دنوزوماب در مردانی که برای سرطان پروستات درمان محرومیت از آندروژن دریافت می‌کنند

پیش‌زمینه

درمان محرومیت از آندروژن برای درمان سرطان پروستات به‌خوبی جاافتاده است، اما با از دست رفتن استخوان و افزایش خطر شکستگی همراه است. ما اثرات دنوزوماب، یک آنتی‌بادی مونوکلونال کاملاً انسانی علیه لیگاند گیرنده فعال‌کننده فاکتور هسته‌ای کاپا-بی (RANKL)، را بر تراکم mineral استخوان و شکستگی‌ها در مردانی که برای سرطان پروستات غیرمتاستاتیک درمان محرومیت از آندروژن دریافت می‌کردند بررسی کردیم.

روش‌ها

در این مطالعه دوسوکور و چندمرکزی، بیماران به‌طور تصادفی به دریافت دنوزوماب با دوز ۶۰ میلی‌گرم به‌صورت زیرجلدی هر ۶ ماه یا دارونما تخصیص یافتند (۷۳۴ بیمار در هر گروه). نقطه پایانی اولیه، درصد تغییر تراکم استخوان ستون مهره‌های کمری در ماه ۲۴ بود. نقاط پایانی ثانویه کلیدی شامل درصد تغییر تراکم استخوان در گردن ران و کل لگن در ماه ۲۴ و در هر سه محل در ماه ۳۶، و همچنین بروز شکستگی‌های جدید مهره‌ای بود.

نتایج

در ماه ۲۴، تراکم استخوان ستون مهره‌های کمری در گروه دنوزوماب ۵٫۶٪ افزایش یافت، در حالی که در گروه دارونما ۱٫۰٪ کاهش داشت (P<۰٫۰۰۱). تفاوت‌های معنادار بین دو گروه از همان ماه ۱ دیده شد و تا ماه ۳۶ ادامه یافت. درمان با دنوزوماب همچنین با افزایش معنادار تراکم استخوان در کل لگن، گردن ران و یک‌سوم دیستال رادیوس در تمام زمان‌ها همراه بود. بیمارانی که دنوزوماب دریافت کردند بروز کمتری از شکستگی‌های جدید مهره‌ای در ماه ۳۶ داشتند (۱٫۵٪ در برابر ۳٫۹٪ با دارونما) (خطر نسبی ۰٫۳۸؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۱۹ تا ۰٫۷۸؛ P=۰٫۰۰۶). میزان عوارض جانبی بین دو گروه مشابه بود.

نتیجه‌گیری

دنوزوماب در مردانی که برای سرطان پروستات غیرمتاستاتیک درمان محرومیت از آندروژن دریافت می‌کردند، با افزایش تراکم استخوان در تمام نواحی و کاهش بروز شکستگی‌های جدید مهره‌ای همراه بود. (شماره ClinicalTrials.gov: NCT00089674)