalTrials.gov NCT02296125 (بازوها، دوره ۲۱ روزه، کاهش دوز و cross-over) و برچسب FDA تاگریسو (DailyMed، نسخه ۲۰۲۶)؛ متن کامل مقاله در PMC در دسترس نبود
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بزرگسالان مبتلا به آدنوکارسینوم ریه موضعی پیشرفته یا متاستاتیک (غیرقابل درمان قطعی با جراحی یا پرتودرمانی) دارای یکی از دو جهش شایع EGFR (حذف اگزون ۱۹ یا L858R) با تأیید بافتی؛ بدون درمان سیستمیک قبلی برای بیماری پیشرفته و بدون EGFR-TKI قبلی (درمان ادجوانت یا نئوادجوانت قبلی مجاز بود)؛ وضعیت عملکردی WHO ۰ تا ۱؛ بیماری قابل اندازه‌گیری طبق RECIST ۱٫۱. متاستاز مغزی پایدار که درمان قطعی شده، بدون نیاز به کورتیکواستروئید و با وضعیت عصبی پایدار دست‌کم به مدت ۲ هفته، مجاز بود.
معیارهای خروج مهم: QTc بیش از ۴۷۰ میلی‌ثانیه یا عوامل خطر آریتمی، سابقه ILD، ILD ناشی از دارو یا پنومونیت پرتویی نیازمند استروئید، فشردگی نخاع یا متاستاز مغزی ناپایدار، مصرف القاکننده‌های قوی CYP3A4، و عفونت فعال هپاتیت B، هپاتیت C یا HIV.
بقای کلی نقطه پایانی ثانویه بود. نتایج بقای بدون پیشرفت بیماری پیش‌تر گزارش شده بود (نسبت خطر پیشرفت بیماری یا مرگ: ۰٫۴۶).
عوارض درجه ۳ یا بالاتر در ۴۲٪ بیماران گروه اوسیمرتینیب و ۴۷٪ بیماران گروه مقایسه گزارش شد. نمایه ایمنی اوسیمرتینیب با سایر مهارکننده‌های تیروزین کیناز EGFR مشابه بود، با وجود مدت مواجهه طولانی‌تر در گروه اوسیمرتینیب (میانه ۲۰٫۷ در برابر ۱۱٫۵ ماه).
طبق برچسب FDA (داده‌های FLAURA، ۲۷۹ بیمار دریافت‌کننده اوسیمرتینیب؛ میانه مواجهه ۱۶٫۲ ماه): بیماری بینابینی ریه (ILD) ۳٫۹٪، طولانی شدن QTcF بیش از ۵۰۰ میلی‌ثانیه ۱٫۱٪ و کراتیت ۰٫۴٪؛ عوارض جدی شایع‌تر: پنومونی ۲٫۹٪، ILD/پنومونیت ۲٫۱٪ و آمبولی ریه ۱٫۸٪. کاهش دوز در ۲٫۹٪ و قطع دائم درمان به‌علت عارضه در ۱۳٪ بیماران رخ داد (شایع‌ترین علت: ILD/پنومونیت ۳٫۹٪)؛ شایع‌ترین علل کاهش یا وقفه دوز: طولانی شدن QT (۴٫۳٪)، اسهال (۲٫۵٪) و لنفوپنی (۱٫۱٪).
این تحلیل نهایی نشان داد اوسیمرتینیب به‌عنوان درمان خط اول در NSCLC پیشرفته با جهش EGFR (حذف اگزون ۱۹ یا L858R) با بقای کلی طولانی‌تر نسبت به گفیتینیب یا ارلوتینیب همراه است، علاوه بر مزیت بقای بدون پیشرفت که پیش‌تر گزارش شده بود. این یافته‌ها از اوسیمرتینیب به‌عنوان گزینه خط اول حمایت می‌کنند. وضعیت تأییدیه‌های دارویی و توصیه‌های رهنمودهای بالینی باید از منابع به‌روز بررسی شود.
اوسیمرتینیب یک مهارکننده تیروزین کیناز نسل سوم و برگشت‌ناپذیر گیرنده فاکتور رشد اپیدرمی (EGFR-TKI) است که به‌طور انتخابی هم جهش‌های حساس‌کننده EGFR-TKI و هم جهش مقاومت T790M در EGFR را مهار می‌کند. یک کارآزمایی فاز ۳ اوسیمرتینیب خط اول را با سایر EGFR-TKIها در بیماران مبتلا به سرطان ریه non-small-cell (NSCLC) پیشرفته با جهش EGFR مثبت مقایسه کرد. این کارآزمایی بقای بدون پیشرفت طولانی‌تر با اوسیمرتینیب را نسبت به EGFR-TKIهای مقایسه‌ای نشان داد (نسبت خطر پیشرفت بیماری یا مرگ: ۰٫۴۶). داده‌های تحلیل نهایی بقای کلی هنوز گزارش نشده بود.
در این کارآزمایی، ۵۵۶ بیمار مبتلا به NSCLC پیشرفته و درمان‌نشده قبلی با جهش EGFR (حذف اگزون ۱۹ یا آلل L858R) با نسبت ۱:۱ به‌طور تصادفی برای دریافت اوسیمرتینیب (۸۰ میلی‌گرم یک‌بار در روز) یا یکی از دو EGFR-TKI دیگر (گفیتینیب با دوز ۲۵۰ میلی‌گرم یک‌بار در روز یا ارلوتینیب با دوز ۱۵۰ میلی‌گرم یک‌بار در روز، که بیماران دریافت‌کننده این داروها در یک گروه مقایسه واحد ادغام شدند) تخصیص یافتند. بقای کلی نقطه پایانی ثانویه بود.
median بقای کلی در گروه اوسیمرتینیب ۳۸٫۶ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۳۴٫۵ تا ۴۱٫۸) و در گروه مقایسه ۳۱٫۸ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۲۶٫۶ تا ۳۶٫۰) بود (نسبت خطر مرگ: ۰٫۸۰؛ فاصله اطمینان ۹۵٫۰۵٪: ۰٫۶۴ تا ۱٫۰۰؛ P=۰٫۰۴۶). در ۳ سال، ۷۹ بیمار از ۲۷۹ بیمار (۲۸٪) در گروه اوسیمرتینیب و ۲۶ بیمار از ۲۷۷ بیمار (۹٪) در گروه مقایسه همچنان رژیم کارآزمایی را دریافت می‌کردند؛ median مدت مواجهه به‌ترتیب ۲۰٫۷ ماه و ۱۱٫۵ ماه بود. عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر در ۴۲٪ بیماران گروه اوسیمرتینیب و ۴۷٪ بیماران گروه مقایسه گزارش شد.
در میان بیماران مبتلا به NSCLC پیشرفته و درمان‌نشده قبلی با جهش EGFR، بیمارانی که اوسیمرتینیب دریافت کردند بقای کلی طولانی‌تری نسبت به بیمارانی داشتند که EGFR-TKI مقایسه‌ای دریافت کردند. نمایه ایمنی اوسیمرتینیب با EGFR-TKIهای مقایسه‌ای مشابه بود، با وجود مدت مواجهه طولانی‌تر در گروه اوسیمرتینیب. (با حمایت مالی AstraZeneca؛ شماره FLAURA در ClinicalTrials.gov: NCT02296125.)
بقای کلی نقطه پایانی ثانویه کارآزمایی بود. حد بالای فاصله اطمینان نسبت خطر مرگ (۱٫۰۰) به مقدار بی‌اثری رسید و مقدار P برابر ۰٫۰۴۶ بود. گروه مقایسه شامل دو دارو (گفیتینیب و ارلوتینیب) بود که در یک گروه ادغام شدند. کارآزمایی با حمایت مالی AstraZeneca انجام شد. سایر جزئیات روش‌شناختی در متن کامل مقاله موجود است.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...