بلزوتیفان قرصی است که با مسیر متفاوتی (مهار پروتئین HIF-2α که در سرطان کلیه سلول روشن بیش از حد فعال است) عمل می‌کند. در بیمارانی که بیماری‌شان پس از ایمنی‌درمانی و داروهای ضد رگ‌زایی پیشرفت کرده بود، بلزوتیفان در مقایسه با اورولیموس تومور را در بیماران بیشتری کوچک کرد (حدود ۲۲ در برابر ۴ نفر از هر ۱۰۰) و بیماران بیشتری پس از ۱۸ ماه بدون پیشرفت بودند؛ اما افزایش عمر در این تحلیل از نظر آماری ثابت نشد. کم‌خونی از عوارض شایع آن است.
RCC پیشرفته با جزء سلول روشن پس از مهارکننده PD-1 یا PD-L1 و یک VEGF-TKI
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| بلزوتیفان | ۱۲۰ میلی‌گرم یک بار در روز | خوراکی، با یا بدون غذا؛ قرص خرد نشود | هر روز، پیوسته |
طبق برچسب FDA و کارآزمایی. کم‌خونی بسیار شایع است: هموگلوبین کمتر از ۸ گرم/دسی‌لیتر یا نیاز به تزریق خون: قطع موقت. اشباع اکسیژن کمتر از ۸۸٪ در حال استراحت: قطع موقت و ادامه با دوز کمتر یا قطع.
در صفحه «سرطان کلیه» · رژیم‌های خطوط بعدی و درمان بدون ایمنی‌درمانی
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
بلزوتیفان ۱۲۰ میلی‌گرم خوراکی یک بار در روز (با یا بدون غذا) تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل قبول. طبق برچسب FDA، کاهش دوز به ۸۰ و سپس ۴۰ میلی‌گرم؛ با هموگلوبین کمتر از ۸ گرم/دسی‌لیتر یا کاهش اشباع اکسیژن قطع موقت.
اورولیموس ۱۰ میلی‌گرم خوراکی یک بار در روز تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل قبول.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده منتشرشده (NEJM ۲۰۲۴)، ClinicalTrials.gov NCT04195750 و برچسب FDA (WELIREG)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران مبتلا به کارسینوم سلول کلیه پیشرفته (غیرقابل جراحی، موضعی پیشرفته یا متاستاتیک) از نوع سلول روشن که پس از دریافت مهارکننده ایست بازرسی ایمنی (PD-1/PD-L1) و درمان ضد رگ‌زایی (VEGF-TKI)، به‌صورت متوالی یا ترکیبی، دچار پیشرفت شده بودند و حداکثر ۳ رژیم سیستمیک قبلی برای بیماری پیشرفته گرفته بودند (ClinicalTrials.gov).
پیامدهای اصلی دوگانه: بقای بدون پیشرفت و بقای کلی. پیامد ثانویه کلیدی: پاسخ عینی (پاسخ کامل یا نسبی تأییدشده).
عوارض درجه ۳ یا بالاتر با هر علت در ۶۱٫۸٪ گروه بلزوتیفان (درجه ۵ در ۳٫۵٪) و ۶۲٫۵٪ گروه اورولیموس (درجه ۵ در ۵٫۳٪) رخ داد. قطع درمان به علت عوارض با بلزوتیفان کمتر بود (۵٫۹٪ در برابر ۱۴٫۷٪). طبق اطلاعیه FDA، شایع‌ترین عوارض بلزوتیفان (بروز دست‌کم ۲۵٪) شامل کاهش هموگلوبین، خستگی، درد اسکلتی‌عضلانی، افزایش کراتینین، کاهش لنفوسیت، افزایش آنزیم‌های کبدی (ALT و AST)، کاهش سدیم و افزایش پتاسیم بود. طبق برچسب FDA، در این کارآزمایی کاهش هموگلوبین در ۸۸٪ بیماران بلزوتیفان رخ داد (درجه ۳ در ۲۹٪) و هیپوکسی در ۱۵٪ (درجه ۳ در ۱۰٪).
بر اساس این کارآزمایی، FDA در ۱۴ دسامبر ۲۰۲۳ بلزوتیفان (Welireg) را برای بیماران مبتلا به کارسینوم پیشرفته سلول کلیه پس از دریافت مهارکننده PD-1 یا PD-L1 و یک VEGF-TKI تأیید کرد (دوز توصیه‌شده ۱۲۰ میلی‌گرم خوراکی یک بار در روز). بلزوتیفان پیش‌تر برای تومورهای مرتبط با بیماری فون هیپل-لیندو (VHL) نیز تأیید شده بود. رهنمودهای EAU ۲۰۲۲ و NCCN 3.2022 که در این صفحه آمده‌اند پیش از انتشار این نتایج تدوین شده‌اند.
بلزوتیفان (Belzutifan)، یک مهارکننده فاکتور القاشونده با هیپوکسی ۲α (HIF-2α)، در مطالعات اولیه در کارسینوم سلول کلیه از نوع سلول روشن فعالیت بالینی نشان داد.
در یک کارآزمایی فاز ۳، چندمرکزی، باز و با کنترل فعال، شرکت‌کنندگان مبتلا به کارسینوم پیشرفته سلول کلیه از نوع سلول روشن را که پیش‌تر درمان‌های مهارکننده ایست بازرسی ایمنی و ضد رگ‌زایی دریافت کرده بودند وارد کردیم و آن‌ها را به‌طور تصادفی با نسبت ۱:۱ برای دریافت ۱۲۰ میلی‌گرم بلزوتیفان یا ۱۰ میلی‌گرم اورولیموس (Everolimus) خوراکی یک بار در روز تا زمان پیشرفت بیماری یا بروز اثرات سمی غیرقابل‌قبول تعیین کردیم. پیامدهای اصلی دوگانه، بقای بدون پیشرفت و بقای کلی بودند. پیامد ثانویه کلیدی، بروز پاسخ عینی (پاسخ کامل یا نسبی تأییدشده) بود.
در مجموع ۳۷۴ شرکت‌کننده برای دریافت بلزوتیفان و ۳۷۲ نفر برای دریافت اورولیموس تعیین شدند. در نخستین تحلیل میانی (میانه پیگیری، ۱۸٫۴ ماه)، میانه بقای بدون پیشرفت در هر دو گروه ۵٫۶ ماه بود؛ در ۱۸ ماه، ۲۴٫۰٪ شرکت‌کنندگان گروه بلزوتیفان و ۸٫۳٪ گروه اورولیموس زنده و بدون پیشرفت بودند (P دوطرفه = ۰٫۰۰۲، که معیار معناداری از پیش تعیین‌شده را برآورده کرد). پاسخ عینی تأییدشده در ۲۱٫۹٪ شرکت‌کنندگان (فاصله اطمینان ۹۵٪، ۱۷٫۸ تا ۲۶٫۵) گروه بلزوتیفان و ۳٫۵٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪، ۱٫۹ تا ۵٫۹) گروه اورولیموس رخ داد (P<۰٫۰۰۱، که معیار معناداری از پیش تعیین‌شده را برآورده کرد). در دومین تحلیل میانی (میانه پیگیری، ۲۵٫۷ ماه)، میانه بقای کلی در گروه بلزوتیفان ۲۱٫۴ ماه و در گروه اورولیموس ۱۸٫۱ ماه بود؛ در ۱۸ ماه به ترتیب ۵۵٫۲٪ و ۵۰٫۶٪ شرکت‌کنندگان زنده بودند (نسبت خطر مرگ، ۰٫۸۸؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۰٫۷۳ تا ۱٫۰۷؛ P دوطرفه = ۰٫۲۰، که معیار معناداری از پیش تعیین‌شده را برآورده نکرد). عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر با هر علت در ۶۱٫۸٪ شرکت‌کنندگان گروه بلزوتیفان (درجه ۵ در ۳٫۵٪) و ۶۲٫۵٪ گروه اورولیموس (درجه ۵ در ۵٫۳٪) رخ داد. عوارض جانبی به ترتیب در ۵٫۹٪ و ۱۴٫۷٪ شرکت‌کنندگان به قطع درمان منجر شد.
بلزوتیفان از نظر بقای بدون پیشرفت و پاسخ عینی در شرکت‌کنندگان مبتلا به کارسینوم پیشرفته سلول کلیه از نوع سلول روشن که پیش‌تر درمان‌های مهارکننده ایست بازرسی ایمنی و ضد رگ‌زایی دریافت کرده بودند، سود معناداری نسبت به اورولیموس نشان داد. بلزوتیفان با هیچ نشانه ایمنی جدیدی همراه نبود. (با حمایت مالی Merck Sharp and Dohme، از زیرمجموعه‌های Merck؛ شماره ClinicalTrials.gov کارآزمایی LITESPARK-005: NCT04195750.)
طراحی باز؛ میانه بقای بدون پیشرفت در دو گروه یکسان بود و منحنی‌ها غیرمتناسب بودند؛ برتری در بقای کلی در تحلیل میانی دوم نشان داده نشد؛ گروه مقایسه (اورولیموس) گزینه‌ای با اثر نسبتاً محدود است.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...