مهارکننده‌های آروماتاز در برابر تاموکسیفن در سرطان سینه زودرس: متاآنالیز سطح بیمار کارآزمایی‌های تصادفی

پیش‌زمینه

بهترین روش‌های استفاده از مهارکننده‌های آروماتاز یا تاموکسیفن به‌عنوان درمان هورمونی (اندوکرین) در سرطان سینه زودرس همچنان نامشخص است.

روش‌ها

ما متاآنالیزی بر داده‌های فردی ۳۱٬۹۲۰ زن یائسه مبتلا به سرطان سینه زودرس با گیرنده استروژن مثبت انجام دادیم که در کارآزمایی‌های تصادفی زیر شرکت داشتند: ۵ سال مهارکننده آروماتاز در برابر ۵ سال تاموکسیفن؛ ۵ سال مهارکننده آروماتاز در برابر ۲ تا ۳ سال تاموکسیفن و سپس مهارکننده آروماتاز تا سال ۵؛ و ۲ تا ۳ سال تاموکسیفن و سپس مهارکننده آروماتاز تا سال ۵ در برابر ۵ سال تاموکسیفن. نقطه‌های پایانی اصلی عبارت بودند از هر نوع عود سرطان سینه، مرگ‌ومیر ناشی از سرطان سینه، مرگ بدون عود و مرگ‌ومیر به هر علت. تحلیل‌های log-rank بر پایه قصد درمان و طبقه‌بندی‌شده بر اساس سن، وضعیت گره‌های لنفاوی و کارآزمایی، نسبت‌های میزان رویداد اول (RR) را برای مهارکننده آروماتاز در برابر تاموکسیفن به دست دادند.

یافته‌ها

در مقایسه ۵ سال مهارکننده آروماتاز با ۵ سال تاموکسیفن، RRهای عود به‌طور معنی‌داری به نفع مهارکننده‌های آروماتاز بود: در سال ۰ تا ۱ (RR ‏۰٫۶۴، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۲ تا ۰٫۷۸) و سال ۲ تا ۴ (RR ‏۰٫۸۰، ۰٫۶۸ تا ۰٫۹۳) و پس از آن به‌طور غیرمعنی‌دار. مرگ‌ومیر ناشی از سرطان سینه در ۱۰ سال با مهارکننده‌های آروماتاز کمتر از تاموکسیفن بود (۱۲٫۱٪ در برابر ۱۴٫۲٪؛ RR ‏۰٫۸۵، ۰٫۷۵ تا ۰٫۹۶؛ P دوطرفه = ۰٫۰۰۹). در مقایسه ۵ سال مهارکننده آروماتاز با ۲ تا ۳ سال تاموکسیفن و سپس مهارکننده آروماتاز تا سال ۵، RRهای عود در سال ۰ تا ۱ به‌طور معنی‌داری به نفع مهارکننده‌های آروماتاز بود (RR ‏۰٫۷۴، ۰٫۶۲ تا ۰٫۸۹)، اما در سال‌های ۲ تا ۴ که هر دو گروه مهارکننده آروماتاز دریافت می‌کردند و پس از آن، چنین نبود؛ در مجموع در این کارآزمایی‌ها، عودها با ۵ سال مهارکننده آروماتاز کمتر از تاموکسیفن و سپس مهارکننده آروماتاز بود (RR ‏۰٫۹۰، ۰٫۸۱ تا ۰٫۹۹؛ P دوطرفه = ۰٫۰۴۵)، هرچند کاهش مرگ‌ومیر ناشی از سرطان سینه معنی‌دار نبود (RR ‏۰٫۸۹، ۰٫۷۸ تا ۱٫۰۳؛ P دوطرفه = ۰٫۱۱). در مقایسه ۲ تا ۳ سال تاموکسیفن و سپس مهارکننده آروماتاز تا سال ۵ با ۵ سال تاموکسیفن، RRهای عود در سال‌های ۲ تا ۴ به‌طور معنی‌داری به نفع مهارکننده‌های آروماتاز بود (RR ‏۰٫۵۶، ۰٫۴۶ تا ۰٫۶۷) اما پس از آن چنین نبود، و مرگ‌ومیر ناشی از سرطان سینه در ۱۰ سال با تعویض به مهارکننده‌های آروماتاز کمتر از ادامه تاموکسیفن بود (۸٫۷٪ در برابر ۱۰٫۱٪؛ P دوطرفه = ۰٫۰۱۵). با تجمیع هر سه نوع مقایسه، RRهای عود در دوره‌هایی که درمان‌ها متفاوت بودند به نفع مهارکننده‌های آروماتاز بود (RR ‏۰٫۷۰، ۰٫۶۴ تا ۰٫۷۷) اما پس از آن به‌طور معنی‌دار چنین نبود (RR ‏۰٫۹۳، ۰٫۸۶ تا ۱٫۰۱؛ P دوطرفه = ۰٫۰۸). مرگ‌ومیر ناشی از سرطان سینه هم در دوره‌هایی که درمان‌ها متفاوت بودند کاهش یافت (RR ‏۰٫۷۹، ۰٫۶۷ تا ۰٫۹۲) و هم پس از آن (RR ‏۰٫۸۹، ۰٫۸۱ تا ۰٫۹۹) و برای همه دوره‌ها در مجموع (RR ‏۰٫۸۶، ۰٫۸۰ تا ۰٫۹۴؛ P دوطرفه = ۰٫۰۰۰۵). مرگ‌ومیر به هر علت نیز کاهش یافت (RR ‏۰٫۸۸، ۰٫۸۲ تا ۰٫۹۴؛ P دوطرفه = ۰٫۰۰۰۳). RRها بر اساس سن، شاخص توده بدنی، مرحله، درجه، وضعیت گیرنده پروژسترون یا وضعیت HER2 تفاوت اندکی داشتند. سرطان آندومتر با مهارکننده‌های آروماتاز کمتر از تاموکسیفن بود (بروز ۱۰ ساله ۰٫۴٪ در برابر ۱٫۲٪؛ RR ‏۰٫۳۳، ۰٫۲۱ تا ۰٫۵۱) اما شکستگی استخوان بیشتر بود (خطر ۵ ساله ۸٫۲٪ در برابر ۵٫۵٪؛ RR ‏۱٫۴۲، ۱٫۲۸ تا ۱٫۵۷)؛ مرگ‌ومیر ناشی از علل غیر از سرطان سینه مشابه بود.

نتیجه‌گیری

مهارکننده‌های آروماتاز در دوره‌هایی که درمان‌ها متفاوت‌اند، میزان عود را حدود ۳۰٪ (به‌صورت نسبی) در مقایسه با تاموکسیفن کاهش می‌دهند، اما پس از آن چنین نیست. ۵ سال مصرف مهارکننده آروماتاز، میزان مرگ‌ومیر ۱۰ ساله ناشی از سرطان سینه را در مقایسه با ۵ سال تاموکسیفن حدود ۱۵٪ کاهش می‌دهد، و بنابراین در مقایسه با عدم دریافت درمان هورمونی حدود ۴۰٪ (به‌صورت نسبی) کاهش می‌دهد.

منابع مالی

Cancer Research UK و Medical Research Council.