آبیراترون و افزایش بقا در سرطان پروستات متاستاتیک

پیش‌زمینه

زیست‌سنتز آندروژن خارج از غدد جنسی ممکن است در پیشرفت سرطان پروستات مقاوم به اخته‌سازی نقش داشته باشد. ما بررسی کردیم که آیا آبیراترون استات، مهارکننده زیست‌سنتز آندروژن، بقای کلی را در بیماران مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک مقاوم به اخته‌سازی که شیمی‌درمانی دریافت کرده‌اند افزایش می‌دهد یا خیر.

روش‌ها

۱۱۹۵ بیمار که پیش‌تر دوستاکسل دریافت کرده بودند با نسبت ۲ به ۱ به‌طور تصادفی تقسیم شدند تا پردنیزون ۵ میلی‌گرم دو بار در روز را همراه با ۱۰۰۰ میلی‌گرم آبیراترون استات (۷۹۷ بیمار) یا دارونما (۳۹۸ بیمار) دریافت کنند. نقطه پایانی اصلی بقای کلی بود. نقاط پایانی ثانویه شامل زمان تا پیشرفت آنتی‌ژن اختصاصی پروستات (PSA) (افزایش سطح PSA طبق معیارهای از پیش تعیین‌شده)، بقای بدون پیشرفت بر اساس یافته‌های رادیولوژیک مبتنی بر معیارهای از پیش تعیین‌شده، و میزان پاسخ PSA بود.

نتایج

پس از میانه پیگیری ۱۲٫۸ ماه، بقای کلی در گروه آبیراترون استات–پردنیزون بیشتر از گروه دارونما–پردنیزون بود (۱۴٫۸ ماه در برابر ۱۰٫۹ ماه؛ نسبت خطر ۰٫۶۵؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۴ تا ۰٫۷۷؛ P<0.001). داده‌ها در تحلیل میان‌دوره‌ای از حالت کور خارج شدند، زیرا این نتایج از معیارهای از پیش برنامه‌ریزی‌شده برای توقف مطالعه فراتر رفته بود. تمام نقاط پایانی ثانویه، شامل زمان تا پیشرفت PSA (۱۰٫۲ در برابر ۶٫۶ ماه؛ P<0.001)، بقای بدون پیشرفت (۵٫۶ ماه در برابر ۳٫۶ ماه؛ P<0.001) و میزان پاسخ PSA (۲۹٪ در برابر ۶٪؛ P<0.001)، به نفع گروه درمان بود. عوارض جانبی مرتبط با مینرالوکورتیکوئید، شامل احتباس مایع، افزایش فشار خون و هیپوکالمی، در گروه آبیراترون استات–پردنیزون بیشتر از گروه دارونما–پردنیزون گزارش شد.

نتیجه‌گیری

مهار زیست‌سنتز آندروژن با آبیراترون استات بقای کلی را در بیماران مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک مقاوم به اخته‌سازی که پیش‌تر شیمی‌درمانی دریافت کرده بودند افزایش داد. (حمایت مالی: Cougar Biotechnology؛ شماره ClinicalTrials.gov مطالعه COU-AA-301: NCT00638690.)