سرطان سینه

چکیده

سرطان سینه همچنان شایع‌ترین سرطان در جهان است. با این حال، پس از شناسایی گسترده نشانه‌های مولکولی آن، نگاه به سرطان سینه به‌طور چشمگیری تغییر کرده است. این نشانه‌ها اکنون شامل نشانگرهای ایمونوهیستوشیمیایی (مانند ER، PR، HER2 [ERBB2] و پروتئین نشانگر تکثیر Ki-67 [MKI67])، نشانگرهای ژنومی (مانند BRCA1، BRCA2 و PIK3CA) و نشانگرهای ایمنی (مانند لنفوسیت‌های نفوذکننده به تومور و PD-L1) می‌شود. ترکیب‌های جدید نشانگرهای زیستی، پایهٔ الگوریتم‌های تشخیصی روزبه‌روز پیچیده‌تر هستند. درمان ترکیبی نئوادجوانت، که اغلب شامل داروهای هدفمند است، درمان استاندارد به‌شمار می‌رود (به‌ویژه در سرطان سینهٔ HER2-مثبت و سه‌گانه‌منفی) و مبنای کاهش شدت جراحی در سینه و آگزیلا و راهبردهای تطبیق‌یافته با خطر پس از درمان نئوادجوانت است. پرتودرمانی همچنان یکی از ارکان مهم درمان سرطان سینه است، اما طرح‌های کاهش شدت درمان به استاندارد مراقبت تبدیل شده‌اند. تومورهای ER-مثبت بر اساس ارزیابی خطر فردی، با ۵ تا ۱۰ سال درمان هورمونی و شیمی‌درمانی درمان می‌شوند. در سرطان سینهٔ متاستاتیک، گزینه‌های درمانی استاندارد، بسته به نوع تومور و پروفایل مولکولی، شامل رویکردهای هدفمندی مانند مهارکننده‌های CDK4 و CDK6، مهارکننده‌های PI3K، مهارکننده‌های PARP و ایمونوتراپی ضد PD-L1 است. این طیف از گزینه‌های درمانی بازتاب‌دهندهٔ پیچیدگی درمان سرطان سینه در امروز است.