در مطالعه POLO، بیماران مبتلا به سرطان پانکراس متاستاتیک که جهش ارثی در ژن BRCA داشتند و بیماری‌شان با شیمی‌درمانی پلاتین کنترل شده بود، قرص اولاپاریب یا دارونما گرفتند. این گزارش نهایی نشان داد که طول عمر متوسط (میانه) در دو گروه تقریباً یکسان بود، اما گروهی از بیماران با اولاپاریب مدت طولانی‌تری زنده ماندند (پس از ۳ سال حدود ۳۴٪ در برابر ۱۸٪) و بیماران اولاپاریب مدت بیشتری بدون نیاز به شیمی‌درمانی دوباره سپری کردند. این قرص به‌خوبی تحمل شد. آزمایش ژنتیک BRCA به پزشک کمک می‌کند بداند آیا این درمان برای شما مطرح است.
جهش ارثی (germline) BRCA1/2 و بیماری متاستاتیکی که طی دست‌کم ۱۶ هفته شیمی‌درمانی خط اول پایه پلاتین پیشرفت نکرده است
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| اولاپاریب (قرص) | ۳۰۰ میلی‌گرم دو بار در روز | خوراکی | پیوسته |
دوز و اندیکاسیون از برچسب FDA و POLO. در کلیرانس کراتینین ۳۱ تا ۵۰ میلی‌لیتر/دقیقه، ۲۰۰ میلی‌گرم دو بار در روز.
در صفحه «سرطان پانکراس (لوزالمعده)» · بیماری متاستاتیک: خط اول، نگهدارنده و خط‌های بعدی
بدون پیشرفت پس از دست‌کم ۱۶ هفته شیمی‌درمانی پلاتینی خط اول
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| پیوسته | |||
| اولاپاریب | ۳۰۰ میلی‌گرم | خوراکی (با یا بدون غذا) | دو بار در روز (حدود هر ۱۲ ساعت) |
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
اولاپاریب قرص ۳۰۰ میلی‌گرم خوراکی دو بار در روز، به‌عنوان درمان نگهدارنده که ۴ تا ۸ هفته پس از آخرین دوز شیمی‌درمانی خط اول پایه پلاتین شروع می‌شد و تا پیشرفت رادیولوژیک بیماری (ارزیابی پژوهشگر، RECIST 1.1 اصلاح‌شده) یا سمیت غیرقابل‌قبول ادامه می‌یافت.
دارونمای خوراکی مشابه با همان برنامه؛ جابه‌جایی به اولاپاریب مجاز نبود.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله و متن کامل مقاله اصلی POLO (NEJM ۲۰۱۹؛ PMC6810605، بخش روش‌ها)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران مبتلا به آدنوکارسینوم متاستاتیک پانکراس با جهش ژرم‌لاین زیان‌بار یا احتمالاً زیان‌بار BRCA که بیماری‌شان پس از دست‌کم ۱۶ هفته شیمی‌درمانی خط اول مبتنی بر پلاتین پیشرفت نکرده بود.
پیامد اصلی: بقای بدون پیشرفت (PFS). پیامدهای ثانویه: بقای کلی (OS)، زمان تا پیشرفت دوم بیماری یا مرگ، زمان تا شروع درمان ضدسرطان بعدی اول و دوم یا مرگ، زمان تا قطع درمان مطالعه یا مرگ، و ایمنی و تحمل‌پذیری.
اولاپاریب به‌خوبی تحمل شد و علامت ایمنی جدیدی مشاهده نشد.
این تحلیل نهایی، سود بقای کلی معنی‌دار آماری برای اولاپاریب نگهدارنده نشان نداد، اما سود بقای بدون پیشرفت گزارش‌شده در تحلیل اصلی همراه با تأخیر در نیاز به شیمی‌درمانی بعدی و بقای طولانی‌تر در زیرگروهی از بیماران، اولاپاریب را به‌عنوان یک گزینه درمان نگهدارنده برای بیماران دارای جهش ژرم‌لاین BRCA که بیماری‌شان پس از شیمی‌درمانی پلاتین پیشرفت نکرده است، حفظ کرد. این نتایج بر اهمیت بررسی ژنتیک ژرم‌لاین در همه بیماران مبتلا به سرطان متاستاتیک پانکراس تأکید می‌کند.
هدف: مطالعه فاز ۳ POLO سود معنی‌دار بقای بدون پیشرفت (PFS) را برای درمان نگهدارنده فعال با اولاپاریب (olaparib) در برابر دارونما در بیماران مبتلا به آدنوکارسینوم متاستاتیک پانکراس با جهش ژرم‌لاین BRCA نشان داد. در اینجا تحلیل نهایی بقای کلی (OS) و سایر پیامدهای ثانویه را گزارش می‌کنیم.
بیماران و روش‌ها: بیماران دارای جهش ژرم‌لاین زیان‌بار یا احتمالاً زیان‌بار BRCA که بیماری‌شان پس از ۱۶ هفته یا بیشتر شیمی‌درمانی خط اول مبتنی بر پلاتین پیشرفت نکرده بود، به نسبت ۳:۲ به‌طور تصادفی به درمان نگهدارنده فعال با اولاپاریب (۳۰۰ میلی‌گرم دو بار در روز) یا دارونما اختصاص یافتند. پیامد اصلی PFS بود؛ پیامدهای ثانویه شامل OS، زمان تا پیشرفت دوم بیماری یا مرگ، زمان تا اولین و دومین درمان ضدسرطان بعدی یا مرگ، زمان تا قطع درمان مطالعه یا مرگ، و ایمنی و تحمل‌پذیری بود.
در مجموع ۱۵۴ بیمار به‌طور تصادفی تقسیم شدند (اولاپاریب، ۹۲ نفر؛ دارونما، ۶۲ نفر). سود معنی‌دار آماری در OS مشاهده نشد (میانه ۱۹٫۰ در برابر ۱۹٫۲ ماه؛ نسبت خطر [HR] ۰٫۸۳؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۰٫۵۶ تا ۱٫۲۲؛ P = .3487). منحنی‌های کاپلان-مایر OS در حدود ماه ۲۴ از هم جدا شدند و بقای ۳ ساله تخمینی پس از تصادفی‌سازی به ترتیب ۳۳٫۹٪ در برابر ۱۷٫۸٪ بود. میانه زمان تا اولین درمان ضدسرطان بعدی یا مرگ (HR ۰٫۴۴؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۰٫۳۰ تا ۰٫۶۶؛ P < .0001)، زمان تا دومین درمان ضدسرطان بعدی یا مرگ (HR ۰٫۶۱؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۰٫۴۲ تا ۰٫۸۹؛ P = .0111) و زمان تا قطع درمان مطالعه یا مرگ (HR ۰٫۴۳؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۰٫۲۹ تا ۰٫۶۳؛ P < .0001) به‌طور معنی‌داری به نفع اولاپاریب بود. HR برای پیشرفت دوم بیماری یا مرگ به نفع اولاپاریب بود، بدون آنکه به معنی‌داری آماری برسد (HR ۰٫۶۶؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۰٫۴۳ تا ۱٫۰۲؛ P = .0613). اولاپاریب به‌خوبی تحمل شد و علامت ایمنی جدیدی دیده نشد.
اگرچه سود معنی‌دار آماری در OS مشاهده نشد، HR از نظر عددی به نفع اولاپاریب بود؛ اولاپاریب همچنین سودهای بالینی معناداری از جمله افزایش مدت دوری از شیمی‌درمانی و بقای طولانی‌مدت در زیرگروهی از بیماران به همراه داشت.
تعداد کم بیماران (۱۵۴ نفر)؛ کارآزمایی برای بقای کلی به‌عنوان پیامد اصلی طراحی نشده بود و درمان‌های بعدی ممکن است بر بقای کلی اثر گذاشته باشند. بقای ۳ ساله و جدا شدن منحنی‌ها پس از حدود ۲۴ ماه، یافته‌های توصیفی هستند. گروه کنترل دارونما بود، نه ادامه شیمی‌درمانی.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...