در برخی بیماران مبتلا به لوسمی میلوئیدی حاد، سلول‌های سرطانی جهشی به نام FLT3 دارند. وقتی این نوع بیماری پس از درمان بازمی‌گردد یا به درمان پاسخ نمی‌دهد، شیمی‌درمانی دوباره به‌ندرت مؤثر است. در این مطالعه، قرص روزانه گیلتریتینیب در مقایسه با شیمی‌درمانی نجات، میانه طول عمر را از حدود ۵٫۶ ماه به ۹٫۳ ماه رساند و درصد بیماران با بهبودی کامل حدود دو برابر شد. در طول درمان، نوار قلب و آزمایش خون به‌طور منظم انجام می‌شود. عارضه‌ای به نام «سندرم تمایز» ممکن است رخ دهد که با داروهای کورتونی درمان می‌شود، بنابراین هر علامت تازه را باید سریع به تیم درمان اطلاع داد.
AML عودکرده یا مقاوم با جهش FLT3 (ITD یا TKD) در بزرگسالان
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| گیلتریتینیب | ۱۲۰ میلی‌گرم یک بار در روز | خوراکی، با یا بدون غذا | پیوسته |
هشدار جعبه‌ای سندرم تمایز. نوار قلب پیش از شروع، روز ۸ و ۱۵ دوره اول و پیش از دو دوره بعد؛ QTc بیش از ۵۰۰: قطع و ازسرگیری با ۸۰ میلی‌گرم؛ سندرم انسفالوپاتی برگشت‌پذیر خلفی: قطع دائم. شمارش خون و بیوشیمی (از جمله CPK) هفتگی در ماه اول، دو هفته یک بار در ماه دوم و سپس ماهانه.
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
گیلتریتینیب (Gilteritinib) خوراکی با دوز ۱۲۰ میلی‌گرم در روز.
طبق برچسب FDA (Xospata): ۱۲۰ میلی‌گرم خوراکی یک بار در روز؛ در نبود پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول دست‌کم ۶ ماه ادامه یابد تا فرصت پاسخ بالینی فراهم شود. نوار قلب پیش از شروع، در روزهای ۸ و ۱۵ دوره ۱ و پیش از شروع دو دوره بعدی. سندرم تمایز: کورتیکواستروئید سیستمیک و پایش همودینامیک. QTc بیش از ۵۰۰ میلی‌ثانیه: قطع موقت دارو و از سرگیری با دوز ۸۰ میلی‌گرم.
شیمی‌درمانی نجات؛ جزئیات رژیم‌های شیمی‌درمانی نجات در متن کامل مقاله.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله (N Engl J Med ۲۰۱۹) و برچسب FDA گیلتریتینیب (Xospata؛ DailyMed)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بزرگسالان مبتلا به لوسمی میلوئیدی حاد (AML) عودکرده یا مقاوم به درمان دارای جهش FLT3. سایر معیارهای ورود در چکیده ذکر نشده است.
دو پیامد اصلی: بقای کلی و درصد بیماران با بهبودی کامل همراه با بازگشت کامل یا نسبی شمارش خونی (CR/CRh).
پیامدهای ثانویه: بقای بدون رویداد (رهایی از شکست درمان [عود یا نرسیدن به بهبودی] یا مرگ) و درصد بیماران با بهبودی کامل.
در تحلیلی که برای مدت درمان تعدیل شده بود، عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر و عوارض جدی در گروه گیلتریتینیب کمتر از گروه شیمی‌درمانی بود. شایع‌ترین عوارض درجه ۳ یا بالاتر با گیلتریتینیب: نوتروپنی تب‌دار ۴۵٫۹٪، کم‌خونی ۴۰٫۷٪ و ترومبوسیتوپنی ۲۲٫۸٪. طبق برچسب FDA، سندرم تمایز با کورتیکواستروئید سیستمیک و پایش همودینامیک درمان می‌شود و نوار قلب از نظر طولانی شدن QTc پیش از شروع و در دوره‌های نخست پایش می‌شود.
ADMIRAL نشان داد که در AML عودکرده یا مقاوم دارای جهش FLT3، گیلتریتینیب خوراکی تک‌دارویی در مقایسه با شیمی‌درمانی نجات هم بقای کلی را طولانی‌تر می‌کند و هم درصد بیشتری از بیماران را به بهبودی می‌رساند. طبق برچسب FDA (Xospata)، دوز توصیه‌شده ۱۲۰ میلی‌گرم خوراکی یک بار در روز است و برای فراهم شدن فرصت پاسخ، درمان در نبود پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول دست‌کم ۶ ماه ادامه می‌یابد. این نتایج فقط برای بیماران دارای جهش FLT3 صدق می‌کند، بنابراین وضعیت این جهش هنگام عود باید مشخص باشد.
بیماران مبتلا به لوسمی میلوئیدی حاد (AML) عودکرده یا مقاوم به درمان که در ژن تیروزین‌کیناز ۳ شبه FMS (FLT3) جهش دارند، به‌ندرت به شیمی‌درمانی نجات پاسخ می‌دهند. گیلتریتینیب (gilteritinib) یک مهارکننده خوراکی، قوی و انتخابی FLT3 است که به‌صورت تک‌دارویی در AML عودکرده یا مقاوم دارای جهش FLT3 فعالیت دارد.
در یک کارآزمایی فاز ۳، بزرگسالان مبتلا به AML عودکرده یا مقاوم دارای جهش FLT3 را به نسبت ۲:۱ به‌طور تصادفی به دریافت گیلتریتینیب (با دوز ۱۲۰ میلی‌گرم در روز) یا شیمی‌درمانی نجات اختصاص دادیم. دو پیامد اصلی، بقای کلی و درصد بیمارانی بود که به بهبودی کامل با بازگشت کامل یا نسبی شمارش خونی رسیدند. پیامدهای ثانویه شامل بقای بدون رویداد (رهایی از شکست درمان [یعنی عود یا نرسیدن به بهبودی] یا مرگ) و درصد بیمارانی بود که به بهبودی کامل رسیدند.
از ۳۷۱ بیمار واجد شرایط، ۲۴۷ نفر به‌طور تصادفی به گروه گیلتریتینیب و ۱۲۴ نفر به گروه شیمی‌درمانی نجات اختصاص یافتند. میانه بقای کلی در گروه گیلتریتینیب به‌طور معناداری طولانی‌تر از گروه شیمی‌درمانی بود (۹٫۳ ماه در برابر ۵٫۶ ماه؛ نسبت خطر مرگ: ۰٫۶۴؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۹ تا ۰٫۸۳؛ P<0.001). میانه بقای بدون رویداد در گروه گیلتریتینیب ۲٫۸ ماه و در گروه شیمی‌درمانی ۰٫۷ ماه بود (نسبت خطر شکست درمان یا مرگ: ۰٫۷۹؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۸ تا ۱٫۰۹). درصد بیمارانی که به بهبودی کامل با بازگشت کامل یا نسبی شمارش خونی رسیدند در گروه گیلتریتینیب ۳۴٫۰٪ و در گروه شیمی‌درمانی ۱۵٫۳٪ بود (تفاوت خطر: ۱۸٫۶ واحد درصد؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۹٫۸ تا ۲۷٫۴)؛ درصد بیماران با بهبودی کامل به ترتیب ۲۱٫۱٪ و ۱۰٫۵٪ بود (تفاوت خطر: ۱۰٫۶ واحد درصد؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۲٫۸ تا ۱۸٫۴). در تحلیلی که برای مدت درمان تعدیل شده بود، عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر و عوارض جانبی جدی در گروه گیلتریتینیب کمتر از گروه شیمی‌درمانی رخ داد؛ شایع‌ترین عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر در گروه گیلتریتینیب نوتروپنی تب‌دار (۴۵٫۹٪)، کم‌خونی (۴۰٫۷٪) و ترومبوسیتوپنی (۲۲٫۸٪) بود.
گیلتریتینیب در بیماران مبتلا به AML عودکرده یا مقاوم دارای جهش FLT3، در مقایسه با شیمی‌درمانی نجات به بقای به‌طور معنادار طولانی‌تر و درصد بیشتری از بیماران با بهبودی منجر شد. (با حمایت مالی Astellas Pharma؛ شماره ClinicalTrials.gov کارآزمایی ADMIRAL: NCT02421939.)
گروه کنترل شیمی‌درمانی نجات بود و مقایسه با سایر مهارکننده‌های FLT3 یا ترکیب‌های جدیدتر انجام نشده است. تفاوت بقای بدون رویداد از نظر آماری معنادار نبود (فاصله اطمینان نسبت خطر شامل ۱ بود). با وجود سود معنادار، میانه بقای کلی در هر دو گروه کمتر از یک سال بود. جزئیات رژیم‌های شیمی‌درمانی نجات و نحوه کورسازی در چکیده نیامده است. مطالعه با حمایت مالی شرکت سازنده (Astellas Pharma) انجام شد.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...