درمان تومورهای آستروسیتی و الیگودندروگلیال منتشر در بزرگسالان: رهنمود ASCO-SNO

هدف

ارائه رهنمود به پزشکان درباره درمان تومورهای آستروسیتی و الیگودندروگلیال منتشر در بزرگسالان.

روش‌ها

ASCO و انجمن نوروانکولوژی (SNO) یک پانل متخصصان تشکیل دادند و مرور نظام‌مند متون را انجام دادند.

نتایج

پنجاه‌ونه کارآزمایی تصادفی با تمرکز بر مدیریت درمانی شناسایی شد.

توصیه‌ها

به بزرگسالان مبتلا به الیگودندروگلیوم تازه تشخیص‌داده‌شده، IDH-جهش‌یافته و دارای حذف هم‌زمان 1p19q، درجه ۲ و ۳ CNS WHO، باید پرتودرمانی (RT) و پروکاربازین، لوموستین و وین‌کریستین (PCV) پیشنهاد شود. تموزولومید (TMZ) جایگزین معقولی برای بیمارانی است که ممکن است PCV را تحمل نکنند، اما شواهد سطح بالایی از TMZ در ابتدای درمان در این موقعیت پشتیبانی نمی‌کند. به افراد مبتلا به آستروسیتوم تازه تشخیص‌داده‌شده، IDH-جهش‌یافته، بدون حذف هم‌زمان 1p19q، درجه ۲ CNS WHO باید پرتودرمانی همراه شیمی‌درمانی ادجوانت (TMZ یا PCV) پیشنهاد شود. به افراد مبتلا به آستروسیتوم IDH-جهش‌یافته، بدون حذف هم‌زمان 1p19q، درجه ۳ CNS WHO باید پرتودرمانی و TMZ ادجوانت پیشنهاد شود. افراد مبتلا به آستروسیتوم IDH-جهش‌یافته درجه ۴ CNS WHO می‌توانند از توصیه‌های آستروسیتوم IDH-جهش‌یافته درجه ۳ یا گلیوبلاستومای IDH-وحشی درجه ۴ پیروی کنند. به بیماران مبتلا به گلیوبلاستومای تازه تشخیص‌داده‌شده، IDH-وحشی، درجه ۴ CNS WHO باید TMZ هم‌زمان با پرتودرمانی و سپس ۶ ماه TMZ ادجوانت پیشنهاد شود. درمان با میدان الکتریکی متناوب، که مورد تأیید سازمان غذا و داروی آمریکا است، باید برای این بیماران در نظر گرفته شود. بواسیزوماب توصیه نمی‌شود. در شرایطی که منافع پرتودرمانی ۶ هفته‌ای همراه TMZ ممکن است بر آسیب‌های آن برتری نداشته باشد، پرتودرمانی هیپوفرکشنه همراه TMZ معقول است. در بیماران ۶۰ تا ۷۰ سال و بالاتر، با وضعیت عملکردی ضعیف یا کسانی که سمیت یا پیش‌آگهی نگران‌کننده است، مراقبت حمایتی به‌تنهایی، پرتودرمانی به‌تنهایی (برای تومورهای بدون متیلاسیون پروموتر MGMT) یا TMZ به‌تنهایی (برای تومورهای دارای متیلاسیون پروموتر MGMT) گزینه‌های درمانی معقولی هستند. اطلاعات بیشتر در www.asco.org/neurooncology-guidelines در دسترس است.