یک سال ایمنی‌درمانی با پمبرولیزوماب پس از جراحی ملانومای مرحله III، پس از حدود ۷ سال پیگیری همچنان خطر بازگشت بیماری را کاهش داده است: نیمی از بیماران گروه پمبرولیزوماب در برابر ۳۶٪ گروه دارونما بدون عود بودند.
ملانومای مرحله IIB، IIC یا III پس از برداشتن کامل (بزرگسالان و کودکان ۱۲ سال و بالاتر)
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| پمبرولیزوماب | ۲۰۰ میلی‌گرم (یا ۴۰۰ میلی‌گرم) | وریدی، انفوزیون ۳۰ دقیقه‌ای | روز ۱ هر ۳ هفته (دوز ۴۰۰ میلی‌گرم: هر ۶ هفته) |
طبق برچسب FDA؛ کودکان ۱۲ سال و بالاتر: ۲ میلی‌گرم/کیلوگرم هر ۳ هفته (حداکثر ۲۰۰ میلی‌گرم). شواهد:.
در صفحه «ملانوما (سرطان پوست)» · ملانومای قابل جراحی: نئوادجوانت و ادجوانت
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
پمبرولیزوماب ۲۰۰ میلی‌گرم وریدی روز ۱ هر دوره ۲۱ روزه، در مجموع ۱۸ دوز (حدود ۱ سال) یا تا عود یا سمیت غیرقابل قبول (۵۱۴ بیمار). در بخش ۲، بیماران با عود می‌توانستند پمبرولیزوماب هر ۳ هفته را تا ۲ سال یا تا پیشرفت دوباره بگیرند.
دارونما (محلول نمکی) وریدی روز ۱ هر دوره ۲۱ روزه تا ۱۸ دوز (۵۰۵ بیمار)؛ بیماران با عود در بخش ۲ می‌توانستند پمبرولیزوماب تا ۲ سال دریافت کنند.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله، چکیده گزارش اصلی (NEJM ۲۰۱۸) و ClinicalTrials.gov NCT02362594
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بزرگسالان مبتلا به ملانومای پرخطر مرحله III که به‌طور کامل جراحی شده بودند (به‌جز ملانومای مخاطی یا چشمی)، با ECOG ۰ یا ۱، بافت تومور برای ارزیابی PD-L1 و بدون درمان قبلی ملانوما به‌جز جراحی (یا اینترفرون برای ملانومای اولیه ضخیم بدون درگیری غدد لنفاوی)؛ بیماران با بیماری خودایمنی فعال، سابقه پنومونیت نیازمند استروئید یا مصرف سرکوبگر ایمنی خارج شدند. طبقه‌بندی بر اساس مرحله و منطقه جغرافیایی (ClinicalTrials.gov NCT02362594).
پیامدهای اصلی هم‌زمان: بقای بدون عود در کل جمعیت و در زیرگروه PD-L1 مثبت؛ ثانویه: بقای بدون متاستاز دوردست؛ اکتشافی: بقای بدون پیشرفت/عود ۲ (PRFS2).
اطلاعات ایمنی در چکیده این تحلیل گزارش نشده است. در گزارش اصلی (NEJM ۲۰۱۸)، عوارض مرتبط با درمان درجه ۳ تا ۵ در ۱۴٫۷٪ بیماران پمبرولیزوماب و ۳٫۴٪ بیماران دارونما رخ داد و یک مرگ مرتبط با درمان (میوزیت) در گروه پمبرولیزوماب گزارش شد.
ماندگاری سود پمبرولیزوماب ادجوانت در مرحله III را تأیید می‌کند؛ رهنمود ESMO ۲۰۲۵ ضد PD-1 ادجوانت را با سطح I, A توصیه می‌کند و یادآور می‌شود داده‌های بالغ بقای کلی در برابر دارونما وجود ندارد.
در تحلیل‌های اصلی گزارش‌شده قبلی این کارآزمایی فاز ۳، ۱۲ ماه پمبرولیزوماب (pembrolizumab) ادجوانت در بیماران مبتلا به ملانومای پرخطر مرحله III جراحی‌شده، در مقایسه با دارونما به بقای بدون عود (RFS) و بقای بدون متاستاز دوردست (DMFS) به‌طور معنادار طولانی‌تری منجر شد. پایداری این سودها در میانه پیگیری ۳٫۵ و ۵ سال منتشر شده است. در اینجا نتایج با پیگیری طولانی‌تر را گزارش می‌کنیم.
۱۰۱۹ بیمار را به‌طور تصادفی برای دریافت پمبرولیزوماب ۲۰۰ میلی‌گرم یا دارونما، داخل وریدی هر ۳ هفته در مجموع ۱۸ دوز، تعیین کردیم. RFS در کل جمعیت و در زیرگروه بیماران با ملانومای مثبت از نظر لیگاند PD-1 (PD-L1) پیامدهای اصلی هم‌زمان بودند. DMFS در این دو جمعیت پیامد ثانویه و بقای بدون پیشرفت/عود ۲ (PRFS2) پیامد اکتشافی بود.
میانه پیگیری ۶٫۹ سال بود. در کل جمعیت قصد درمان، RFS در گروه پمبرولیزوماب طولانی‌تر از گروه دارونما بود (HR ۰٫۶۳؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۳ تا ۰٫۷۴). RFS در ۷ سال در گروه پمبرولیزوماب ۵۰٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۴۶٪ تا ۵۵٪) و در گروه دارونما ۳۶٪ (۳۲٪ تا ۴۱٪) بود. اثرات مثبت هم برای عودهای موضعی-ناحیه‌ای و هم برای متاستازهای دوردست، و در همه زیرمرحله‌های IIIA، IIIB و IIIC، در جمعیت‌های PD-L1 مثبت و منفی و نیز در جمعیت‌های دارای جهش BRAF و BRAF وحشی وجود داشت. DMFS در گروه پمبرولیزوماب طولانی‌تر از گروه دارونما بود (HR ۰٫۶۴؛ ۰٫۵۴ تا ۰٫۷۶). DMFS در ۷ سال در گروه پمبرولیزوماب ۵۴٪ (۵۰٪ تا ۵۹٪) و در گروه دارونما ۴۲٪ (۳۷٪ تا ۴۶٪) بود. PRFS2 در گروه پمبرولیزوماب طولانی‌تر از گروه دارونما بود (HR ۰٫۶۹؛ ۰٫۵۷ تا ۰٫۸۴). PRFS2 در ۷ سال در گروه پمبرولیزوماب ۶۱٪ (۵۷٪ تا ۶۶٪) و در گروه دارونما ۵۳٪ (۴۹٪ تا ۵۷٪) بود.
تحلیل ۷ ساله درمان ادجوانت با پمبرولیزوماب، بهبود پایدار درازمدت RFS، DMFS و PRFS2 را در مقایسه با دارونما در بیماران مبتلا به ملانومای مرحله III جراحی‌شده نشان داد.
بقای کلی در چکیده گزارش نشده است؛ PRFS2 پیامد اکتشافی است.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...