مهارکننده‌های BTK قرص‌هایی هستند که مسیر رشد سلول‌های CLL را مسدود می‌کنند. ایبروتینیب نخستین داروی این گروه بود، اما گاهی مشکلات قلبی مانند نامنظمی ضربان ایجاد می‌کند. در این مقایسه مستقیم، زانوبروتینیب (نسل جدیدتر) بیماری را مدت طولانی‌تری کنترل کرد و عوارض قلبی کمتری داشت.
CLL/SLL درمان‌نشده یا عودکرده/مقاوم؛ درمان مداوم
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| زانوبروتینیب | ۱۶۰ میلی‌گرم دو بار در روز یا ۳۲۰ میلی‌گرم یک بار در روز | خوراکی، با یا بدون غذا | پیوسته |
نارسایی شدید کبد (Child-Pugh C): ۸۰ میلی‌گرم دو بار در روز. همراه مهارکننده‌ها یا القاکننده‌های CYP3A دوز طبق برچسب تنظیم شود.
در صفحه «لوسمی (سرطان خون)» · رژیم‌ها و دوز در CLL: درمان مداوم با مهارکننده BTK
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
زانوبروتینیب (Zanubrutinib) ۱۶۰ میلی‌گرم خوراکی دو بار در روز تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول.
ایبروتینیب (Ibrutinib) ۴۲۰ میلی‌گرم خوراکی یک بار در روز تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول.
منبع جزئیات رژیم درمانی: ClinicalTrials.gov NCT03734016 (دوز و معیارهای ورود)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران مبتلا به CLL یا SLL عودکرده یا مقاوم پس از دست‌کم ۱ درمان سیستمیک قبلی، نیازمند درمان طبق iwCLL ۲۰۰۸، با بیماری قابل اندازه‌گیری در CT/MRI، ECOG ۰ تا ۲ و عملکرد کافی مغز استخوان، کلیه و کبد. بیماری قلبی‌عروقی مهم، سابقه سکته یا خونریزی داخل جمجمه در ۱۸۰ روز اخیر و اختلال شدید خونریزی‌دهنده از معیارهای خروج بودند.
پیامد اصلی: میزان پاسخ کلی (در تحلیل‌های میانی، برتری زانوبروتینیب نشان داده شد).
پیامد ثانویه کلیدی: بقای بدون پیشرفت (آزمون سلسله‌مراتبی: ابتدا عدم‌کهتری و سپس برتری).
نیمرخ ایمنی زانوبروتینیب بهتر از ایبروتینیب بود: قطع درمان به دلیل عوارض کمتر و رویدادهای قلبی کمتر، از جمله رویدادهای قلبی منجر به قطع درمان یا مرگ.
ALPINE نخستین مطالعه‌ای بود که برتری یک مهارکننده BTK را بر دیگری از نظر بقای بدون پیشرفت نشان داد. زانوبروتینیب (Brukinsa) در سال ۲۰۲۳ توسط FDA برای CLL/SLL (درمان‌نشده و عودکرده) تأیید شد. مهارکننده‌های BTK نسل دوم (زانوبروتینیب و آکالابروتینیب) به دلیل ایمنی قلبی بهتر، در عمل بالینی تا حد زیادی جایگزین ایبروتینیب شده‌اند.
در یک کارآزمایی چندملیتی فاز ۳ با مقایسه مستقیم، ایبروتینیب (ibrutinib)، یک مهارکننده تیروزین‌کیناز بروتون (BTK)، با زانوبروتینیب (zanubrutinib)، یک مهارکننده BTK با اختصاصیت بیشتر، به‌عنوان درمان لوسمی لنفوسیتی مزمن (CLL) یا لنفوم لنفوسیتی کوچک (SLL) عودکرده یا مقاوم مقایسه شد. در تحلیل‌های میانی از پیش تعیین‌شده، زانوبروتینیب از نظر پاسخ کلی (پیامد اصلی) بر ایبروتینیب برتری داشت. اکنون داده‌های تحلیل نهایی بقای بدون پیشرفت در دسترس است.
بیماران مبتلا به CLL یا SLL عودکرده یا مقاوم را که دست‌کم یک دوره درمان قبلی دریافت کرده بودند، به نسبت ۱:۱ به‌طور تصادفی به دریافت زانوبروتینیب یا ایبروتینیب تا بروز پیشرفت بیماری یا عوارض سمی غیرقابل‌قبول اختصاص دادیم. در این تحلیل نهایی، بقای بدون پیشرفت (یک پیامد ثانویه کلیدی) با استفاده از راهبرد آزمون سلسله‌مراتبی ارزیابی شد تا مشخص شود آیا زانوبروتینیب نسبت به ایبروتینیب کهتر نیست. در صورت اثبات عدم‌کهتری، برتری زانوبروتینیب ارزیابی می‌شد و در صورتی که مقدار P دوطرفه کمتر از ۰٫۰۵ بود، برتری اعلام می‌شد.
در میانه پیگیری ۲۹٫۶ ماه، زانوبروتینیب از نظر بقای بدون پیشرفت در میان ۶۵۲ بیمار بر ایبروتینیب برتری داشت (نسبت خطر پیشرفت بیماری یا مرگ ۰٫۶۵؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۹ تا ۰٫۸۶؛ P = 0.002) به ارزیابی پژوهشگران؛ نتایج با ارزیابی کمیته بازبینی مستقل مشابه بود. در ۲۴ ماه، میزان بقای بدون پیشرفت به ارزیابی پژوهشگر در گروه زانوبروتینیب ۷۸٫۴٪ و در گروه ایبروتینیب ۶۵٫۹٪ بود. در میان بیماران دارای حذف 17p، جهش TP53 یا هر دو، دریافت‌کنندگان زانوبروتینیب بقای بدون پیشرفت طولانی‌تری نسبت به دریافت‌کنندگان ایبروتینیب داشتند (نسبت خطر پیشرفت بیماری یا مرگ ۰٫۵۳؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۳۱ تا ۰٫۸۸)؛ بقای بدون پیشرفت در سایر زیرگروه‌های اصلی نیز به‌طور یکنواخت به نفع زانوبروتینیب بود. درصد بیماران دارای پاسخ کلی در گروه زانوبروتینیب بیشتر از گروه ایبروتینیب بود. نیمرخ ایمنی زانوبروتینیب بهتر از ایبروتینیب بود، با عوارض جانبی منجر به قطع درمان کمتر و رویدادهای قلبی کمتر، از جمله رویدادهای قلبی منجر به قطع درمان یا مرگ کمتر.
در بیماران مبتلا به CLL یا SLL عودکرده یا مقاوم، بقای بدون پیشرفت در بیمارانی که زانوبروتینیب دریافت کردند به‌طور معناداری طولانی‌تر از دریافت‌کنندگان ایبروتینیب بود و زانوبروتینیب با رویدادهای قلبی کمتری همراه بود. (با حمایت مالی BeiGene؛ شماره ClinicalTrials.gov مطالعه ALPINE: NCT03734016.)
مطالعه باز بود. بقای بدون پیشرفت پیامد ثانویه کلیدی بود (نه اصلی). بیماران پیش از این مهارکننده BTK دریافت نکرده بودند، بنابراین نتایج به بیماران مقاوم به BTK قابل تعمیم نیست. مطالعه توسط شرکت سازنده زانوبروتینیب حمایت شد.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...