این مطالعه نشان داد اگر همان داروی پمبرولیزوماب، بخشی پیش از جراحی (۳ دوز) و بقیه پس از جراحی داده شود، نتیجه بهتر از وقتی است که همه آن پس از جراحی داده شود: پس از ۲ سال، ۷۲٪ در برابر ۴۹٪ بیماران بدون رویداد بودند، بدون افزایش عوارض. توضیح احتمالی این است که وجود تومور در بدن هنگام شروع ایمنی‌درمانی، پاسخ ایمنی قوی‌تری برمی‌انگیزد.
ملانومای مرحله IIIB تا IVC قابل اندازه‌گیری و قابل جراحی با بیماری قابل تشخیص بالینی
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| نئوادجوانت | |||
| پمبرولیزوماب | ۲۰۰ میلی‌گرم | وریدی، انفوزیون ۳۰ دقیقه‌ای | روز ۱ هر ۳ هفته، ۳ دوز؛ جراحی ظرف ۳ هفته پس از آن |
| ادجوانت | |||
| پمبرولیزوماب | ۲۰۰ میلی‌گرم | وریدی، انفوزیون ۳۰ دقیقه‌ای | روز ۱ هر ۳ هفته، ۱۵ دوز (شروع ظرف ۸۴ روز پس از جراحی) |
دوزها از کارآزمایی و ClinicalTrials.gov NCT03698019.
در صفحه «ملانوما (سرطان پوست)» · ملانومای قابل جراحی: نئوادجوانت و ادجوانت
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
پمبرولیزوماب ۲۰۰ میلی‌گرم انفوزیون وریدی ۳۰ دقیقه‌ای روز ۱ هر ۳ هفته برای ۳ دوره، سپس جراحی ظرف ۳ هفته؛ و ظرف ۸۴ روز پس از جراحی، پمبرولیزوماب ۲۰۰ میلی‌گرم هر ۳ هفته برای ۱۵ دوره، در نبود پیشرفت یا سمیت غیرقابل قبول (۱۵۴ بیمار). پرتودرمانی پس از جراحی به صلاحدید پژوهشگر پیش از شروع ادجوانت مجاز بود (نه هم‌زمان با پمبرولیزوماب).
جراحی و سپس (ترجیحاً ظرف ۱۴ روز و حداکثر ۱۷ روز) پمبرولیزوماب ۲۰۰ میلی‌گرم انفوزیون وریدی ۳۰ دقیقه‌ای روز ۱ هر ۳ هفته، در مجموع ۱۸ دوز (حدود ۱ سال) یا تا عود یا سمیت غیرقابل قبول (۱۵۹ بیمار).
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله، متن کامل مقاله (PMC10410527) و ClinicalTrials.gov NCT03698019
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران با ملانومای مرحله IIIB تا IVC قابل تشخیص بالینی، قابل اندازه‌گیری و قابل جراحی، در زمان تظاهر اولیه یا نخستین متاستاز غده‌ای (شامل عود در ناحیه لنفادنکتومی قبلی)، اقماری، در حال انتقال یا دوردست؛ عود موضعی فقط در اسکار یا بستر جراحی پذیرفته نمی‌شد. درمان ادجوانت قبلی (به‌جز ایمنی‌درمانی) یا پرتودرمانی قبلی مجاز بود؛ بیماران HIV مثبت با CD4 دست‌کم ۳۵۰ و بار ویروسی کمتر از ۲۵٬۰۰۰ واحد بین‌المللی/میلی‌لیتر مجاز بودند.
پیامد اولیه: بقای بدون رویداد در جمعیت قصد درمان (رویدادها شامل پیشرفت یا سمیت مانع جراحی، عدم امکان برداشت کامل، تأخیر بیش از ۸۴ روز در شروع درمان ادجوانت، عود و مرگ). ایمنی نیز ارزیابی شد.
عوارض مرتبط با درمان درجه ۳ یا بالاتر در طول درمان: ۱۲٪ در گروه نئوادجوانت–ادجوانت و ۱۴٪ در گروه فقط ادجوانت؛ اثر سمی جدیدی شناسایی نشد.
SWOG S1801 نخستین کارآزمایی تصادفی بود که برتری ترتیب نئوادجوانت را با همان دارو نشان داد و همراه NADINA مبنای توصیه رهنمودها به ایمنی‌درمانی نئوادجوانت در ملانومای قابل جراحی شد. رهنمود ESMO ۲۰۲۵ پمبرولیزوماب نئوادجوانت همراه ادجوانت را برای ملانومای مرحله III قابل جراحی توصیه می‌کند [II, A] (در زمان انتشار رهنمود، بدون تأیید رسمی EMA یا FDA برای این کاربرد).
مشخص نیست که آیا تجویز پمبرولیزوماب هم پیش از جراحی (درمان نئوادجوانت) و هم پس از جراحی (درمان ادجوانت)، در مقایسه با پمبرولیزوماب فقط به‌عنوان درمان ادجوانت، بقای بدون رویداد را در بیماران مبتلا به ملانومای مرحله III یا IV قابل جراحی افزایش می‌دهد یا خیر.
در یک کارآزمایی فاز ۲، بیماران مبتلا به ملانومای مرحله IIIB تا IVC قابل تشخیص بالینی و قابل اندازه‌گیری که قابل برداشت با جراحی بود را به‌طور تصادفی به سه دوز پمبرولیزوماب نئوادجوانت، جراحی و ۱۵ دوز پمبرولیزوماب ادجوانت (گروه نئوادجوانت–ادجوانت) یا جراحی و سپس پمبرولیزوماب (۲۰۰ میلی‌گرم وریدی هر ۳ هفته در مجموع ۱۸ دوز) به مدت حدود ۱ سال یا تا عود بیماری یا بروز اثرات سمی غیرقابل‌قبول (گروه فقط ادجوانت) تخصیص دادیم. پیامد اولیه، بقای بدون رویداد در جمعیت قصد درمان بود. رویدادها به این صورت تعریف شدند: پیشرفت بیماری یا اثرات سمی مانع جراحی؛ ناتوانی در برداشت همه بیماری ماکروسکوپیک؛ پیشرفت بیماری، عوارض جراحی یا اثرات سمی درمان که مانع شروع درمان ادجوانت در ۸۴ روز پس از جراحی شود؛ عود ملانوما پس از جراحی؛ یا مرگ به هر علت. ایمنی نیز ارزیابی شد.
با میانه پیگیری ۱۴٫۷ ماه، گروه نئوادجوانت–ادجوانت (۱۵۴ بیمار) بقای بدون رویداد به‌طور معنی‌دار طولانی‌تری نسبت به گروه فقط ادجوانت (۱۵۹ بیمار) داشت (P=۰٫۰۰۴ با آزمون لگ‌رنک). در تحلیل نقطه‌ای، بقای بدون رویداد ۲ ساله در گروه نئوادجوانت–ادجوانت ۷۲٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۶۴ تا ۸۰) و در گروه فقط ادجوانت ۴۹٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۴۱ تا ۵۹) بود. درصد بیماران با عوارض مرتبط با درمان درجه ۳ یا بالاتر در طول درمان، ۱۲٪ در گروه نئوادجوانت–ادجوانت و ۱۴٪ در گروه فقط ادجوانت بود.
در بیماران مبتلا به ملانومای مرحله III یا IV قابل جراحی، بقای بدون رویداد در کسانی که پمبرولیزوماب را هم پیش و هم پس از جراحی دریافت کردند به‌طور معنی‌داری طولانی‌تر از کسانی بود که فقط پمبرولیزوماب ادجوانت دریافت کردند. اثر سمی جدیدی شناسایی نشد. (با حمایت مالی مؤسسه ملی سرطان آمریکا و Merck Sharp and Dohme؛ شماره ClinicalTrials.gov کارآزمایی S1801: NCT03698019.)
کارآزمایی فاز ۲ با پیگیری نسبتاً کوتاه؛ داده بقای کلی نابالغ؛ تعریف «رویداد» شامل موارد مرتبط با جراحی بود؛ ارزیابی پاسخ پاتولوژیک استاندارد نشده بود.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...