آبیراترون استات همراه پردنیزون در بیماران مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک حساس به اخته‌سازی پرخطر تازه تشخیص‌داده‌شده: تحلیل نهایی بقای کلی یک کارآزمایی فاز ۳ تصادفی دوسوکور

پیش‌زمینه

در تحلیل‌های میانی مطالعه LATITUDE، افزودن آبیراترون استات همراه پردنیزون به درمان محرومیت از آندروژن (ADT) در مقایسه با دارونما همراه ADT، در مردان مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک حساس به اخته‌سازی (mCSPC) پرخطر تازه تشخیص‌داده‌شده، بقای کلی و بقای بدون پیشرفت رادیوگرافیک را به‌طور معنادار بهبود داد. در اینجا پیامدهای بقای بلندمدت و ایمنی آبیراترون استات همراه پردنیزون و ADT را از تحلیل نهایی مطالعه LATITUDE گزارش می‌کنیم.

روش‌ها

این یک کارآزمایی چندمرکزی، تصادفی، دوسوکور و فاز ۳ بود که در ۲۳۵ مرکز در ۳۴ کشور انجام شد. بیماران واجد شرایط (مردان ۱۸ ساله یا بزرگ‌تر) سرطان پروستات تازه تشخیص‌داده‌شده با تأیید بافت‌شناسی یا سیتولوژی همراه با متاستاز، وضعیت عملکردی ECOG صفر تا ۲ و دست‌کم دو مورد از سه عامل پیش‌آگهی پرخطر (نمره گلیسون ۸ یا بیشتر، وجود سه ضایعه یا بیشتر در اسکن استخوان، یا وجود متاستاز احشایی قابل‌اندازه‌گیری به‌جز متاستاز غدد لنفاوی) داشتند. بیماران به نسبت ۱ به ۱ به‌طور تصادفی به دریافت آبیراترون استات (۱۰۰۰ میلی‌گرم) خوراکی یک‌بار در روز به‌همراه پردنیزون (۵ میلی‌گرم) خوراکی یک‌بار در روز و ADT (گروه آبیراترون) یا دارونماهای مشابه همراه ADT (گروه دارونما) اختصاص یافتند؛ هر دوره درمان ۲۸ روز بود. تصادفی‌سازی با سامانه پاسخ وب تعاملی متمرکز، به‌صورت کشور به کشور و با بلوک‌های جایگشتی، طبقه‌بندی‌شده بر اساس وجود بیماری احشایی و وضعیت عملکردی ECOG انجام شد. پیامد اولیه مشترک بقای کلی در جمعیت قصد درمان ارزیابی شد. این مطالعه در ClinicalTrials.gov با شماره NCT01715285 ثبت شده و پایان یافته است.

یافته‌ها

از ۱۲ فوریه ۲۰۱۳ تا ۱۱ دسامبر ۲۰۱۴، ۱۲۰۹ بیمار غربالگری شدند که ده نفر به دلیل تخلف مرکز مطالعه واجد شرایط نبودند. ۱۱۹۹ بیمار به‌طور تصادفی به گروه آبیراترون (۵۹۷ نفر) یا گروه دارونما (۶۰۲ نفر) اختصاص یافتند. پس از نتایج نخستین تحلیل میانی (تاریخ قطع داده‌ها ۳۱ اکتبر ۲۰۱۶)، کورسازی مطالعه برای بیماران و پژوهشگران برداشته شد و طبق اصلاحیه پروتکل (۱۵ فوریه ۲۰۱۷)، بیماران گروه دارونما اجازه یافتند در مرحله تمدید باز مطالعه (تا ۱۸ ماه پس از اصلاحیه) به دریافت آبیراترون استات و پردنیزون همراه ADT کراس‌اوور کنند. این تحلیل نهایی (تاریخ قطع داده‌ها ۱۵ اوت ۲۰۱۸) پس از میانه پیگیری ۵۱٫۸ ماه (دامنه میان‌چارکی ۴۷٫۲ تا ۵۷٫۰) و ۶۱۸ مرگ (۲۷۵ [۴۶٪] از ۵۹۷ نفر در گروه آبیراترون و ۳۴۳ [۵۷٪] از ۶۰۲ نفر در گروه دارونما) انجام شد. بقای کلی در گروه آبیراترون به‌طور معنادار طولانی‌تر بود (میانه ۵۳٫۳ ماه [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۴۸٫۲ تا نرسیده]) در مقایسه با گروه دارونما (۳۶٫۵ ماه [۳۳٫۵ تا ۴۰٫۰])، با نسبت خطر ۰٫۶۶ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۶ تا ۰٫۷۸؛ p<0.0001). شایع‌ترین عوارض جانبی درجه ۳-۴ پرفشاری خون (۱۲۵ نفر [۲۱٪] در گروه آبیراترون در برابر ۶۰ نفر [۱۰٪] در گروه دارونما در برابر سه نفر [۴٪] از ۷۲ بیماری که از دارونما به آبیراترون کراس‌اوور کردند) و کاهش پتاسیم خون (۷۰ [۱۲٪] در برابر ده [۲٪] در برابر دو [۳٪]) بود. عوارض جانبی جدی با هر درجه در ۱۹۲ نفر (۳۲٪) از ۵۹۷ بیمار گروه آبیراترون، ۱۵۱ نفر (۲۵٪) از ۶۰۲ بیمار گروه دارونما و چهار نفر (۶٪) از ۷۲ بیمار گروه کراس‌اوور رخ داد. شایع‌ترین عارضه جدی مرتبط با درمان کاهش پتاسیم خون بود (چهار بیمار [۱٪] در گروه آبیراترون و هیچ موردی در گروه‌های دیگر). مرگ مرتبط با درمان در سه بیمار (کمتر از ۱٪) در گروه آبیراترون (سوراخ‌شدگی زخم معده، مرگ ناگهانی و سکته مغزی) و سه بیمار در گروه دارونما (مرگ ناگهانی، سکته مغزی و ذات‌الریه) رخ داد و در گروه کراس‌اوور موردی نبود.

تفسیر

ترکیب آبیراترون استات همراه پردنیزون با ADT در مقایسه با دارونما همراه ADT، در مردان مبتلا به mCSPC پرخطر تازه تشخیص‌داده‌شده با بقای کلی به‌طور معنادار طولانی‌تر همراه بود و پروفایل ایمنی قابل‌مدیریتی داشت. این یافته‌ها استفاده از آبیراترون استات همراه پردنیزون را به‌عنوان درمان استاندارد در بیماران mCSPC پرخطر پشتیبانی می‌کنند.

منبع مالی

Janssen Research & Development.