کارسینوم نازوفارنکس

کارسینوم نازوفارنکس با توزیع جغرافیایی مشخص همراه است و به‌ویژه در شرق و جنوب شرق آسیا شایع است. روندهای اپیدمیولوژیک در یک دهه گذشته نشان داده‌اند که بروز آن به‌تدریج و به‌طور پیوسته کاهش یافته و مرگ‌ومیر به‌طور چشمگیری کم شده است. این یافته‌ها احتمالاً بازتاب تغییرات سبک زندگی و محیطی، درک بهتر از پاتوژنز و عوامل خطر، غربالگری جمعیتی، پیشرفت در فناوری‌های تصویربرداری و راهبردهای جامع و فردی‌سازی‌شده شیمی‌پرتودرمانی است. به‌طور ویژه، DNA ویروس اپشتین‌بار (EBV) در پلاسما برای غربالگری جمعیتی، تعیین پیش‌آگهی، پیش‌بینی پاسخ به درمان برای تطبیق درمان و پایش بیماری به کار رفته است. افزون بر این، کاربرد گسترده پرتودرمانی با شدت تعدیل‌شده (IMRT) و بهینه‌سازی راهبردهای شیمی‌درمانی (القایی، همزمان، ادجوانت) به بهبود بقا همراه با کاهش عوارض کمک کرده است. در میان پیشرفت‌های موجود در درمان‌های نوین، درمان‌های مهارکننده ایمنی (ایمونوتراپی مهار نقاط بازرسی ایمنی) در درمان بیماری عودکرده یا متاستاتیک به پیشرفت‌های چشمگیری دست یافته‌اند و نشان‌دهنده مسیر آینده‌ای امیدبخش در کارسینوم نازوفارنکس هستند.