تجویز زیرجلدی در برابر وریدی بورتزومیب در بیماران مبتلا به میلوم مولتیپل عودکرده: یک مطالعه فاز ۳ تصادفی و عدم‌پایین‌تری
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- MMY-3021
- فاز
- فاز ۳
- طراحی
- کارآزمایی تصادفی، باز (بدون پوشش‌دهی بیمار و پزشک)، عدم‌پایین‌تری، چندمرکزی (۵۳ مرکز در ۱۰ کشور در اروپا، آسیا و آمریکای جنوبی)
- حجم نمونه
- ۲۲۲ بیمار
- منبع
- The Lancet Oncology · ۲۰۱۱
- شناسه کارآزمایی
- NCT00722566
به زبان ساده
بورتزومیب (Bortezomib) داروی مهمی برای درمان میلوم مولتیپل است که معمولاً از راه رگ داده می‌شود. در این مطالعه، تزریق همین دارو زیر پوست با تزریق وریدی مقایسه شد. میزان پاسخ به درمان در دو روش یکسان بود (۴۲٪)، اما عارضه آسیب عصبی دست‌ها و پاها (نوروپاتی) با تزریق زیرجلدی کمتر دیده شد. تزریق زیرجلدی از نظر محل تزریق نیز به‌خوبی تحمل شد.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
بورتزومیب (Bortezomib) با دوز ۱٫۳ mg/m² در روزهای ۱، ۴، ۸ و ۱۱ از هر چرخه ۲۱ روزه، به‌صورت تزریق زیرجلدی، تا هشت چرخه (۱۴۸ بیمار تصادفی‌سازی‌شده؛ ۱۴۵ بیمار در جمعیت قابل‌ارزیابی از نظر پاسخ).
بورتزومیب با دوز ۱٫۳ mg/m² در روزهای ۱، ۴، ۸ و ۱۱ از هر چرخه ۲۱ روزه، به‌صورت انفوزیون وریدی، تا هشت چرخه (۷۴ بیمار تصادفی‌سازی‌شده؛ ۷۳ بیمار در جمعیت قابل‌ارزیابی از نظر پاسخ).
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بیماران ۱۸ سال و بالاتر مبتلا به میلوم مولتیپل عودکرده پس از یک تا سه خط درمان قبلی. جمعیت قابل‌ارزیابی از نظر پاسخ شامل بیماران مبتلا به میلوم مولتیپل قابل‌اندازه‌گیری و ترشحی بود که حداقل یک دوز دارو دریافت کرده بودند.
نقاط پایانی
هدف اصلی: اثبات عدم‌پایین‌تری بورتزومیب زیرجلدی نسبت به وریدی از نظر نرخ پاسخ کلی (ORR) پس از چهار چرخه در جمعیت قابل‌ارزیابی از نظر پاسخ. عدم‌پایین‌تری به‌صورت حفظ ۶۰٪ از اثر درمان وریدی تعریف شد. نقاط پایانی دیگر شامل زمان تا پیشرفت بیماری، بقای کلی یک‌ساله و ایمنی بودند.
ایمنی و عوارض
عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر در ۸۴ بیمار (۵۷٪) گروه زیرجلدی در برابر ۵۲ بیمار (۷۰٪) گروه وریدی گزارش شد. شایع‌ترین آن‌ها: ترومبوسیتوپنی (۱۳٪ در برابر ۱۹٪)، نوتروپنی (۱۸٪ در برابر ۱۸٪) و کم‌خونی (۱۲٪ در برابر ۸٪). نوروپاتی محیطی در تمام درجه‌ها (هر درجه، درجه ۲ یا بالاتر و درجه ۳ یا بالاتر) با تجویز زیرجلدی به‌طور معنی‌داری کمتر از تجویز وریدی بود. تجویز زیرجلدی از نظر موضعی به‌خوبی تحمل شد.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
این مطالعه نشان داد بورتزومیب زیرجلدی با همان دوز و برنامه درمانی، اثربخشی غیرپایین‌تر از تجویز وریدی دارد و نوروپاتی محیطی کمتری ایجاد می‌کند؛ بنابراین زیرجلدی می‌تواند جایگزین مناسبی برای مسیر وریدی باشد. وضعیت تأییدیه‌های دارویی و توصیه‌های رهنمودی فعلی باید جداگانه بررسی شود، زیرا چکیده به این موارد نپرداخته است.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
تزریق وریدی مسیر استاندارد تجویز بورتزومیب است؛ با این حال، تجویز زیرجلدی یک جایگزین مهم محسوب می‌شود. ما اثربخشی و ایمنی بورتزومیب زیرجلدی را در برابر وریدی، با دوز تأییدشده ۱٫۳ mg/m² و برنامه دوبار در هفته، در بیماران مبتلا به میلوم مولتیپل عودکرده مقایسه کردیم.
روش‌ها
این مطالعه تصادفی فاز ۳ در ۵۳ مرکز در ده کشور در اروپا، آسیا و آمریکای جنوبی انجام شد. بیماران ۱۸ سال و بالاتر مبتلا به میلوم مولتیپل عودکرده پس از یک تا سه خط درمان قبلی به‌طور تصادفی برای دریافت حداکثر هشت چرخه ۲۱ روزه بورتزومیب ۱٫۳ mg/m² در روزهای ۱، ۴، ۸ و ۱۱، به‌صورت تزریق زیرجلدی یا انفوزیون وریدی تخصیص یافتند. تصادفی‌سازی با سیستم پاسخ صوتی تعاملی بر پایه جدول تصادفی‌سازی تولیدشده با رایانه انجام شد و بر اساس تعداد خطوط درمان قبلی و مرحله بیماری طبقه‌بندی شد. بیماران و پزشکان معالج از تخصیص درمان مطلع بودند. هدف اصلی، اثبات عدم‌پایین‌تری بورتزومیب زیرجلدی نسبت به وریدی از نظر نرخ پاسخ کلی (ORR) پس از چهار چرخه در همه بیماران با تشخیص میلوم مولتیپل قابل‌اندازه‌گیری و ترشحی بود که یک یا چند دوز دارو دریافت کرده بودند (جمعیت قابل‌ارزیابی از نظر پاسخ). عدم‌پایین‌تری به‌صورت حفظ ۶۰٪ از اثر درمان وریدی تعریف شد. این مطالعه در ClinicalTrials.gov با شماره NCT00722566 ثبت شده است و برای پیگیری بلندمدت ادامه دارد.
نتایج
۲۲۲ بیمار به‌طور تصادفی برای دریافت بورتزومیب زیرجلدی (۱۴۸ نفر) یا وریدی (۷۴ نفر) تخصیص یافتند. جمعیت قابل‌ارزیابی از نظر پاسخ شامل ۱۴۵ بیمار در گروه زیرجلدی و ۷۳ بیمار در گروه وریدی بود. بیماران در هر دو گروه به‌طور میانه هشت چرخه (دامنه یک تا ده) دریافت کردند. ORR پس از چهار چرخه در هر دو گروه ۴۲٪ بود (۶۱ بیمار در گروه زیرجلدی و ۳۱ بیمار در گروه وریدی؛ تفاوت ORR −۰٫۴٪، فاصله اطمینان ۹۵٪ −۱۴٫۳ تا ۱۳٫۵) که عدم‌پایین‌تری را نشان داد (P=۰٫۰۰۲). پس از پیگیری میانه ۱۱٫۸ ماه (دامنه بین‌چارکی ۷٫۹ تا ۱۶٫۸) در گروه زیرجلدی و ۱۲٫۰ ماه (۸٫۱ تا ۱۵٫۶) در گروه وریدی، تفاوت معنی‌داری در زمان تا پیشرفت بیماری (میانه ۱۰٫۴ ماه، فاصله اطمینان ۹۵٪ ۸٫۵ تا ۱۱٫۷ در برابر ۹٫۴ ماه، ۷٫۶ تا ۱۰٫۶؛ P=۰٫۳۸۷) و بقای کلی یک‌ساله (۷۲٫۶٪، فاصله اطمینان ۹۵٪ ۶۳٫۱ تا ۸۰٫۰ در برابر ۷۶٫۷٪، ۶۴٫۱ تا ۸۵٫۴؛ P=۰٫۵۰۴) بین بورتزومیب زیرجلدی و وریدی وجود نداشت. عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر در ۸۴ بیمار (۵۷٪) گروه زیرجلدی در برابر ۵۲ بیمار (۷۰٪) گروه وریدی گزارش شد؛ شایع‌ترین آن‌ها ترومبوسیتوپنی (۱۹ [۱۳٪] در برابر ۱۴ [۱۹٪])، نوتروپنی (۲۶ [۱۸٪] در برابر ۱۳ [۱۸٪]) و کم‌خونی (۱۸ [۱۲٪] در برابر شش [۸٪]) بودند. نوروپاتی محیطی با هر درجه (۵۶ [۳۸٪] در برابر ۳۹ [۵۳٪]؛ P=۰٫۰۴۴)، درجه ۲ یا بالاتر (۳۵ [۲۴٪] در برابر ۳۰ [۴۱٪]؛ P=۰٫۰۱۲) و درجه ۳ یا بالاتر (نه [۶٪] در برابر ۱۲ [۱۶٪]؛ P=۰٫۰۲۶) با تجویز زیرجلدی به‌طور معنی‌داری کمتر از تجویز وریدی بود. تجویز زیرجلدی از نظر موضعی به‌خوبی تحمل شد.
نتیجه‌گیری
بورتزومیب زیرجلدی اثربخشی غیرپایین‌تر از تجویز استاندارد وریدی را همراه با نیمرخ ایمنی بهتر ارائه می‌دهد.
منبع مالی: Johnson & Johnson Pharmaceutical Research and Development و Millennium Pharmaceuticals.
محدودیت‌ها
مطالعه باز بود و بیماران و پزشکان از نوع درمان مطلع بودند. نقطه پایانی اصلی نرخ پاسخ پس از چهار چرخه بود و پیگیری بیماران نسبتاً کوتاه (میانه حدود ۱۲ ماه) بود؛ مطالعه برای پیگیری بلندمدت ادامه داشت. مطالعه در بیماران عودکرده با یک تا سه خط درمان قبلی انجام شد.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.