متاآنالیزسرطان‌های خون (لوسمی، لنفوم و میلوم)مولتیپل میلوما

درمان نگهدارنده با لنالیدومید پس از پیوند سلول‌های بنیادی خودی در مولتیپل میلوم تازه‌تشخیص‌داده‌شده: یک متاآنالیز

JCO · ۲۰۱۷۱٬۲۰۸ بیمار (۶۰۵ بیمار در گروه لنالیدومید و ۶۰۳ بیمار در گروه دارونما یا مشاهده)

Lenalidomide Maintenance After Autologous Stem-Cell Transplantation in Newly Diagnosed Multiple Myeloma: A Meta-AnalysisMcCarthy PL, Holstein SA, Petrucci MT, Richardson PG, Hulin C, Tosi P, et al. JCO. 2017. 35:3279-3289

نوع مطالعه: متاآنالیز
طراحی: متاآنالیز بر پایه داده‌های سطح بیمار از سه کارآزمایی تصادفی‌شده
حجم نمونه: ۱٬۲۰۸ بیمار (۶۰۵ بیمار در گروه لنالیدومید و ۶۰۳ بیمار در گروه دارونما یا مشاهده)
منبع: JCO · ۲۰۱۷

به زبان ساده

این مطالعه اطلاعات سه پژوهش بزرگ را روی بیماران مبتلا به مولتیپل میلوم که پیوند سلول‌های بنیادی خودشان را انجام داده بودند، با هم ترکیب کرد. مصرف دارویی به نام لنالیدومید پس از پیوند باعث شد بیماری مدت بسیار بیشتری بدون پیشرفت بماند (حدود ۵۲٫۸ ماه در برابر ۲۳٫۵ ماه) و طول عمر بیماران نیز بیشتر شد. در عین حال، احتمال بروز سرطان دوم در مصرف‌کنندگان این دارو بیشتر بود؛ بنابراین تصمیم‌گیری باید با پزشک معالج و پس از سنجش سود و زیان انجام شود.

نتایج کلیدی

۵۲٫۸ ماه در برابر ۲۳٫۵ ماه

میانه بقای بدون پیشرفت (PFS)

HR ۰٫۴۸؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۱ تا ۰٫۵۵

در گروه لنالیدومید هنوز به میانه نرسیده بود در برابر ۸۶٫۰ ماه در گروه دارونما/مشاهده

میانه بقای کلی (OS)

HR ۰٫۷۵؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۶۳ تا ۰٫۹۰؛ P = ۰٫۰۰۱؛ میانه پیگیری ۷۹٫۵ ماه برای بیماران زنده

بروز تجمعی بالاتر با لنالیدومید در مقایسه با دارونما/مشاهده

بدخیمی دوم اولیه پیش از پیشرفت بیماری

عدد دقیق در چکیده گزارش نشده است

بروز تجمعی بالاتر در گروه دارونما/مشاهده در مقایسه با لنالیدومید

پیشرفت، مرگ و مرگ ناشی از میلوم

عدد دقیق در چکیده گزارش نشده است

داروهای این مطالعه:لنالیدومید (رولیمید)

کارت دوز و برنامه درمان

لنالیدومید نگه‌دارنده پس از پیوند اتولوگ

پس از پیوند اتولوگ، پس از بهبود خون‌شناسی (نوتروفیل دست‌کم ۱۰۰۰ در میکرولیتر و/یا پلاکت دست‌کم ۷۵۰۰۰ در میکرولیتر)طول هر دوره: هر ۲۸ روزدر صفحه «مولتیپل میلوما» · میلومای تازه‌تشخیص: بیماران مناسب پیوند

پس از پیوند اتولوگ، پس از بهبود خون‌شناسی (نوتروفیل دست‌کم ۱۰۰۰ در میکرولیتر و/یا پلاکت دست‌کم ۷۵۰۰۰ در میکرولیتر)

دارو	دوز	روش	زمان تجویز
لنالیدومید	۱۰ میلی‌گرم روزانه؛ پس از ۳ دوره در صورت تحمل ۱۵ میلی‌گرم	خوراکی	روز ۱ تا ۲۸ (پیوسته)

طول هر دوره: هر ۲۸ روز
مدت درمان: تا پیشرفت بیماری یا عوارض غیرقابل تحمل

دوز و تعدیل کلیوی از برچسب FDA: کلیرانس کراتینین ۳۰ تا ۶۰ میلی‌لیتر در دقیقه: ۵ میلی‌گرم روزانه؛ کمتر از ۳۰ (بدون دیالیز): ۲٫۵ میلی‌گرم روزانه؛ دیالیز: ۲٫۵ میلی‌گرم پس از دیالیز. در فراتحلیل، خطر سرطان ثانویه با نگه‌دارنده اندکی بیشتر بود.

در صفحه «مولتیپل میلوما» · میلومای تازه‌تشخیص: بیماران مناسب پیوند

دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.

گروه‌های درمانی و رژیم دارویی

۱نگهدارنده با لنالیدومید

لنالیدومید به‌عنوان درمان نگهدارنده پس از ASCT (۶۰۵ بیمار). جزئیات دوز در متن کامل مقاله.

۲دارونما یا مشاهده

دارونما یا مشاهده پس از ASCT (۶۰۳ بیمار). جزئیات دوز در متن کامل مقاله.

منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله؛ دوز لنالیدومید نگهدارنده در هر یک از سه کارآزمایی متفاوت بود و در متن کامل مقاله آمده است

دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.

جمعیت مطالعه

بیماران مبتلا به مولتیپل میلوم تازه‌تشخیص‌داده‌شده (NDMM) که پس از پیوند سلول‌های بنیادی خودی (ASCT) تحت درمان نگهدارنده با لنالیدومید یا دارونما/مشاهده قرار گرفتند. معیار ورود کارآزمایی‌ها به متاآنالیز: کارآزمایی تصادفی‌شده در بیماران NDMM که ASCT دریافت کرده‌اند و سپس درمان نگهدارنده با لنالیدومید در برابر دارونما یا مشاهده داشته‌اند، با دسترسی به داده‌های سطح بیمار و قفل‌شدن پایگاه داده برای تحلیل اصلی اثربخشی. سه کارآزمایی وارد شدند: CALGB 100104، GIMEMA RV-MM-PI-209 و IFM 2005-02.

نقاط پایانی

در هر سه کارآزمایی نقطه پایانی اصلی بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS) بود و هیچ‌کدام برای بقای کلی (OS) به‌عنوان نقطه پایانی اصلی توان آماری نداشتند. این متاآنالیز برای بررسی بهتر اثر درمان نگهدارنده با لنالیدومید انجام شد. بقای کلی، بروز تجمعی بدخیمی دوم اولیه پیش از پیشرفت بیماری، پیشرفت، مرگ و مرگ ناشی از میلوم نیز بررسی شد.

ایمنی و عوارض

بروز تجمعی بدخیمی دوم اولیه پیش از پیشرفت بیماری در گروه نگهدارنده با لنالیدومید بالاتر از گروه دارونما یا مشاهده بود. سایر اطلاعات ایمنی (مانند عوارض درجه ≥۳) در چکیده ذکر نشده است.

اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها

این متاآنالیز نشان داد درمان نگهدارنده با لنالیدومید پس از ASCT علاوه بر بهبود PFS، با مزیت بقای کلی نیز همراه است و از این‌رو پشتوانه‌ای برای استفاده از آن در بیماران NDMM پس از پیوند فراهم می‌کند. افزایش خطر بدخیمی دوم اولیه باید در تصمیم‌گیری و پایش بیماران لحاظ شود. وضعیت این توصیه در رهنمودهای فعلی باید جداگانه بررسی شود، زیرا چکیده به آن اشاره نکرده است.

ترجمه فارسی چکیده مقاله

هدف

درمان نگهدارنده با لنالیدومید پس از پیوند سلول‌های بنیادی خودی (ASCT) در چندین کارآزمایی تصادفی‌شده کنترل‌شده (RCT) در بیماران مبتلا به مولتیپل میلوم تازه‌تشخیص‌داده‌شده (NDMM)، بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS) طولانی‌تری را در مقایسه با دارونما یا مشاهده نشان داد. در همه این مطالعات نقطه پایانی اصلی PFS بود و هیچ‌کدام برای بقای کلی (OS) به‌عنوان نقطه پایانی اصلی توان آماری نداشتند. بنابراین، برای درک بهتر اثر درمان نگهدارنده با لنالیدومید در این شرایط، یک متاآنالیز انجام شد.

بیماران و روش‌ها

متاآنالیز با استفاده از داده‌های سطح بیمار از منبع اولیه و مستندات سه RCT (Cancer and Leukemia Group B 100104، Gruppo Italiano Malattie Ematologiche dell'Adulto RV-MM-PI-209 و Intergroupe Francophone du Myélome 2005-02) انجام شد که معیارهای ورود از پیش تعیین‌شده زیر را داشتند: RCT در بیماران NDMM که ASCT و سپس درمان نگهدارنده با لنالیدومید در برابر دارونما یا مشاهده دریافت کرده‌اند، با دسترسی به داده‌های سطح بیمار و قفل‌شدن پایگاه داده برای تحلیل اصلی اثربخشی.

نتایج

در مجموع ۱٬۲۰۸ بیمار وارد متاآنالیز شدند (۶۰۵ بیمار در گروه نگهدارنده با لنالیدومید و ۶۰۳ بیمار در گروه دارونما یا مشاهده). میانه PFS در گروه لنالیدومید ۵۲٫۸ ماه و در گروه دارونما یا مشاهده ۲۳٫۵ ماه بود (نسبت خطر ۰٫۴۸؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۱ تا ۰٫۵۵). در میانه پیگیری ۷۹٫۵ ماه برای همه بیماران زنده، میانه OS در گروه نگهدارنده با لنالیدومید هنوز به دست نیامده بود، در حالی که در گروه دارونما یا مشاهده ۸۶٫۰ ماه بود (نسبت خطر ۰٫۷۵؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۶۳ تا ۰٫۹۰؛ P = ۰٫۰۰۱). نرخ بروز تجمعی بدخیمی دوم اولیه پیش از پیشرفت بیماری با درمان نگهدارنده با لنالیدومید در مقایسه با دارونما یا مشاهده بالاتر بود، در حالی که نرخ‌های بروز تجمعی پیشرفت، مرگ یا مرگ ناشی از میلوم همگی در گروه دارونما یا مشاهده بالاتر از گروه لنالیدومید بود.

نتیجه‌گیری

این متاآنالیز یک مزیت معنادار در بقای کلی را نشان می‌دهد و مزیت PFS درمان نگهدارنده با لنالیدومید پس از ASCT را در بیماران NDMM در مقایسه با دارونما یا مشاهده تأیید می‌کند.

محدودیت‌ها

بر اساس چکیده: در کارآزمایی‌های واردشده، PFS نقطه پایانی اصلی بود و هیچ‌کدام برای OS توان آماری نداشتند. گروه کنترل ترکیبی از دارونما و مشاهده بود. داده‌های دقیق ایمنی و دوز دارو در چکیده گزارش نشده است. سایر محدودیت‌ها در متن کامل مقاله بررسی شود.

مقاله اصلی (DOI)PubMed

این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.