سایرسرطان سینه

ویژگی‌های بالینی‌ـ‌پاتولوژیک و پاسخ به درمان ریزش موی پایدار ناشی از شیمی‌درمانی در بازماندگان سرطان سینه

JAMA Dermatol · ۲۰۲۱۱۰۰ بیمار
Clinicopathologic Characteristics and Response to Treatment of Persistent Chemotherapy-Induced Alopecia in Breast Cancer SurvivorsBhoyrul B, Asfour L, Lutz G, Mitchell L, Jerjen R, Sinclair RD, et al. JAMA Dermatol. 2021. 157:1335
نوع مطالعه
سایر
طراحی
مجموعه موارد (case series) گذشته‌نگر در ۴ کلینیک تخصصی مو، از ۱ نوامبر ۲۰۱۱ تا ۲۹ فوریه ۲۰۲۰
حجم نمونه
۱۰۰ بیمار
منبع
JAMA Dermatol · ۲۰۲۱

به زبان ساده

در برخی بازماندگان سرطان سینه، ریزش مو پس از شیمی‌درمانی (به‌ویژه با داروهای گروه تاکسان) برطرف نمی‌شود و ماه‌ها یا سال‌ها ادامه می‌یابد. در این مطالعه، شکل این ریزش مو در بیشتر بیماران به ریزش موی ارثی (آندروژنتیک) شباهت داشت. با مینوکسیدیل موضعی یا خوراکی، گاهی همراه با داروهای ضدآندروژن، تراکم مو در بسیاری از بیماران بهتر شد. اگر ریزش مو پس از پایان شیمی‌درمانی ادامه یافت، با پزشک یا متخصص پوست و مو مشورت کنید و داروها را بدون نظر پزشک شروع نکنید.

نتایج کلیدی

ریزش منتشر غیرجای‌گذار (n = ۳۹)، ریزش موی الگوی زنانه (n = ۵۵)، ریزش موی الگوی مردانه (n = ۶)
الگوی ریزش مو
شش بیمار آلوپسی جای‌گذار (cicatricial) پیدا کردند
۹۲ بیمار (۹۲٪)
استفاده از رژیم‌های حاوی تاکسان
۴ (IQR: ‏۳ تا ۵) در برابر ۲ (IQR: ‏۲ تا ۲٫۵)
درجه سینکلر (میانه): رژیم حاوی تاکسان در برابر بدون تاکسان
P < ۰٫۰۰۱
۷۶ از ۸۶ بیمار (۸۸٪)
نشانه‌های تریکوسکوپی غیرقابل‌تمایز از آلوپسی آندروژنتیک
۱۴ بیمار با ویژگی‌های شبیه آلوپسی آندروژنتیک، ۲ بیمار آلوپسی جای‌گذار، ۲ بیمار هر دو الگو
یافته‌های بیوپسی (۱۸ بیمار)
۴ (IQR: ‏۳ تا ۵) پیش از درمان در برابر ۳ (IQR: ‏۲ تا ۴) پس از درمان
درجه سینکلر (میانه) پیش و پس از درمان با مینوکسیدیل موضعی یا خوراکی
P < ۰٫۰۰۱؛ گاهی همراه با درمان ضدآندروژن

گروه‌های درمانی و رژیم دارویی

۱بیماران مبتلا به pCIA تحت درمان

مینوکسیدیل موضعی و خوراکی، گاهی همراه با درمان ضدآندروژن. جزئیات دوز در متن کامل مقاله.

منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله؛ جزئیات دوز در متن کامل مقاله

دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.

جمعیت مطالعه

بیماران مبتلا به ریزش موی پایدار ناشی از شیمی‌درمانی (pCIA) پس از شیمی‌درمانی برای سرطان سینه که در ۴ کلینیک تخصصی مو بررسی شدند. از ۱۰۰ بیمار، ۹۹ نفر (۹۹٪) زن بودند. میانگین سن هنگام مراجعه ۵۴٫۰ سال (دامنه ۲۹٫۰ تا ۷۴٫۱ سال) بود.

نقاط پایانی

پیامدهای اصلی: ویژگی‌های بالینی، تریکوسکوپی و هیستوپاتولوژیک و نتایج درمان. برای بیمارانی که با ریزش منتشر مو یا کم‌پشتی منتشر مو در ناحیه میانی‌ـ‌پیشانی سر همراه با پهن‌شدن خط فرق مرکزی و حفظ خط رویش موی پیشانی مراجعه کرده بودند، شدت ریزش با مقیاس سینکلر (درجه ۱ تا ۵) سنجیده شد. درجه ۱ نشانه تراکم طبیعی مو و درجه ۵ شدیدترین مرحله ریزش مو، با موی اندک یا بدون مو در ناحیه مرکزی‌ـ‌آهیانه‌ای، است.

ایمنی و عوارض

در چکیده مقاله داده‌ای درباره عوارض جانبی درمان‌ها گزارش نشده است.

اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها

این مطالعه توصیفی است و گروه شاهد ندارد. بنابراین نمی‌تواند اثر درمان‌ها را قطعی ثابت کند. با این حال به پزشکان نشان می‌دهد pCIA پس از شیمی‌درمانی سرطان سینه، به‌ویژه پس از رژیم‌های حاوی تاکسان، می‌تواند شبیه آلوپسی آندروژنتیک باشد و در برخی بیماران با مینوکسیدیل (با یا بدون درمان ضدآندروژن) بهبود یابد. چکیده مقاله اشاره‌ای به جایگاه این درمان‌ها در رهنمودهای بالینی ندارد و این مورد باید جداگانه بررسی شود.

ترجمه فارسی چکیده مقاله

اهمیت

ریزش مو ناشی از شیمی‌درمانی کلاسیک تا ۶۵٪ بیماران را درگیر می‌کند و معمولاً برگشت‌پذیر است. با این حال، گزارش‌های فزاینده‌ای از ریزش موی پایدار ناشی از شیمی‌درمانی (pCIA) وجود دارد، به‌ویژه در بیمارانی که با رژیم‌های شیمی‌درمانی حاوی تاکسان درمان شده‌اند.

هدف

تحلیل ویژگی‌های بالینی‌ـ‌پاتولوژیک و پاسخ به درمان در بیماران مبتلا به pCIA پس از شیمی‌درمانی برای سرطان سینه.

طراحی، محل و شرکت‌کنندگان

در این مجموعه موارد، ارزیابی گذشته‌نگر بیماران دارای تشخیص pCIA پس از شیمی‌درمانی برای سرطان سینه در ۴ کلینیک تخصصی مو از ۱ نوامبر ۲۰۱۱ تا ۲۹ فوریه ۲۰۲۰ انجام شد.

پیامدها و سنجه‌های اصلی

ویژگی‌های بالینی، تریکوسکوپی و هیستوپاتولوژیک و نتایج درمان تحلیل شد. برای بیمارانی که با آلوپسی منتشر یا کم‌پشتی منتشر مو در ناحیه میانی‌ـ‌پیشانی سر همراه با پهن‌شدن خط فرق مرکزی و حفظ خط رویش موی پیشانی مراجعه کرده بودند، از مقیاس سینکلر (درجه ۱ تا ۵، که در آن ۱ نشان‌دهنده تراکم طبیعی مو و ۵ نشان‌دهنده شدیدترین مرحله ریزش مو، با موی اندک یا بدون مو در ناحیه مرکزی‌ـ‌آهیانه‌ای است) برای ارزیابی شدت استفاده شد.

نتایج

صد بیمار (۹۹ زن [۹۹٪]؛ میانگین سن هنگام مراجعه ۵۴٫۰ سال [دامنه ۲۹٫۰ تا ۷۴٫۱ سال]) وارد مطالعه شدند. بیشتر بیماران دچار آلوپسی منتشر غیرجای‌گذار (n = ۳۹)، ریزش موی الگوی زنانه (n = ۵۵) یا ریزش موی الگوی مردانه (n = ۶) بودند. شش بیمار دچار آلوپسی جای‌گذار شدند. برای بیشتر بیماران (۹۲ نفر [۹۲٪]) رژیم‌های حاوی تاکسان به کار رفته بود و این رژیم‌ها با آلوپسی شدیدتری نسبت به رژیم‌های فاقد تاکسان همراه بودند (میانه درجه سینکلر، ۴ [IQR: ‏۳ تا ۵] در برابر ۲ [IQR: ‏۲ تا ۲٫۵]؛ P < ۰٫۰۰۱). در مجموع ۷۶ بیمار از ۸۶ بیمار (۸۸٪) نشانه‌های تریکوسکوپی داشتند که از آلوپسی آندروژنتیک قابل‌تمایز نبود. از ۱۸ بیماری که بیوپسی شدند، ۱۴ نفر ویژگی‌های شبیه آلوپسی آندروژنتیک، ۲ نفر آلوپسی جای‌گذار و ۲ نفر ویژگی‌های هر دو را داشتند. مینوکسیدیل موضعی و خوراکی، گاهی همراه با درمان ضدآندروژن، با بهبود تراکم مو همراه بود (میانه درجه سینکلر، ۴ [IQR: ‏۳ تا ۵] پیش از درمان در برابر ۳ [IQR: ‏۲ تا ۴] پس از درمان؛ P < ۰٫۰۰۱).

نتیجه‌گیری و ارتباط بالینی

این مجموعه موارد ویژگی‌هایی از pCIA را در بیماران مبتلا به سرطان سینه که پیش‌تر گزارش نشده بود، از جمله توصیف تریکوسکوپی، شرح می‌دهد. در بخش قابل‌توجهی از بیماران با درمان‌های موضعی یا سیستمیک، رشد مجدد مو در حد قابل‌توجه از نظر زیبایی حاصل شد؛ این امر نشان می‌دهد pCIA ممکن است دست‌کم تا حدی برگشت‌پذیر باشد.

محدودیت‌ها

طراحی گذشته‌نگر و بدون گروه شاهد، انجام مطالعه در کلینیک‌های تخصصی مو (احتمال سوگیری انتخاب) و استفاده از درمان‌های متفاوت و گاه ترکیبی از محدودیت‌های مطالعه است. این موارد بر اساس نوع طراحی مطالعه ذکر شده‌اند و در چکیده به صراحت بحث نشده‌اند. درجه‌بندی سینکلر فقط برای بیماران با الگوی مشخص ریزش منتشر به کار رفت.

این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.