کارآزمایی بالینیفاز ۳سرطان ریه

اوسیمرتینیب پس از شیمی‌پرتودرمانی در سرطان ریه غیرسلول‌کوچک مرحله III دارای جهش EGFR

N Engl J Med · ۲۰۲۴۲۱۶ بیمار

Osimertinib after Chemoradiotherapy in Stage III EGFR-Mutated NSCLCLu S, Kato T, Dong X, Ahn MJ, Quang LV, Soparattanapaisarn N, et al. N Engl J Med. 2024. 391:585-597

نوع مطالعه: کارآزمایی بالینی
نام مطالعه: LAURA
فاز: فاز ۳
طراحی: کارآزمایی تصادفی دوسوکور کنترل‌شده با دارونما (تخصیص تقریباً ۲:۱)
حجم نمونه: ۲۱۶ بیمار
منبع: N Engl J Med · ۲۰۲۴
شناسه کارآزمایی: NCT03521154

به زبان ساده

در سرطان ریه مرحله III که جراحی‌پذیر نیست، درمان اصلی شیمی‌درمانی و پرتودرمانی هم‌زمان است. اگر تومور جهش EGFR داشته باشد، مصرف روزانه قرص اوسیمرتینیب پس از پایان شیمی‌پرتودرمانی، زمان کنترل بیماری را از حدود ۶ ماه به بیش از ۳ سال رساند. داده‌های طول عمر هنوز کامل نیست.

نتایج کلیدی

۳۹٫۱ در برابر ۵٫۶ ماه

میانه بقای بدون پیشرفت

HR ۰٫۱۶؛ ۹۵% CI: ۰٫۱۰ تا ۰٫۲۴؛ P<۰٫۰۰۱

۷۴٪ در برابر ۲۲٪

زنده و بدون پیشرفت در ۱۲ ماه

۸۴٪ در برابر ۷۴٪

بقای کلی ۳۶ ماهه (تحلیل میانی، بلوغ ۲۰٪)

HR ۰٫۸۱؛ ۹۵% CI: ۰٫۴۲ تا ۱٫۵۶؛ P=0.53

داروهای این مطالعه:اوسیمرتینیب (تاگریسو)دوروالوماب (ایمفینزی)

کارت دوز و برنامه درمان

اوسیمرتینیب پس از شیمی‌پرتودرمانی (LAURA)

NSCLC مرحله III غیرقابل جراحی با حذف اگزون ۱۹ یا L858R در EGFR، بدون پیشرفت پس از شیمی‌پرتودرمانی پلاتینی هم‌زمان یا متوالیطول هر دوره: پیوستهدر صفحه «سرطان ریه» · NSCLC مرحله III غیرقابل جراحی: شیمی‌پرتودرمانی و درمان تحکیمی

NSCLC مرحله III غیرقابل جراحی با حذف اگزون ۱۹ یا L858R در EGFR، بدون پیشرفت پس از شیمی‌پرتودرمانی پلاتینی هم‌زمان یا متوالی

دارو	دوز	روش	زمان تجویز
اوسیمرتینیب	۸۰ میلی‌گرم	خوراکی، با یا بدون غذا	یک بار در روز، پیوسته

طول هر دوره: پیوسته
مدت درمان: تا پیشرفت بیماری یا عارضه غیرقابل‌تحمل

منبع: برچسب FDA اوسیمرتینیب؛ کارآزمایی. در LAURA پنومونیت (شامل پنومونیت پرتویی) در ۵۶٪ گروه اوسیمرتینیب در برابر ۳۸٪ دارونما رخ داد (درجه ۳: ۳٫۵٪). پس از شیمی‌پرتودرمانی اخیر: پنومونیت درجه ۱ ← ادامه یا قطع موقت بر اساس وضعیت بالینی؛ درجه ۲ یا بالاتر ← قطع دائم.

در صفحه «سرطان ریه» · NSCLC مرحله III غیرقابل جراحی: شیمی‌پرتودرمانی و درمان تحکیمی

دوروالوماب تحکیمی پس از شیمی‌پرتودرمانی (PACIFIC)

NSCLC مرحله III غیرقابل جراحی بدون پیشرفت پس از دست‌کم ۲ دوره شیمی‌درمانی پلاتینی هم‌زمان با پرتودرمانی؛ WHO PS ۰–۱؛ در جهش EGFR، اوسیمرتینیب (رژیم بعد) ارجح استطول هر دوره: هر ۱۴ یا ۲۸ روزدر صفحه «سرطان ریه» · NSCLC مرحله III غیرقابل جراحی: شیمی‌پرتودرمانی و درمان تحکیمی

NSCLC مرحله III غیرقابل جراحی بدون پیشرفت پس از دست‌کم ۲ دوره شیمی‌درمانی پلاتینی هم‌زمان با پرتودرمانی؛ WHO PS ۰–۱؛ در جهش EGFR، اوسیمرتینیب (رژیم بعد) ارجح است

دارو	دوز	روش	زمان تجویز
دوروالوماب	۱۰ میلی‌گرم/کیلوگرم هر ۲ هفته یا ۱۵۰۰ میلی‌گرم هر ۴ هفته (وزن ≥۳۰ کیلوگرم)	وریدی (۶۰ دقیقه)	شروع ظرف ۴۲ روز پس از پایان شیمی‌پرتودرمانی

طول هر دوره: هر ۱۴ یا ۲۸ روز
مدت درمان: حداکثر ۱۲ ماه، یا تا پیشرفت یا عارضه غیرقابل‌تحمل

منبع: برچسب FDA دوروالوماب؛ نتایج ۵ ساله. در PACIFIC پنومونیت (شامل پنومونیت پرتویی) در ۱۸٫۳٪ گروه دوروالوماب در برابر ۱۲٫۸٪ دارونما رخ داد.

در صفحه «سرطان ریه» · NSCLC مرحله III غیرقابل جراحی: شیمی‌پرتودرمانی و درمان تحکیمی

دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.

گروه‌های درمانی و رژیم دارویی

۱اوسیمرتینیب

اوسیمرتینیب ۸۰ میلی‌گرم خوراکی یک بار در روز (با یا بدون غذا)؛ کاهش دوز به ۴۰ میلی‌گرم یک بار در روز مجاز بود. ادامه تا پیشرفت بیماری (طبق بازبینی مستقل مرکزی سوکور)، سمیت غیرقابل‌قبول یا سایر معیارهای قطع؛ بدون محدودیت زمانی ثابت. تصادفی‌سازی تا ۶ هفته پس از پایان شیمی‌پرتودرمانی (۱۴۳ بیمار). پس از پیشرفت، اوسیمرتینیب باز به بیماران گروه‌ها پیشنهاد می‌شد.

۲دارونما

دارونمای مشابه خوراکی یک بار در روز تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول (۷۳ بیمار)؛ پس از پیشرفت، امکان دریافت اوسیمرتینیب باز.

منبع جزئیات رژیم درمانی: برچسب FDA تاگریسو (DailyMed، بخش ۱۴ و ۲٫۳، نسخه سپتامبر ۲۰۲۶) و ClinicalTrials.gov NCT03521154 (کاهش دوز به ۴۰ میلی‌گرم)

دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.

جمعیت مطالعه

بزرگسالان با NSCLC مرحله III موضعی پیشرفته غیرقابل جراحی دارای جهش EGFR حذف اگزون ۱۹ یا L858R (آزمون cobas v2 در آزمایشگاه مرکزی یا آزمون مورد تأیید FDA)، بدون پیشرفت در طول یا پس از شیمی‌پرتودرمانی قطعی پایه پلاتین (هم‌زمان یا متوالی؛ دست‌کم ۲ دوره سه‌هفته‌ای یا ۵ دوز هفتگی پلاتین همراه پرتودرمانی قطعی که حداکثر ۶ هفته پیش از تصادفی‌سازی تمام شده باشد)؛ وضعیت عملکردی WHO صفر یا ۱. معیارهای خروج: پنومونیت درجه ≥۲ پس از شیمی‌پرتودرمانی یا هرگونه ILD پیش از آن. تخصیص ۲:۱ با طبقه‌بندی بر اساس نوع شیمی‌پرتودرمانی (هم‌زمان/متوالی)، مرحله (IIIA در برابر IIIB/IIIC) و منطقه (چین/سایر).

نقاط پایانی

پیامد اولیه: بقای بدون پیشرفت (PFS) به ارزیابی بازبینی مستقل مرکزی سوکور. ثانویه: بقای کلی و ایمنی.

ایمنی و عوارض

عوارض درجه ۳ یا بالاتر: ۳۵٪ با اوسیمرتینیب در برابر ۱۲٪ با دارونما. پنومونیت ناشی از پرتو (بیشتر درجه ۱ تا ۲) در ۴۸٪ در برابر ۳۸٪ گزارش شد. طبق برچسب FDA: ILD/پنومونیت (شامل پنومونیت پرتویی) در ۵۶٪ بیماران اوسیمرتینیب در برابر ۳۸٪ دارونما (درجه ۳: ۳٫۵٪؛ یک مورد کشنده ۰٫۷٪)؛ ILD/پنومونیت به قطع دائمی در ۷٪ و وقفه دوز در ۳۵٪ انجامید. عوارض جدی ۳۸٪؛ قطع دائمی به علت عارضه ۱۳٪، وقفه دوز ۵۶٪ و کاهش دوز ۸٪. نگرانی ایمنی جدیدی پدیدار نشد.

اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها

LAURA اوسیمرتینیب تحکیمی را به استاندارد جدید برای NSCLC مرحله III غیرقابل جراحی دارای جهش EGFR تبدیل کرد (تأیید FDA در سپتامبر ۲۰۲۴) و جایگزین دوروالوماب (رژیم PACIFIC) در این زیرگروه شد، که در آن سود ایمنی‌درمانی نامطمئن است. این یافته ضرورت تعیین وضعیت EGFR پیش از شروع درمان تحکیمی را نشان می‌دهد.

ترجمه فارسی چکیده مقاله

پیش‌زمینه

اوسیمرتینیب درمان توصیه‌شده برای سرطان ریه غیرسلول‌کوچک (NSCLC) پیشرفته دارای جهش گیرنده فاکتور رشد اپیدرمی (EGFR) و نیز درمان ادجوانت NSCLC رزکت‌شده دارای جهش EGFR است. مهارکننده‌های تیروزین‌کیناز EGFR در NSCLC مرحله III غیرقابل جراحی دارای جهش EGFR، اثربخشی اولیه نشان داده‌اند.

روش‌ها

در این کارآزمایی فاز ۳ دوسوکور کنترل‌شده با دارونما، بیماران مبتلا به NSCLC مرحله III غیرقابل جراحی دارای جهش EGFR را که در طول یا پس از شیمی‌پرتودرمانی پیشرفت بیماری نداشتند، به‌طور تصادفی به دریافت اوسیمرتینیب یا دارونما تخصیص دادیم تا زمانی که پیشرفت بیماری (طبق ارزیابی بازبینی مستقل مرکزی سوکور) رخ دهد یا درمان قطع شود. پیامد اولیه، بقای بدون پیشرفت به ارزیابی بازبینی مستقل مرکزی سوکور بود.

نتایج

در مجموع ۲۱۶ بیمار که شیمی‌پرتودرمانی شده بودند به‌طور تصادفی به دریافت اوسیمرتینیب (۱۴۳ بیمار) یا دارونما (۷۳ بیمار) تخصیص یافتند. اوسیمرتینیب در مقایسه با دارونما سود معنی‌داری در بقای بدون پیشرفت ایجاد کرد: میانه بقای بدون پیشرفت ۳۹٫۱ ماه با اوسیمرتینیب در برابر ۵٫۶ ماه با دارونما بود و نسبت خطر پیشرفت بیماری یا مرگ ۰٫۱۶ بود (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۱۰ تا ۰٫۲۴؛ P<0.001). درصد بیمارانی که در ۱۲ ماه زنده و بدون پیشرفت بودند، ۷۴٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۶۵ تا ۸۰) با اوسیمرتینیب و ۲۲٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۳ تا ۳۲) با دارونما بود. داده‌های میانی بقای کلی (بلوغ ۲۰٪) بقای کلی ۳۶ ماهه را در ۸۴٪ بیماران گروه اوسیمرتینیب (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۷۵ تا ۸۹) و ۷۴٪ گروه دارونما (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۵۷ تا ۸۵) نشان داد، با نسبت خطر مرگ ۰٫۸۱ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۲ تا ۱٫۵۶؛ P=0.53). بروز عوارض درجه ۳ یا بالاتر در گروه اوسیمرتینیب ۳۵٪ و در گروه دارونما ۱۲٪ بود؛ پنومونیت ناشی از پرتو (عمدتاً درجه ۱ تا ۲) به ترتیب در ۴۸٪ و ۳۸٪ گزارش شد. نگرانی ایمنی جدیدی پدیدار نشد.

نتیجه‌گیری

درمان با اوسیمرتینیب در بیماران مبتلا به NSCLC مرحله III غیرقابل جراحی دارای جهش EGFR، به بقای بدون پیشرفت به‌طور معنی‌دار طولانی‌تری نسبت به دارونما انجامید. (با حمایت مالی AstraZeneca؛ شماره ClinicalTrials.gov کارآزمایی LAURA: NCT03521154.)

محدودیت‌ها

داده‌های بقای کلی نابالغ است و عبور (crossover) بیماران گروه دارونما به اوسیمرتینیب پس از پیشرفت مجاز بود؛ درمان بدون محدودیت زمانی است و مدت بهینه آن نامشخص است؛ پنومونیت ناشی از پرتو در گروه اوسیمرتینیب بیشتر بود.

مقاله اصلی (DOI)PubMed ClinicalTrials.gov

ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.