این مطالعه بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته تخمدان را که پس از شیمی‌درمانی اولیه پاسخ خوبی داده بودند، حدود ۵ سال پیگیری کرد. در کل بیماران، افزودن اولاپاریب (olaparib) به بواسیزوماب (bevacizumab) تفاوت معناداری در طول عمر ایجاد نکرد. اما در بیمارانی که تومورشان نقص نوترکیبی همولوگ (HRD) داشت، طول عمر بیشتر بود: ۶۵٫۵٪ در برابر ۴۸٫۴٪ پس از ۵ سال زنده بودند. عوارض جدی خونی و بدخیمی‌های جدید در هر دو گروه کم و مشابه بود.
HRD مثبت (جهش BRCA و/یا ناپایداری ژنومی)، پیشرفته، با پاسخ کامل یا نسبی به شیمی‌درمانی پلاتینی خط اول همراه بواسیزوماب
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| اولاپاریب | ۳۰۰ میلی‌گرم دو بار در روز | خوراکی | پیوسته |
| بواسیزوماب | ۱۵ میلی‌گرم/کیلوگرم | وریدی | روز ۱ هر ۲۱ روز |
پایش و تعدیل دوز اولاپاریب مانند ردیف قبل. ESMO پان‌آسیایی: برای BRCA جهش‌یافته و HRD مثبت [I, A].
در صفحه «سرطان تخمدان» · خط اول: درمان نگهدارنده (بر اساس BRCA و HRD)
پاسخ کامل یا نسبی به شیمی‌درمانی پلاتینی خط اول؛ HRD مثبت (جهش BRCA و/یا ناپایداری ژنومی)
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| پیوسته | |||
| اولاپاریب | ۳۰۰ میلی‌گرم | خوراکی (با یا بدون غذا) | دو بار در روز (حدود هر ۱۲ ساعت) |
| هر ۳ هفته | |||
| بواسیزوماب | ۱۵ میلی‌گرم/کیلوگرم | وریدی | هر ۳ هفته |
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
اولاپاریب ۳۰۰ میلی‌گرم دو بار در روز، خوراکی، تا ۲۴ ماه، به‌علاوه بواسیزوماب ۱۵ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی هر ۳ هفته، در مجموع ۱۵ ماه (شامل دوره همراه شیمی‌درمانی خط اول).
دارونما دو بار در روز تا ۲۴ ماه، به‌علاوه بواسیزوماب ۱۵ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی هر ۳ هفته، در مجموع ۱۵ ماه.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله (اولاپاریب ۳۰۰ میلی‌گرم دو بار در روز تا ۲۴ ماه؛ بواسیزوماب ۱۵ میلی‌گرم/کیلوگرم هر ۳ هفته در مجموع ۱۵ ماه) و برچسب FDA داروی لینپارزا
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته تخمدان که به‌تازگی تشخیص داده شده بود و پس از شیمی‌درمانی خط اول مبتنی بر پلاتین به‌علاوه بواسیزوماب (bevacizumab)، پاسخ بالینی داشتند؛ صرف‌نظر از وضعیت جراحی. تحلیل‌ها بر اساس وضعیت بیومارکر مولکولی نیز انجام شد، از جمله جهش BRCA1/BRCA2 و نقص نوترکیبی همولوگ (HRD).
بقای کلی (OS) نقطه پایانی ثانویه کلیدی در آزمون سلسله‌مراتبی بود. تحلیل OS برای رسیدن به حدود ۶۰٪ بلوغ داده یا ۳ سال پس از تحلیل اولیه برنامه‌ریزی شده بود. بقای بدون پیشرفت (PFS) به‌روزشده و تحلیل‌ها بر اساس وضعیت HRD نیز گزارش شد.
بروز سندرم میلودیسپلاستیک، لوسمی حاد میلوئید، کم‌خونی آپلاستیک و بدخیمی اولیه جدید پایین باقی ماند و بین دو گروه متعادل بود. داده‌های عوارض درجه ≥۳ در چکیده ذکر نشده است.
بر اساس چکیده، سودِ بقای کلی ترکیب اولاپاریب و بواسیزوماب در بیماران HRD مثبت نشان داده شد و نویسندگان این ترکیب را یکی از استانداردهای درمان خط اول نگهدارنده در این گروه می‌دانند. در کل جمعیت ITT، بهبود بقای کلی معنادار نبود، بنابراین آزمایش وضعیت HRD برای انتخاب بیمار اهمیت دارد. تحلیل‌های HRD اکتشافی و از پیش تعیین‌شده بودند. وضعیت تأییدیه‌های دارویی و راهنماهای بالینی باید جداگانه بررسی شود.
در تحلیل اولیه کارآزمایی PAOLA-1/ENGOT-ov25، درمان نگهدارنده با اولاپاریب به‌علاوه بواسیزوماب در بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته تخمدان تازه‌تشخیص‌داده‌شده که پس از شیمی‌درمانی خط اول مبتنی بر پلاتین به‌علاوه بواسیزوماب پاسخ بالینی داشتند، صرف‌نظر از وضعیت جراحی، بهبود معنادار بقای بدون پیشرفت (PFS) نشان داد. تحلیل‌های اکتشافیِ از پیش تعیین‌شده بر اساس وضعیت بیومارکر مولکولی، فایده قابل‌توجهی را در بیماران دارای جهش BRCA1/BRCA2 (BRCAm) یا نقص نوترکیبی همولوگ (HRD؛ BRCAm و/یا بی‌ثباتی ژنومی) نشان داد. ما تحلیل نهایی از پیش تعیین‌شده بقای کلی (OS) را، از جمله تحلیل‌ها بر اساس وضعیت HRD، گزارش می‌کنیم.
بیماران با نسبت ۲:۱ به‌صورت تصادفی به دریافت اولاپاریب (۳۰۰ میلی‌گرم دو بار در روز؛ تا ۲۴ ماه) به‌علاوه بواسیزوماب (۱۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم هر ۳ هفته؛ در مجموع ۱۵ ماه) یا دارونما به‌علاوه بواسیزوماب تخصیص یافتند. تحلیل OS، که نقطه پایانی ثانویه کلیدی در آزمون سلسله‌مراتبی بود، برای رسیدن به حدود ۶۰٪ بلوغ داده یا ۳ سال پس از تحلیل اولیه برنامه‌ریزی شده بود.
پس از میانه پیگیری ۶۱٫۷ ماه در گروه اولاپاریب و ۶۱٫۹ ماه در گروه دارونما، میانه OS در جمعیت قصد درمان (ITT) ۵۶٫۵ در برابر ۵۱٫۶ ماه بود [نسبت خطر (HR) ۰٫۹۲؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI): ۰٫۷۶ تا ۱٫۱۲؛ P = ۰٫۴۱۱۸]. درمان بعدی با مهارکننده پلی (ADP-ریبوز) پلیمراز را ۱۰۵ بیمار (۱۹٫۶٪) از گروه اولاپاریب در برابر ۱۲۳ بیمار (۴۵٫۷٪) از گروه دارونما دریافت کردند. در جمعیت HRD مثبت، OS با اولاپاریب به‌علاوه بواسیزوماب طولانی‌تر بود (HR ۰٫۶۲؛ CI ۹۵٪: ۰٫۴۵ تا ۰٫۸۵؛ نرخ OS پنج‌ساله ۶۵٫۵٪ در برابر ۴۸٫۴٪)؛ در ۵ سال، PFS به‌روزشده نیز نشان داد نسبت بیشتری از بیماران گروه اولاپاریب به‌علاوه بواسیزوماب بدون عود بودند (HR ۰٫۴۱؛ CI ۹۵٪: ۰٫۳۲ تا ۰٫۵۴؛ نرخ PFS پنج‌ساله ۴۶٫۱٪ در برابر ۱۹٫۲٪). بروز سندرم میلودیسپلاستیک، لوسمی حاد میلوئید، کم‌خونی آپلاستیک و بدخیمی اولیه جدید پایین باقی ماند و بین دو گروه متعادل بود.
اولاپاریب به‌علاوه بواسیزوماب بهبود بالینیِ معنادار در OS را برای بیماران خط اول مبتلا به سرطان تخمدان HRD مثبت فراهم کرد. این تحلیل‌های اکتشافی از پیش تعیین‌شده، بهبود را با وجود نسبت بالای بیماران گروه دارونما که پس از پیشرفت بیماری مهارکننده‌های پلی (ADP-ریبوز) پلیمراز دریافت کردند نشان دادند و این ترکیب را به‌عنوان یکی از استانداردهای درمان در این شرایط، با پتانسیل افزایش شانس درمان قطعی، تأیید می‌کنند.
تحلیل‌های بر اساس وضعیت HRD اکتشافی بودند. در گروه دارونما درصد بالایی از بیماران (۴۵٫۷٪) پس از پیشرفت بیماری مهارکننده PARP دریافت کردند که می‌تواند مقایسه بقای کلی را تحت‌تأثیر قرار دهد. در جمعیت ITT تفاوت OS معنادار نبود. سایر جزئیات (از جمله تعداد کل بیماران و عوارض درجه ≥۳) در چکیده ذکر نشده است.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...