گزارش جدیدتری از این مطالعه منتشر شده است: بقای کلی با اوسیمرتینیب در سرطان ریه non-small-cell پیشرفته درمان‌نشده با جهش EGFR (۲۰۲۰)
در این مطالعه، دارویی خوراکی به نام اوسیمرتینیب با داروهای استاندارد هدفمند (گفیتینیب یا ارلوتینیب) در بیماران مبتلا به سرطان ریه پیشرفته دارای جهش EGFR مقایسه شد که هنوز درمانی دریافت نکرده بودند. بیمارانی که اوسیمرتینیب گرفتند به‌طور میانگین مدت طولانی‌تری (۱۸٫۹ ماه در برابر ۱۰٫۲ ماه) بدون پیشرفت بیماری ماندند. عوارض جدی نیز در گروه اوسیمرتینیب کمتر دیده شد (۳۴٪ در برابر ۴۵٪).
NSCLC متاستاتیک با حذف اگزون ۱۹ یا L858R در EGFR (نمونه بافت یا پلاسما)؛ خط اول. همچنین جهش T790M پس از مهارکننده‌های قدیمی‌تر
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| اوسیمرتینیب | ۸۰ میلی‌گرم | خوراکی، با یا بدون غذا (قابل پراکندن در آب) | یک بار در روز، پیوسته |
منبع: برچسب FDA؛ کارآزمایی. پایش و تعدیل دوز مانند رژیم اوسیمرتینیب ادجوانت (ADAURA) (QTc، LVEF در عوامل خطر قلبی، قطع دائم در بیماری بینابینی ریه، ۱۶۰ میلی‌گرم با القاکننده قوی CYP3A4).
در صفحه «سرطان ریه» · NSCLC پیشرفته با جهش EGFR یا بازآرایی ALK
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
اوسیمرتینیب ۸۰ میلی‌گرم خوراکی یک‌بار در روز، پیوسته (هر دوره ۲۱ روز)، همراه دارونمای گفیتینیب یا ارلوتینیب (طراحی دوسوکور)، تا زمانی که بیمار از درمان سود بالینی ببرد و معیار قطع درمان نداشته باشد. کاهش دوز در شرایط تعریف‌شده در پروتکل: از ۸۰ به ۴۰ میلی‌گرم یک‌بار در روز. (۲۷۹ بیمار)
نکات برچسب FDA (تاگریسو): ۸۰ میلی‌گرم یک‌بار در روز با یا بدون غذا تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول (قرص را می‌توان در آب پراکنده کرد یا از راه لوله معده داد). در ILD/پنومونیت: قطع دائم. QTc بیش از ۵۰۰ میلی‌ثانیه در دست‌کم ۲ نوار قلب: قطع موقت تا QTc کمتر از ۴۸۱ میلی‌ثانیه (یا بازگشت به پایه)، سپس ادامه با ۴۰ میلی‌گرم؛ QTc طولانی با علائم آریتمی تهدیدکننده حیات یا نارسایی احتقانی قلب علامت‌دار: قطع دائم. عارضه درجه ۳ یا بالاتر: قطع تا ۳ هفته و در صورت بهبود به درجه ۰ تا ۲، ادامه با ۸۰ یا ۴۰ میلی‌گرم. پایش نوار قلب و الکترولیت‌ها در بیماران مستعد طولانی شدن QTc و ارزیابی LVEF در صورت علائم قلبی.
به انتخاب مرکز: گفیتینیب (Gefitinib) ۲۵۰ میلی‌گرم خوراکی یک‌بار در روز (کاهش دوز مجاز نبود) یا ارلوتینیب (Erlotinib) ۱۵۰ میلی‌گرم خوراکی یک‌بار در روز (قابل کاهش به ۱۰۰ میلی‌گرم)، پیوسته در دوره‌های ۲۱ روزه همراه دارونمای اوسیمرتینیب؛ بیماران این دو دارو در یک گروه مقایسه ادغام شدند. پس از پیشرفت بیماری (RECIST ۱٫۱) امکان دریافت اوسیمرتینیب باز (cross-over) وجود داشت؛ طبق برچسب FDA این امکان برای بیمارانی بود که نمونه تومورشان از نظر جهش T790M مثبت بود. (۲۷۷ بیمار)
منبع جزئیات رژیم درمانی: ClinicalTrials.gov NCT02296125 (بازوها، دوره ۲۱ روزه، کاهش دوز و cross-over) و برچسب FDA تاگریسو (DailyMed، نسخه ۲۰۲۶)؛ متن کامل مقاله در PMC در دسترس نبود
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بزرگسالان مبتلا به آدنوکارسینوم ریه موضعی پیشرفته یا متاستاتیک (غیرقابل درمان قطعی با جراحی یا پرتودرمانی) دارای یکی از دو جهش شایع EGFR (حذف اگزون ۱۹ یا L858R) با تأیید بافتی؛ بدون درمان سیستمیک قبلی برای بیماری پیشرفته و بدون EGFR-TKI قبلی (درمان ادجوانت یا نئوادجوانت قبلی مجاز بود)؛ وضعیت عملکردی WHO ۰ تا ۱؛ بیماری قابل اندازه‌گیری طبق RECIST ۱٫۱. متاستاز مغزی پایدار که درمان قطعی شده، بدون نیاز به کورتیکواستروئید و با وضعیت عصبی پایدار دست‌کم به مدت ۲ هفته، مجاز بود.
معیارهای خروج مهم: QTc بیش از ۴۷۰ میلی‌ثانیه یا عوامل خطر آریتمی، سابقه ILD، ILD ناشی از دارو یا پنومونیت پرتویی نیازمند استروئید، فشردگی نخاع یا متاستاز مغزی ناپایدار، مصرف القاکننده‌های قوی CYP3A4، و عفونت فعال هپاتیت B، هپاتیت C یا HIV.
نقطه پایانی اصلی: بقای بدون پیشرفت بیماری بر اساس ارزیابی پژوهشگر. نقاط پایانی ثانویه گزارش‌شده در چکیده شامل نرخ پاسخ عینی، مدت پاسخ، بقای کلی و عوارض جانبی بود.
عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر با اوسیمرتینیب کمتر از EGFR-TKIهای استاندارد بود (۳۴٪ در برابر ۴۵٪).
طبق برچسب FDA (داده‌های FLAURA، ۲۷۹ بیمار دریافت‌کننده اوسیمرتینیب؛ میانه مواجهه ۱۶٫۲ ماه): بیماری بینابینی ریه (ILD) ۳٫۹٪، طولانی شدن QTcF بیش از ۵۰۰ میلی‌ثانیه ۱٫۱٪ و کراتیت ۰٫۴٪؛ عوارض جدی شایع‌تر: پنومونی ۲٫۹٪، ILD/پنومونیت ۲٫۱٪ و آمبولی ریه ۱٫۸٪. کاهش دوز در ۲٫۹٪ و قطع دائم درمان به‌علت عارضه در ۱۳٪ بیماران رخ داد (شایع‌ترین علت: ILD/پنومونیت ۳٫۹٪)؛ شایع‌ترین علل کاهش یا وقفه دوز: طولانی شدن QT (۴٫۳٪)، اسهال (۲٫۵٪) و لنفوپنی (۱٫۱٪).
این مطالعه نشان داد اوسیمرتینیب در درمان خط اول NSCLC پیشرفته دارای جهش EGFR (حذف اگزون ۱۹ یا L858R) برتر از EGFR-TKIهای استاندارد است و عوارض جدی کمتری دارد. داده‌های بقای کلی در زمان تحلیل میان‌دوره‌ای هنوز نابالغ بودند. وضعیت تأییدیه‌ها و توصیه‌های راهنماهای بالینی باید جداگانه بررسی شود.
اوسیمرتینیب یک مهارکننده تیروزین کیناز گیرنده فاکتور رشد اپیدرمی (EGFR-TKI) خوراکی، نسل سوم و برگشت‌ناپذیر است که به‌طور انتخابی هم جهش‌های حساس‌کننده به EGFR-TKI و هم جهش مقاومت T790M در EGFR را مهار می‌کند. ما اوسیمرتینیب را با EGFR-TKIهای استاندارد در بیماران مبتلا به سرطان ریه سلول غیرکوچک (NSCLC) پیشرفته دارای جهش EGFR که قبلاً درمان نشده بودند مقایسه کردیم.
در این کارآزمایی دوسوکور فاز ۳، ۵۵۶ بیمار مبتلا به NSCLC پیشرفته دارای جهش EGFR (حذف اگزون ۱۹ یا L858R) که قبلاً درمان نشده بودند، با نسبت ۱:۱ به‌طور تصادفی برای دریافت اوسیمرتینیب (با دوز ۸۰ میلی‌گرم یک‌بار در روز) یا یک EGFR-TKI استاندارد (گفیتینیب با دوز ۲۵۰ میلی‌گرم یک‌بار در روز یا ارلوتینیب با دوز ۱۵۰ میلی‌گرم یک‌بار در روز) تخصیص یافتند. نقطه پایانی اصلی، بقای بدون پیشرفت بیماری بر اساس ارزیابی پژوهشگر بود.
میانه بقای بدون پیشرفت بیماری با اوسیمرتینیب به‌طور معناداری طولانی‌تر از EGFR-TKIهای استاندارد بود (۱۸٫۹ ماه در برابر ۱۰٫۲ ماه؛ نسبت مخاطره برای پیشرفت بیماری یا مرگ ۰٫۴۶؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۳۷ تا ۰٫۵۷؛ P<0.001). نرخ پاسخ عینی در دو گروه مشابه بود: ۸۰٪ با اوسیمرتینیب و ۷۶٪ با EGFR-TKIهای استاندارد (نسبت شانس ۱٫۲۷؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۸۵ تا ۱٫۹۰؛ P=0.24). میانه مدت پاسخ با اوسیمرتینیب ۱۷٫۲ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۳٫۸ تا ۲۲٫۰) در برابر ۸٫۵ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۷٫۳ تا ۹٫۸) با EGFR-TKIهای استاندارد بود. داده‌های بقای کلی در تحلیل میان‌دوره‌ای نابالغ بودند (بلوغ ۲۵٪). نرخ بقا در ۱۸ ماه با اوسیمرتینیب ۸۳٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۷۸ تا ۸۷) و با EGFR-TKIهای استاندارد ۷۱٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۶۵ تا ۷۶) بود (نسبت مخاطره برای مرگ ۰٫۶۳؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۵ تا ۰٫۸۸؛ P=0.007 [در تحلیل میان‌دوره‌ای غیرمعنادار]). عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر با اوسیمرتینیب کمتر از EGFR-TKIهای استاندارد بود (۳۴٪ در برابر ۴۵٪).
اوسیمرتینیب در درمان خط اول NSCLC پیشرفته دارای جهش EGFR، اثربخشی برتر نسبت به EGFR-TKIهای استاندارد نشان داد، با پروفایل ایمنی مشابه و نرخ کمتر عوارض جانبی جدی. (بودجه: AstraZeneca؛ شماره FLAURA در ClinicalTrials.gov: NCT02296125.)
داده‌های بقای کلی در تحلیل میان‌دوره‌ای نابالغ بودند (بلوغ ۲۵٪) و تفاوت بقا در همان تحلیل از نظر آماری معنادار تلقی نشد. نقطه پایانی اصلی بر اساس ارزیابی پژوهشگر بود. این کارآزمایی با حمایت مالی شرکت AstraZeneca انجام شد.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...