در این مطالعه بزرگ، مردان مبتلا به سرطان پیشرفته پروستات که دیگر به هورمون‌درمانی پاسخ نمی‌دادند، با دو دارو درمان شدند: دوستاکسل یا میتوکسانترون (هر دو همراه پردنیزون). دوستاکسل هر سه هفته یک‌بار، عمر بیماران را به‌طور متوسط حدود ۲٫۴ ماه بیشتر از میتوکسانترون کرد و درد، سطح PSA و کیفیت زندگی را نیز بهتر بهبود داد. در عوض، عوارض جانبی با دوستاکسل شایع‌تر بود، بنابراین انتخاب درمان باید با پزشک معالج انجام شود.
mCRPC؛ در TAX327 وضعیت عملکردی کارنوفسکی ۶۰ یا بیشتر
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| دوستاکسل | ۷۵ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی، انفوزیون ۱ ساعته | روز ۱، هر ۲۱ روز |
| پردنیزون | ۵ میلی‌گرم دو بار در روز | خوراکی | پیوسته |
| ADT (آگونیست یا آنتاگونیست GnRH، یا ارکیکتومی قبلی) | طبق فرمولاسیون | — | پیوسته |
طبق برچسب FDA و کارآزمایی.
در صفحه «سرطان پروستات» · بیماری مقاوم به اخته‌سازی (mCRPC): هورمون‌درمانی نسل جدید و شیمی‌درمانی
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
میتوکسانترون ۱۲ میلی‌گرم/مترمربع وریدی هر ۳ هفته برای ۱۰ دوره، همراه پردنیزون ۵ میلی‌گرم خوراکی دو بار در روز به‌طور پیوسته.
دوستاکسل ۷۵ میلی‌گرم/مترمربع وریدی طی ۱ ساعت هر ۳ هفته برای ۱۰ دوره، همراه پردنیزون ۵ میلی‌گرم خوراکی دو بار در روز به‌طور پیوسته. پیش‌دارو طبق برچسب FDA: دگزامتازون خوراکی ۸ میلی‌گرم ۱۲، ۳ و ۱ ساعت پیش از تزریق.
دوستاکسل ۳۰ میلی‌گرم/مترمربع وریدی هفتگی در ۵ هفته از هر دوره ۶ هفته‌ای برای ۵ دوره، همراه پردنیزون ۵ میلی‌گرم دو بار در روز.
منبع جزئیات رژیم درمانی: برچسب FDA دوستاکسل (DailyMed، بخش مطالعات بالینی TAX327) و چکیده مقاله
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
۱۰۰۶ مرد مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک مقاوم به هورمون‌درمانی با وضعیت عملکردی کارنوفسکی ۶۰ یا بیشتر (مارس ۲۰۰۰ تا ژوئن ۲۰۰۲).
نقطه پایانی اولیه: بقای کلی. نقاط پایانی ثانویه: درد، سطح آنتی‌ژن اختصاصی پروستات (PSA) و کیفیت زندگی. همه مقایسه‌های آماری در برابر میتوکسانترون انجام شد.
طبق برچسب FDA (گروه دوستاکسل هر ۳ هفته، ۳۳۲ بیمار، در برابر میتوکسانترون، ۳۳۵ بیمار): نوتروپنی درجه ۳-۴: ۳۲٪ در برابر ۲۲٪؛ نوتروپنی تب‌دار ۳٪ در برابر ۲٪؛ عفونت ۳۲٪ (درجه ۳-۴: ۶٪) در برابر ۲۰٪ (۴٪)؛ نوروپاتی حسی ۳۰٪ (درجه ۳-۴: ۲٪) در برابر ۷٪؛ احتباس مایع مرتبط با درمان ۲۴٪ در برابر ۵٪؛ آلوپسی ۶۵٪ در برابر ۱۳٪. در چکیده، عوارض جانبی در گروه‌های دوستاکسل شایع‌تر بود.
بر پایه نتایج این مطالعه، دوستاکسل هر سه هفته همراه با پردنیزون در مقایسه با میتوکسانترون بقای بهتری نشان داد و می‌تواند گزینه‌ای مؤثر در سرطان پروستات متاستاتیک مقاوم به هورمون‌درمانی باشد. برنامه هفتگی دوستاکسل برتری معنی‌دار در بقا نشان نداد. وضعیت فعلی این رژیم در رهنمودها و تأییدیه‌های دارویی باید جداگانه بررسی شود، زیرا چکیده به آن‌ها اشاره‌ای نمی‌کند.
میتوکسانترون به‌همراه پردنیزون در مردان مبتلا به سرطان پیشرفته پروستات مقاوم به هورمون‌درمانی درد را کاهش می‌دهد و کیفیت زندگی را بهبود می‌بخشد، اما بقا را افزایش نمی‌دهد. ما این درمان را با دوستاکسل به‌همراه پردنیزون در مردان مبتلا به این بیماری مقایسه کردیم.
از مارس ۲۰۰۰ تا ژوئن ۲۰۰۲، ۱۰۰۶ مرد مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک مقاوم به هورمون‌درمانی، پردنیزون ۵ میلی‌گرم دو بار در روز دریافت کردند و به‌طور تصادفی برای دریافت میتوکسانترون ۱۲ میلی‌گرم بر متر مربع سطح بدن هر سه هفته، دوستاکسل ۷۵ میلی‌گرم بر متر مربع هر سه هفته، یا دوستاکسل ۳۰ میلی‌گرم بر متر مربع هفتگی به مدت پنج هفته از هر شش هفته تخصیص یافتند. نقطه پایانی اولیه بقای کلی بود. نقاط پایانی ثانویه شامل درد، سطح آنتی‌ژن اختصاصی پروستات (PSA) و کیفیت زندگی بود. تمام مقایسه‌های آماری در برابر میتوکسانترون انجام شد.
در مقایسه با مردان گروه میتوکسانترون، مردانی که دوستاکسل هر سه هفته دریافت کردند نسبت خطر مرگ ۰٫۷۶ داشتند (فاصله اطمینان ۹۵ درصد، ۰٫۶۲ تا ۰٫۹۴؛ P=۰٫۰۰۹ با آزمون لگ‌رنک طبقه‌بندی‌شده) و مردانی که دوستاکسل هفتگی دریافت کردند نسبت خطر مرگ ۰٫۹۱ داشتند (فاصله اطمینان ۹۵ درصد، ۰٫۷۵ تا ۱٫۱۱؛ P=۰٫۳۶). میانه بقا در گروه میتوکسانترون ۱۶٫۵ ماه، در گروه دوستاکسل هر سه هفته ۱۸٫۹ ماه و در گروه دوستاکسل هفتگی ۱۷٫۴ ماه بود. در میان این سه گروه، به‌ترتیب ۳۲ درصد، ۴۵ درصد و ۴۸ درصد از مردان کاهش دست‌کم ۵۰ درصدی در سطح PSA سرم داشتند (P<0.001 برای هر دو مقایسه با میتوکسانترون)؛ ۲۲ درصد، ۳۵ درصد (P=۰٫۰۱) و ۳۱ درصد (P=۰٫۰۸) کاهش‌های از پیش تعریف‌شده در درد داشتند؛ و ۱۳ درصد، ۲۲ درصد (P=۰٫۰۰۹) و ۲۳ درصد (P=۰٫۰۰۵) بهبود در کیفیت زندگی داشتند. عوارض جانبی نیز در گروه‌هایی که دوستاکسل دریافت کردند شایع‌تر بود.
درمان با دوستاکسل هر سه هفته همراه با پردنیزون، در مقایسه با میتوکسانترون به‌همراه پردنیزون، به بقای برتر و بهبود نرخ پاسخ از نظر درد، سطح PSA سرم و کیفیت زندگی منجر شد.
چکیده به محدودیت‌های مطالعه اشاره نکرده است. عوارض جانبی در گروه‌های دوستاکسل شایع‌تر بود و جزئیات آن در متن کامل مقاله باید بررسی شود.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...