سرطان مثانه: یک مقالهٔ مروری

اهمیت

سرطان مثانه یک بدخیمی شایع در زنان است و چهارمین بدخیمی شایع در مردان به شمار می‌رود. سرطان مثانه طیفی دارد؛ از تومورهای کم‌تهاجم و معمولاً غیرمهاجم که عود می‌کنند و بیماران را به پایش تهاجمی بلندمدت متعهد می‌سازند، تا تومورهای تهاجمی و مهاجم با مرگ‌ومیر اختصاصی بالای بیماری.

مشاهدات

سن بالا، جنس مذکر و مصرف سیگار در بروز سرطان مثانه نقش دارند. تومورهای مثانه می‌توانند با هماچوری ماکروسکوپی یا میکروسکوپی تظاهر کنند که بسته به شدت هماچوری و خطر بدخیمی، با سیستوسکوپی و تصویربرداری مجاری ادراری فوقانی ارزیابی می‌شود. تومورهای غیرمهاجم به عضله با برداشت اندوسکوپی و درمان کمکی درون‌مثانه‌ای، بسته به طبقه‌بندی خطر، درمان می‌شوند. سیستوسکوپی پیشرفته شامل فناوری‌هایی است که برای بهبود شناسایی تومورها به کار می‌رود و می‌تواند خطر عود را کاهش دهد. بیماران مبتلا به تومورهای پرخطر غیرمهاجم به عضله که به درمان کمکی با ایمونوتراپی استاندارد، یعنی باسیل کالمت-گرن (BCG)، پاسخ نمی‌دهند، گروهی چالش‌برانگیز از نظر مدیریت هستند و درمان‌های جایگزین متعددی در حال بررسی است. برای بیماران مبتلا به بیماری مهاجم به عضله، درمان تهاجمی‌تر شامل سیستکتومی رادیکال با انحراف ادراری یا درمان سه‌گانه (تریمودال) شامل برداشت اندوسکوپی حداکثری، شیمی‌درمانی حساس‌کنندهٔ پرتویی و پرتودرمانی لازم است تا خطر متاستاز و مرگ‌ومیر اختصاصی بیماری کاهش یابد. درمان بیماران مبتلا به بیماری پیشرفته به‌سرعت در حال تغییر است، زیرا ایمونوتراپی با مهارکنندگان نقطهٔ بازرسی، درمان‌های هدفمند و کونژوگه‌های آنتی‌بادی-دارو برای برخی بیماران در مراحل مختلف بیماری به گزینه‌های درمانی تبدیل شده‌اند.

نتیجه‌گیری و ارتباط بالینی

درک بهتر زیست‌شناسی مولکولی و ژنتیک سرطان مثانه، شیوهٔ تشخیص و درمان بیماری موضعی و پیشرفته را متحول کرده است. در حالی که BCG درون‌مثانه‌ای همچنان ستون اصلی درمان سرطان مثانهٔ غیرمهاجم به عضله با خطر متوسط و بالا باقی مانده است، گزینه‌های درمانی برای بیماری مهاجم به عضله و پیشرفته گسترش یافته و ایمونوتراپی با مهار نقطهٔ بازرسی، درمان‌های هدفمند و کونژوگه‌های آنتی‌بادی-دارو را در بر می‌گیرد.