ایمنی و اثربخشی موسونتوزوماب (mosunetuzumab)، یک آنتی‌بادی دو‌اختصاصی، در بیماران مبتلا به لنفوم فولیکولار عودکرده یا مقاوم به درمان: یک مطالعه فاز ۲ تک‌بازویی و چندمرکزی

پیش‌زمینه

موسونتوزوماب یک آنتی‌بادی مونوکلونال دو‌اختصاصی CD20 × CD3 درگیرکننده سلول T است که سلول‌های T را برای از بین بردن سلول‌های B بدخیم هدایت می‌کند. در یک مطالعه فاز ۱، موسونتوزوماب در بیماران مبتلا به لنفوم سلول B عودکرده یا مقاوم به درمان، به‌خوبی تحمل شد و فعالیت ضدتوموری داشت. بنابراین هدف ما ارزیابی ایمنی و فعالیت ضدتوموری موسونتوزوماب با مدت ثابت در بیماران مبتلا به لنفوم فولیکولار عودکرده یا مقاوم بود که دو یا چند درمان قبلی دریافت کرده بودند.

روش‌ها

ما یک مطالعه فاز ۲ تک‌بازویی و چندمرکزی را در ۴۹ مرکز در هفت کشور (استرالیا، کانادا، آلمان، کره جنوبی، اسپانیا، انگلستان و آمریکا) انجام دادیم. همه بیماران ۱۸ سال یا بالاتر بودند و لنفوم فولیکولار تأییدشده بافت‌شناختی (درجه ۱ تا ۳a) و وضعیت عملکردی ECOG برابر ۰ تا ۱ داشتند. بیماری بیماران به دو یا چند خط درمان قبلی، شامل یک درمان ضد CD20 و یک داروی آلکیله‌کننده، عود کرده یا مقاوم بود. موسونتوزوماب وریدی در چرخه‌های ۲۱ روزه با دوزدهی پلکانی در چرخه ۱ تجویز شد: ۱ میلی‌گرم در روز ۱ چرخه ۱، ۲ میلی‌گرم در روز ۸ چرخه ۱، ۶۰ میلی‌گرم در روز ۱۵ چرخه ۱ و روز ۱ چرخه ۲، و ۳۰ میلی‌گرم در روز ۱ چرخه ۳ و پس از آن. بیمارانی که بر اساس ارزیابی پژوهشگر با معیارهای International Harmonisation Project پاسخ کامل داشتند، درمان را پس از چرخه ۸ به پایان رساندند، در حالی که بیماران دارای پاسخ نسبی یا بیماری پایدار تا ۱۷ چرخه درمان را ادامه دادند. نقطه پایانی اصلی، نرخ پاسخ کامل (به‌عنوان بهترین پاسخ) بر اساس ارزیابی کمیته بازبینی مستقل در همه بیماران وارد‌شده بود؛ در تحلیل اصلی اثربخشی، نرخ پاسخ کامل مشاهده‌شده بر اساس ارزیابی کمیته بازبینی مستقل با نرخ پاسخ کامل ۱۴٪ در کنترل تاریخی در جمعیت مشابهی از بیماران که مهارکننده pan class I PI3K یعنی کوپانلیسیب دریافت می‌کردند، مقایسه شد. ایمنی در همه بیماران وارد‌شده ارزیابی شد. این مطالعه در ClinicalTrials.gov با شماره NCT02500407 ثبت شده و در حال انجام است.

یافته‌ها

بین ۲ مه ۲۰۱۹ و ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۰، ۹۰ بیمار وارد مطالعه شدند. تا تاریخ قطع داده‌ها (۲۷ اوت ۲۰۲۱)، میانه پیگیری ۱۸٫۳ ماه بود (دامنه بین‌چارکی ۱۳٫۸ تا ۲۳٫۳). بر اساس ارزیابی کمیته بازبینی مستقل، پاسخ کامل در ۵۴ بیمار ثبت شد (۶۰٫۰٪ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۴۹٫۱ تا ۷۰٫۲]). نرخ پاسخ کامل مشاهده‌شده به‌طور معناداری بالاتر از نرخ پاسخ کامل کنترل تاریخی با کوپانلیسیب یعنی ۱۴٪ بود (P<۰٫۰۰۰۱) و بدین ترتیب نقطه پایانی اصلی مطالعه محقق شد. سندرم آزادسازی سیتوکین شایع‌ترین عارضه جانبی بود (۴۰ نفر از ۹۰ بیمار [۴۴٪]) و عمدتاً درجه ۱ (۲۳ نفر از ۹۰ [۲۶٪]) و درجه ۲ (۱۵ نفر [۱۷٪]) بود و عمدتاً به چرخه ۱ محدود بود. شایع‌ترین عوارض جانبی درجه ۳ تا ۴ عبارت بودند از نوتروپنی یا کاهش شمار نوتروفیل‌ها (۲۴ نفر از ۹۰ بیمار [۲۷٪])، هیپوفسفاتمی (۱۵ نفر [۱۷٪])، هیپرگلیسمی (هفت نفر [۸٪]) و کم‌خونی (هفت نفر [۸٪]). عوارض جانبی جدی در ۴۲ نفر (۴۷٪) از ۹۰ بیمار رخ داد. هیچ عارضه جانبی درجه ۵ (یعنی کشنده) مرتبط با درمان رخ نداد.

نتیجه‌گیری

موسونتوزوماب با مدت ثابت، در بیماران مبتلا به لنفوم فولیکولار عودکرده یا مقاوم که دو یا چند درمان قبلی دریافت کرده‌اند، نمایه ایمنی مطلوبی دارد و نرخ‌های بالایی از بهبودی کامل ایجاد می‌کند و امکان تجویز احتمالی آن به‌صورت رژیم سرپایی را فراهم می‌سازد.

منبع مالی: F Hoffmann-La Roche و Genentech.