افزایش بقا با انزالوتامید در سرطان پروستات پس از شیمیدرمانی
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- AFFIRM
- فاز
- فاز ۳
- طراحی
- کارآزمایی تصادفی دوسوکور کنترلشده با دارونما
- حجم نمونه
- ۱۱۹۹ بیمار
- منبع
- N Engl J Med · ۲۰۱۲
- شناسه کارآزمایی
- NCT00974311
به زبان ساده
در این مطالعه، مردانی که سرطان پروستات پیشرفته داشتند و پس از شیمیدرمانی بیماریشان همچنان با درمانهای هورمونی کنترل نمیشد، یا قرص انزالوتامید یا دارونما دریافت کردند. کسانی که انزالوتامید مصرف کردند بهطور میانگین حدود ۴٫۸ ماه بیشتر زنده ماندند (۱۸٫۴ ماه در برابر ۱۳٫۶ ماه). خستگی، اسهال و گرگرفتگی در این گروه بیشتر دیده شد و تشنج در تعداد کمی از بیماران (۰٫۶٪) گزارش شد.
نتایج کلیدی
گروههای درمانی و رژیم دارویی
انزالوتامید ۱۶۰ میلیگرم خوراکی یک بار در روز (۴ کپسول ۴۰ میلیگرمی)، تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابلقبول؛ ادامه اختهسازی (آنالوگ GnRH یا ارکیکتومی دوطرفه) (۸۰۰ بیمار).
دارونمای مشابه، خوراکی یک بار در روز (۳۹۹ بیمار).
منبع جزئیات رژیم درمانی: ClinicalTrials.gov NCT00974311 و برچسب FDA داروی XTANDI (DailyMed)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شدهاند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
۱۱۹۹ مرد مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک مقاوم به اختهسازی که پیشتر شیمیدرمانی با دوستاکسل دریافت کرده بودند؛ تصادفیسازی ۲ به ۱ با طبقهبندی بر اساس وضعیت عملکردی ECOG و شدت درد.
نقاط پایانی
نقطه پایانی اولیه: بقای کلی. نقاط پایانی ثانویه: نسبت بیماران با کاهش ۵۰٪ یا بیشتر در سطح PSA (آنتیژن اختصاصی پروستات)، میزان پاسخ بافت نرم، میزان پاسخ کیفیت زندگی، زمان تا پیشرفت PSA، بقای بدون پیشرفت رادیوگرافیک و زمان تا نخستین رویداد اسکلتی.
ایمنی و عوارض
طبق برچسب FDA: عوارض درجه ۳ یا بالاتر در ۴۷٪ بیماران گروه انزالوتامید؛ قطع درمان به علت عارضه ۱۶٪؛ شایعترین علت قطع درمان تشنج (۰٫۹٪). در مقاله، تشنج در ۵ بیمار (۰٫۶٪) گزارش شد. خستگی، اسهال و گرگرفتگی با انزالوتامید بیشتر بود.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
این مطالعه نشان داد انزالوتامید در سرطان پروستات متاستاتیک مقاوم به اختهسازی پس از شیمیدرمانی بقا را بهطور معناداری افزایش میدهد و در همه نقاط پایانی ثانویه نیز برتر از دارونما بود. وضعیت تأییدیههای دارویی و توصیههای رهنمودهای بالینی فعلی باید جداگانه بررسی شود، زیرا در چکیده ذکر نشده است.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیشزمینه
انزالوتامید (Enzalutamide؛ پیشتر MDV3100 نامیده میشد) چندین مرحله از مسیر پیامرسانی گیرنده آندروژن، یعنی محرک اصلی رشد سرطان پروستات، را هدف قرار میدهد. هدف ما ارزیابی این بود که آیا انزالوتامید بقا را در مردان مبتلا به سرطان پروستات مقاوم به اختهسازی پس از شیمیدرمانی افزایش میدهد یا خیر.
روشها
در این کارآزمایی فاز ۳ دوسوکور و کنترلشده با دارونما، ۱۱۹۹ مرد مبتلا به سرطان پروستات مقاوم به اختهسازی پس از شیمیدرمانی را بر اساس نمره وضعیت عملکردی ECOG و شدت درد طبقهبندی کردیم. آنها را به نسبت ۲ به ۱ بهصورت تصادفی به دریافت انزالوتامید خوراکی با دوز ۱۶۰ میلیگرم در روز (۸۰۰ بیمار) یا دارونما (۳۹۹ بیمار) تخصیص دادیم. نقطه پایانی اولیه بقای کلی بود.
نتایج
مطالعه پس از یک تحلیل میاندورهای برنامهریزیشده در زمان وقوع ۵۲۰ مرگ متوقف شد. median بقای کلی در گروه انزالوتامید ۱۸٫۴ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۷٫۳ تا هنوز به دست نیامده) در برابر ۱۳٫۶ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۱٫۳ تا ۱۵٫۸) در گروه دارونما بود (نسبت مخاطره مرگ در گروه انزالوتامید ۰٫۶۳؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۳ تا ۰٫۷۵؛ P<0.001). برتری انزالوتامید نسبت به دارونما در همه نقاط پایانی ثانویه نشان داده شد: نسبت بیماران با کاهش سطح آنتیژن اختصاصی پروستات (PSA) به میزان ۵۰٪ یا بیشتر (۵۴٪ در برابر ۲٪، P<0.001)، میزان پاسخ بافت نرم (۲۹٪ در برابر ۴٪، P<0.001)، میزان پاسخ کیفیت زندگی (۴۳٪ در برابر ۱۸٪، P<0.001)، زمان تا پیشرفت PSA (۸٫۳ در برابر ۳٫۰ ماه؛ نسبت مخاطره ۰٫۲۵؛ P<0.001)، بقای بدون پیشرفت رادیوگرافیک (۸٫۳ در برابر ۲٫۹ ماه؛ نسبت مخاطره ۰٫۴۰؛ P<0.001) و زمان تا نخستین رویداد اسکلتی (۱۶٫۷ در برابر ۱۳٫۳ ماه؛ نسبت مخاطره ۰٫۶۹؛ P<0.001). میزان خستگی، اسهال و گرگرفتگی در گروه انزالوتامید بیشتر بود. تشنج در پنج بیمار (۰٫۶٪) دریافتکننده انزالوتامید گزارش شد.
نتیجهگیری
انزالوتامید بقای مردان مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک مقاوم به اختهسازی را پس از شیمیدرمانی بهطور معناداری افزایش داد. (حمایت مالی: Medivation و Astellas Pharma Global Development؛ شماره AFFIRM در ClinicalTrials.gov: NCT00974311.)
محدودیتها
مطالعه پس از تحلیل میاندورهای برنامهریزیشده متوقف شد و حد بالای فاصله اطمینان median بقا در گروه انزالوتامید هنوز به دست نیامده بود. جمعیت مطالعه محدود به بیماران پس از شیمیدرمانی بود. سایر محدودیتها در چکیده ذکر نشده است.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.