قطع موقت درمان هورمونی برای تلاش جهت بارداری پس از سرطان سینه
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- POSITIVE
- طراحی
- کارآزمایی تک‌گروهی (single-group) با مقایسه با گروه کنترل خارجی
- حجم نمونه
- ۵۱۶ زن
- منبع
- N Engl J Med · ۲۰۲۳
- شناسه کارآزمایی
- NCT02308085
به زبان ساده
این مطالعه بررسی کرد که آیا زنان جوانی که به سرطان سینه هورمونی مبتلا بوده‌اند می‌توانند درمان هورمونی خود را موقتاً قطع کنند تا برای بارداری اقدام کنند. حدود سه‌چهارم زنان حداقل یک بارداری داشتند و نزدیک به دو سوم حداقل یک نوزاد زنده به دنیا آوردند. در حدود سه سال، خطر بازگشت سرطان در این زنان بیشتر از گروه مقایسه نبود، اما برای اطمینان از ایمنی درازمدت به پیگیری بیشتر نیاز است.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
مداخله راهبردی بدون دارو: قطع هورمون‌درمانی ادجوانت در ماه پیش از ورود؛ دوره پاک‌سازی (washout) ۳ ماهه پیش از تلاش برای بارداری؛ وقفه درمان تا حداکثر ۲ سال برای تلاش جهت بارداری، لقاح (یا ناکامی در آن)، زایمان و شیردهی. روش‌های کمک‌باروری مجاز بود و اگر پس از ۱ سال بارداری رخ نمی‌داد، ارزیابی باروری قویاً توصیه می‌شد. پس از پایان بارداری و شیردهی یا ناکامی در بارداری، ازسرگیری هورمون‌درمانی برای تکمیل ۵ تا ۱۰ سال درمان برنامه‌ریزی‌شده قویاً توصیه می‌شد.
گروه کنترل خارجی غیرتصادفی: ۱۴۹۹ بیمار از کارآزمایی‌های SOFT و TEXT که معیارهای ورود POSITIVE را داشتند و در آن کارآزمایی‌ها هورمون‌درمانی ادجوانت دریافت کردند. مقایسه اصلی با روش تطبیق بوت‌استرپ بر اساس سن، نمایه توده بدنی، تعداد غدد لنفاوی مثبت، شیمی‌درمانی قبلی و مصرف قبلی مهارکننده آروماتاز انجام شد.
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله (PMC10358451)؛ مداخله راهبردی (قطع موقت هورمون‌درمانی)، بدون دوز دارویی
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
زنان ۴۲ ساله یا جوان‌تر با سابقه سرطان سینه مرحله I، II یا III با گیرنده هورمونی مثبت (آستانه ۱٪ یا بیشتر؛ آزمایش محلی)، که ۱۸ تا ۳۰ ماه هورمون‌درمانی ادجوانت دریافت کرده بودند، شواهد بالینی عود نداشتند و می‌خواستند برای تلاش جهت بارداری درمان را موقتاً قطع کنند؛ شیمی‌درمانی قبلی (با یا بدون حفظ باروری) مجاز بود. میانه سن ۳۷ سال (۳۴٫۳٪ زیر ۳۵ سال)، میانه فاصله تشخیص تا ورود ۲۹ ماه، ۹۳٫۴٪ در مرحله I یا II، ۲۹٫۳٪ با ۱ تا ۳ و ۴٫۵٪ با ۴ تا ۹ غده لنفاوی مثبت و ۶۲٫۰٪ با سابقه شیمی‌درمانی.
نقاط پایانی
نقطه پایانی اصلی: تعداد رخدادهای سرطان سینه (عود موضعی، منطقه‌ای یا دوردست سرطان مهاجم سینه یا سرطان مهاجم جدید در سینه مقابل) در طول پیگیری. تحلیل اصلی پس از ۱۶۰۰ بیمار-سال پیگیری برنامه‌ریزی شده بود و آستانه ایمنی از پیش تعیین‌شده، وقوع ۴۶ رخداد سرطان سینه در این مدت بود.
ایمنی و عوارض
عوارض دارویی درجه‌بندی‌شده در گزارش اصلی ارائه نشده است؛ پیامد ایمنی اصلی، رخدادهای سرطان سینه بود: ۴۴ رخداد (در محدوده آستانه ازپیش‌تعیین‌شده ۴۶ رخداد)؛ بروز ۳ ساله ۸٫۹٪ در برابر ۹٫۲٪ در گروه کنترل خارجی. عارضه بارداری در ۴۱ زن (۱۱٫۱٪ از ۳۶۸ زنی که باردار شدند): فشار خون بالا یا پره‌اکلامپسی ۳٫۸٪، دیابت ۲٫۴٪ و ناهنجاری جفت ۱٫۶٪. وزن کم هنگام تولد (کمتر از ۲۵۰۰ گرم) در ۲۹ نوزاد (۷٫۹٪) و نقص مادرزادی در ۸ نوزاد (۲٫۲٪).
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
بر پایه چکیده، قطع موقت درمان هورمونی برای تلاش جهت بارداری در زنان منتخب مبتلا به سرطان سینه زودرس گیرنده هورمونی مثبت، در کوتاه‌مدت با خطر بیشتر رخداد سرطان سینه همراه نبود. تصمیم‌گیری باید فردی و با مشورت تیم درمان انجام شود و به پیگیری درازمدت نیاز است. وضعیت این یافته در رهنمودهای بالینی باید جداگانه بررسی شود.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
داده‌های آینده‌نگر درباره خطر عود در زنان مبتلا به سرطان سینه زودرس گیرنده هورمونی مثبت که برای تلاش جهت بارداری درمان هورمونی را موقتاً قطع می‌کنند، وجود ندارد.
روش‌ها
ما یک کارآزمایی تک‌گروهی انجام دادیم که در آن قطع موقت درمان هورمونی کمکی برای تلاش جهت بارداری را در زنان جوان با سابقه سرطان سینه ارزیابی کردیم. زنان واجد شرایط ۴۲ سال یا کمتر سن داشتند؛ بیماری در مرحله I، II یا III داشتند؛ به مدت ۱۸ تا ۳۰ ماه درمان هورمونی کمکی دریافت کرده بودند؛ و تمایل به بارداری داشتند. نقطه پایانی اصلی، تعداد رخدادهای سرطان سینه (به‌صورت عود موضعی، منطقه‌ای یا دوردست سرطان مهاجم سینه یا سرطان مهاجم جدید در سینه مقابل تعریف شد) در طول پیگیری بود. تحلیل اصلی قرار بود پس از ۱۶۰۰ بیمار-سال پیگیری انجام شود. آستانه ایمنی از پیش تعیین‌شده، وقوع ۴۶ رخداد سرطان سینه در این مدت بود. پیامدهای سرطان سینه در این گروه قطع درمان با پیامدهای یک گروه کنترل خارجی، شامل زنانی که واجد معیارهای ورود به این کارآزمایی بودند، مقایسه شد.
نتایج
در میان ۵۱۶ زن، میانه سن ۳۷ سال بود، میانه فاصله زمانی از تشخیص سرطان سینه تا ورود به مطالعه ۲۹ ماه بود و ۹۳٫۴٪ بیماری در مرحله I یا II داشتند. از میان ۴۹۷ زنی که از نظر وضعیت بارداری پیگیری شدند، ۳۶۸ نفر (۷۴٫۰٪) حداقل یک بارداری و ۳۱۷ نفر (۶۳٫۸٪) حداقل یک تولد زنده داشتند. در مجموع ۳۶۵ نوزاد متولد شد. در ۱۶۳۸ بیمار-سال پیگیری (میانه پیگیری ۴۱ ماه)، ۴۴ بیمار دچار رخداد سرطان سینه شدند، نتیجه‌ای که از آستانه ایمنی فراتر نرفت. بروز ۳ساله رخدادهای سرطان سینه در گروه قطع درمان ۸٫۹٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۶٫۳ تا ۱۱٫۶) و در گروه کنترل ۹٫۲٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۷٫۶ تا ۱۰٫۸) بود.
نتیجه‌گیری
در میان زنان منتخب با سابقه سرطان سینه زودرس گیرنده هورمونی مثبت، قطع موقت درمان هورمونی برای تلاش جهت بارداری، در مقایسه با گروه کنترل خارجی، خطر کوتاه‌مدت بیشتری از نظر رخدادهای سرطان سینه، از جمله عود دوردست، ایجاد نکرد. پیگیری بیشتر برای تعیین ایمنی درازمدت حیاتی است. (حمایت مالی: بنیاد ETOP IBCSG Partners و دیگران؛ شماره POSITIVE در ClinicalTrials.gov: NCT02308085.)
محدودیت‌ها
کارآزمایی تک‌گروهی بود و مقایسه با گروه کنترل خارجی انجام شد. میانه پیگیری ۴۱ ماه بود و نویسندگان تأکید می‌کنند که پیگیری بیشتر برای تعیین ایمنی درازمدت حیاتی است. یافته‌ها مربوط به زنان منتخب است.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.