NSCLC غیرسنگفرشی دارای جهش EGFR پس از پیشرفت با TKI نسل سوم
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| ایوونسیماب | ۲۰ میلی‌گرم/کیلوگرم | وریدی | روز ۱ |
| پمترکسد + کربوپلاتین | ۵۰۰ میلی‌گرم/مترمربع + AUC ۵ | وریدی | روز ۱ |
بقای کلی تفاوت معنادار نداشت.
ایوونسیماب (Ivonescimab) به‌علاوه شیمی‌درمانی در برابر دارونما به‌علاوه شیمی‌درمانی در بیماران مبتلا به سرطان ریه non-small-cell پیشرفته دارای جهش EGFR پس از پیشرفت بیماری با درمان مهارکننده تیروزین کیناز EGFR: یک کارآزمایی فاز ۳ چندمرکزی، تصادفی و دوسوکور
Ivonescimab plus chemotherapy versus placebo plus chemotherapy in patients with advanced EGFR-mutated non-small-cell lung cancer after disease progression on EGFR tyrosine kinase inhibitor therapy (HARMONi): a multicentre, randomised, double-blind, phase 3 trialLe X, Passaro A, Zhao Y, Huang Y, Laskin J, Rodriguez-Abreu D, et al. The Lancet Oncology. 2026. 27:1094-1109
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- HARMONi
- فاز
- فاز ۳
- طراحی
- کارآزمایی چندمرکزی، تصادفی (۱:۱)، دوسوکور و کنترل‌شده با دارونما
- حجم نمونه
- ۴۳۸ بیمار (۲۱۹ بیمار در هر گروه)
- منبع
- The Lancet Oncology · ۲۰۲۶
- شناسه کارآزمایی
- NCT06396065
به زبان ساده
این پژوهش روی بیماران مبتلا به سرطان ریه دارای جهش EGFR انجام شد که پس از مصرف قرص‌های هدفمند نسل سوم، بیماری‌شان دوباره پیشرفت کرده بود. در این مطالعه، افزودن داروی جدید ایوونسیماب به شیمی‌درمانی استاندارد با افزودن دارونما به همان شیمی‌درمانی مقایسه شد. بیمارانی که ایوونسیماب گرفتند، به‌طور میانگین مدت بیشتری (۶٫۸ ماه در برابر ۴٫۴ ماه) بدون پیشرفت بیماری ماندند؛ اما تفاوت در طول عمر کلی از نظر آماری قطعی نبود. عوارض جدی در گروه ایوونسیماب بیشتر دیده شد؛ بنابراین تصمیم برای استفاده از این درمان باید با پزشک معالج و با در نظر گرفتن فواید و عوارض گرفته شود.
نتایج کلیدی
۴۳۸ بیمار (۲۱۹ در هر گروه) از ۶۶۰ فرد غربالگری‌شده
تعداد بیماران واردشده
۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۲ تا ۱ اکتبر ۲۰۲۴
۶٫۸ ماه (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۵٫۷ تا ۷٫۱) در برابر ۴٫۴ ماه (۴٫۱ تا ۵٫۵)
میانهٔ بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS)
HR ۰٫۵۲ (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۱ تا ۰٫۶۶)؛ P<0.0001؛ میانهٔ پیگیری ۲۲٫۳ ماه؛ ۲۷۵ رویداد پیشرفت یا مرگ در ۳۴۵ بیمار
۱۶٫۸ ماه (۱۴٫۳ تا ۱۹٫۰) در برابر ۱۴٫۰ ماه (۱۲٫۸ تا ۱۵٫۷)
میانهٔ بقای کلی (OS)
HR ۰٫۷۹ (۰٫۶۲ تا ۱٫۰۱)؛ میانهٔ پیگیری ۲۹٫۷ ماه؛ ۲۶۲ مرگ (۱۲۲ در برابر ۱۴۰)
۱۹٪ (۴۲ از ۲۱۸) در برابر ۱۷٪ (۳۶ از ۲۱۸)
کاهش شمار نوتروفیل‌ها (درجه ۳-۴، مرتبط با درمان)
ایوونسیماب + شیمی‌درمانی در برابر دارونما + شیمی‌درمانی
۲۸٪ (۶۱ بیمار) در برابر ۱۵٪ (۳۳ بیمار)
عوارض جدی مرتبط با درمان
ایوونسیماب + شیمی‌درمانی در برابر دارونما + شیمی‌درمانی
داروهای این مطالعه:کربوپلاتین (پاراپلاتین)
کارت دوز و برنامه درمان
HARMONi: ایوونسیماب + پمترکسد + کربوپلاتین
NSCLC غیرسنگفرشی دارای جهش EGFR پس از پیشرفت با TKI نسل سومطول هر دوره: هر ۳ هفتهدر صفحه «ایوونسیماب: آنتی‌بادی دوکاره PD-1/VEGF در سرطان ریه به برتری در بقای کلی رسید» · رژیم‌های کارآزمایی ایوونسیماب (پژوهشی؛ تأییدنشده در FDA و EMA)
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
۱ایوونسیماب + شیمی‌درمانی
ایوونسیماب (۲۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم) به‌همراه پمتروکسد (Pemetrexed) با دوز ۵۰۰ میلی‌گرم بر مترمربع و کربوپلاتین (Carboplatin) با هدف AUC برابر ۵ میلی‌گرم بر میلی‌لیتر در دقیقه، به‌صورت وریدی هر ۳ هفته. تعداد دورهٔ درمان در چکیده ذکر نشده است؛ جزئیات بیشتر در متن کامل مقاله.
۲دارونما + شیمی‌درمانی
دارونما به‌همراه پمتروکسد (۵۰۰ میلی‌گرم بر مترمربع) و کربوپلاتین (هدف AUC برابر ۵ میلی‌گرم بر میلی‌لیتر در دقیقه) به‌صورت وریدی هر ۳ هفته. تعداد دورهٔ درمان در چکیده ذکر نشده است؛ جزئیات بیشتر در متن کامل مقاله.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بیماران ۱۸ سال و بالاتر (حد بالای سنی در آسیا ۷۵ سال) مبتلا به سرطان ریه non-small-cell غیرسنگفرشی دارای جهش EGFR در مرحله IIIB/IIIC یا IV، با پیشرفت بیماری پس از درمان با یک مهارکننده تیروزین کیناز EGFR (TKI) نسل سوم و وضعیت عملکردی ECOG برابر با ۰ یا ۱. این کارآزمایی در ۱۱۴ مرکز سرطان و بیمارستان در آسیا، اروپا و آمریکای شمالی انجام شد. از ۶۶۰ فرد غربالگری‌شده، ۴۳۸ نفر وارد مطالعه و تصادفی‌سازی شدند. تصادفی‌سازی بر اساس وضعیت متاستاز مغزی هنگام ورود و منطقه جغرافیایی طبقه‌بندی شد.
نقاط پایانی
نقاط پایانی اولیه: بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS) بر اساس کمیتهٔ مستقل کور بازبینی تصاویر رادیولوژی، و بقای کلی (OS) در جمعیت قصد درمان (ITT). ایمنی در بیمارانی که دست‌کم یک دوز از درمان مطالعه را دریافت کرده بودند ارزیابی شد.
ایمنی و عوارض
شایع‌ترین عوارض درجه ۳-۴ مرتبط با درمان در گروه ایوونسیماب + شیمی‌درمانی در برابر دارونما + شیمی‌درمانی (هر گروه ۲۱۸ بیمار): کاهش شمار نوتروفیل‌ها (۴۲ بیمار [۱۹٪] در برابر ۳۶ بیمار [۱۷٪])، کاهش شمار گلبول‌های سفید (۲۸ [۱۳٪] در برابر ۲۴ [۱۱٪])، کاهش شمار پلاکت‌ها (۲۷ [۱۲٪] در برابر ۱۴ [۶٪]) و کم‌خونی (۲۲ [۱۰٪] در برابر ۲۷ [۱۲٪]).
عوارض جدی مرتبط با درمان در ۶۱ بیمار (۲۸٪) گروه ایوونسیماب و ۳۳ بیمار (۱۵٪) گروه دارونما رخ داد.
عوارض مرتبط با درمان منجر به مرگ در چهار بیمار گروه ایوونسیماب + شیمی‌درمانی (پیشرفت بیماری، سندرم نارسایی چندعضوی و نارسایی کبدی، هر کدام در یک بیمار؛ و خونریزی گوارشی و آمبولی ریوی در یک بیمار) و پنج بیمار گروه دارونما + شیمی‌درمانی (پنومونیت، infarction میوکارد، سکتهٔ مغزی، اختلال شناختی و سکتهٔ آمبولیک، هر کدام در یک بیمار) رخ داد.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
بر اساس چکیده، افزودن ایوونسیماب به شیمی‌درمانی مبتنی بر پمتروکسد و کربوپلاتین، بقای بدون پیشرفت بیماری را در NSCLC دارای جهش EGFR پس از شکست EGFR-TKI نسل سوم به‌طور معناداری بهبود داد (HR ۰٫۵۲) و نویسندگان آن را گزینهٔ درمانی بالقوهٔ جدید می‌دانند. بهبود بقای کلی (HR ۰٫۷۹؛ فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۰٫۶۲ تا ۱٫۰۱) از نظر آماری قطعی نبود و فاصلهٔ اطمینان عدد ۱ را شامل می‌شود. وضعیت تأیید رگولاتوری و جایگاه این رژیم در رهنمودهای بالینی در چکیده ذکر نشده و باید جداگانه بررسی شود.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
ایوونسیماب در سرطان ریه non-small-cell (NSCLC) اثربخشی بالینی نشان داده است. هدف ما ارزیابی اثربخشی و ایمنی ایوونسیماب به‌علاوه شیمی‌درمانی در برابر دارونما به‌علاوه شیمی‌درمانی در بیماران مبتلا به NSCLC پیشرفتهٔ دارای جهش EGFR بود که بیماری‌شان پس از درمان با مهارکنندهٔ تیروزین کیناز (TKI) EGFR نسل سوم پیشرفت کرده بود.
روش‌ها
HARMONi یک کارآزمایی فاز ۳ تصادفی، کنترل‌شده با دارونما و دوسوکور است که در ۱۱۴ مرکز سرطان و بیمارستان در آسیا، اروپا و آمریکای شمالی انجام شد. بیماران واجد شرایط دست‌کم ۱۸ سال سن داشتند (حد بالا: ۷۵ سال در آسیا) و مبتلا به NSCLC غیرسنگفرشی دارای جهش EGFR در مرحلهٔ IIIB/IIIC یا IV بودند، پس از درمان با EGFR-TKI نسل سوم پیشرفت بیماری داشتند و نمرهٔ وضعیت عملکردی ECOG آنان ۰ یا ۱ بود. بیماران به نسبت ۱:۱ از طریق سامانهٔ متمرکز پاسخ صوتی تعاملی یا سامانهٔ پاسخ تعاملی تحت وب تصادفی‌سازی شدند تا ایوونسیماب (۲۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم) یا دارونما به‌همراه پمتروکسد (۵۰۰ میلی‌گرم بر مترمربع) و کربوپلاتین (هدف سطح زیر منحنی ۵ میلی‌گرم بر میلی‌لیتر در دقیقه) را به‌صورت وریدی هر ۳ هفته دریافت کنند. تصادفی‌سازی بر اساس وضعیت متاستاز مغزی هنگام ورود و منطقهٔ جغرافیایی طبقه‌بندی شد. نقاط پایانی اولیه عبارت بودند از بقای بدون پیشرفت بیماری بر اساس کمیتهٔ مستقل کور بازبینی تصاویر رادیولوژی و بقای کلی در جمعیت قصد درمان. ایمنی در بیمارانی که دست‌کم یک دوز از درمان مطالعه را دریافت کرده بودند ارزیابی شد. این مطالعه در ClinicalTrials.gov با شناسهٔ NCT06396065 ثبت شده است، جذب بیماران به پایان رسیده و درمان و پیگیری ادامه دارد.
نتایج
از ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۲ تا ۱ اکتبر ۲۰۲۴، ۶۶۰ فرد از نظر واجد شرایط بودن غربالگری شدند؛ از این تعداد، ۴۳۸ نفر وارد مطالعه شدند و به‌طور تصادفی به دریافت ایوونسیماب به‌علاوه شیمی‌درمانی یا دارونما به‌علاوه شیمی‌درمانی تخصیص یافتند (۲۱۹ نفر در هر گروه). از بیماران واردشده، ۲۵۷ نفر (۵۹٪) زن و ۱۸۱ نفر (۴۱٪) مرد بودند؛ ۳۰۶ نفر (۷۰٪) نژاد خود را آسیایی و ۱۰۵ نفر (۲۴٪) سفیدپوست گزارش کردند. در میانهٔ پیگیری ۲۲٫۳ ماه (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۲۱٫۵ تا ۲۳٫۰)، ۲۷۵ رویداد پیشرفت یا مرگ در ۳۴۵ بیمار رخ داده بود (۱۲۹ رویداد در ۱۷۲ بیمار گروه ایوونسیماب به‌علاوه شیمی‌درمانی و ۱۴۶ رویداد در ۱۷۳ بیمار گروه دارونما به‌علاوه شیمی‌درمانی). میانهٔ بقای بدون پیشرفت بیماری در گروه ایوونسیماب به‌علاوه شیمی‌درمانی ۶٫۸ ماه (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۵٫۷ تا ۷٫۱) در برابر ۴٫۴ ماه (۴٫۱ تا ۵٫۵) در گروه دارونما به‌علاوه شیمی‌درمانی بود (نسبت مخاطره [HR] ۰٫۵۲؛ فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۱ تا ۰٫۶۶؛ P<0.0001). در میانهٔ پیگیری ۲۹٫۷ ماه (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۲۷٫۷ تا ۳۱٫۰)، ۲۶۲ مرگ در ۴۳۸ بیمار رخ داد (۱۲۲ مرگ در گروه ایوونسیماب به‌علاوه شیمی‌درمانی و ۱۴۰ مرگ در گروه دارونما به‌علاوه شیمی‌درمانی). میانهٔ بقای کلی در گروه ایوونسیماب به‌علاوه شیمی‌درمانی ۱۶٫۸ ماه (۱۴٫۳ تا ۱۹٫۰) در برابر ۱۴٫۰ ماه (۱۲٫۸ تا ۱۵٫۷) در گروه دارونما به‌علاوه شیمی‌درمانی بود (HR ۰٫۷۹؛ ۰٫۶۲ تا ۱٫۰۱). شایع‌ترین عوارض جانبی درجه ۳-۴ مرتبط با درمان در گروه ایوونسیماب به‌علاوه شیمی‌درمانی در برابر گروه دارونما به‌علاوه شیمی‌درمانی عبارت بودند از کاهش شمار نوتروفیل‌ها (۴۲ [۱۹٪] از ۲۱۸ بیمار در برابر ۳۶ [۱۷٪] از ۲۱۸ بیمار)، کاهش شمار گلبول‌های سفید (۲۸ [۱۳٪] در برابر ۲۴ [۱۱٪])، کاهش شمار پلاکت‌ها (۲۷ [۱۲٪] در برابر ۱۴ [۶٪]) و کم‌خونی (۲۲ [۱۰٪] در برابر ۲۷ [۱۲٪]). عوارض جانبی جدی مرتبط با درمان در ۶۱ بیمار (۲۸٪) گروه ایوونسیماب به‌علاوه شیمی‌درمانی و ۳۳ بیمار (۱۵٪) گروه دارونما به‌علاوه شیمی‌درمانی رخ داد. عوارض جانبی مرتبط با درمان منجر به مرگ در چهار بیمار گروه ایوونسیماب به‌علاوه شیمی‌درمانی (پیشرفت بیماری، سندرم نارسایی چندعضوی و نارسایی کبدی، هر کدام در یک بیمار؛ خونریزی گوارشی و آمبولی ریوی در یک بیمار) و پنج بیمار گروه دارونما به‌علاوه شیمی‌درمانی (پنومونیت، infarction میوکارد، حادثهٔ عروقی مغزی، اختلال شناختی و سکتهٔ آمبولیک، هر کدام در یک بیمار) شد.
نتیجه‌گیری
ایوونسیماب به‌علاوه شیمی‌درمانی در بیماران مبتلا به NSCLC دارای جهش EGFR پس از پیشرفت بیماری با درمان EGFR-TKI، بهبود بالینی معنادار و از نظر آماری significant در بقای بدون پیشرفت بیماری نشان داد. فایدهٔ بالینی و نبود سیگنال ایمنی جدید ایوونسیماب همراه با شیمی‌درمانی، پتانسیل این ترکیب را به‌عنوان یک گزینهٔ درمانی جدید در این گروه از بیماران پشتیبانی می‌کند.
منبع مالی
Summit Therapeutics.
محدودیت‌ها
بر اساس چکیده: بهبود بقای کلی از نظر آماری قطعی نبود (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪ برای HR شامل ۱ است) و پیگیری درمان و بقا ادامه دارد. ۷۰٪ بیماران آسیایی و ۲۴٪ سفیدپوست بودند. نرخ عوارض جدی مرتبط با درمان در گروه ایوونسیماب بیشتر بود (۲۸٪ در برابر ۱۵٪). کارآزمایی با حمایت مالی شرکت Summit Therapeutics انجام شده است. برای این مقاله erratum منتشر شده است (Lancet Oncol 2026;27(10):e450) و باید هنگام استناد بررسی شود.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.