در این مطالعه، بیمارانی که شیمی‌درمانی همراه بواسیزوماب گرفته بودند، علاوه بر ادامه بواسیزوماب، قرص اولاپاریب یا دارونما دریافت کردند. در تومورهایی که نقص ترمیم DNA دارند (HRD مثبت، چه با جهش BRCA و چه بدون آن)، این ترکیب بازگشت بیماری را به‌طور چشمگیری به تأخیر انداخت و پس از پنج سال، ۶۵٫۵٪ بیماران زنده بودند (در برابر ۴۸٫۴٪). در تومورهای HRD منفی، سود قابل توجهی دیده نشد؛ بنابراین آزمایش HRD پیش از تصمیم‌گیری مهم است.
HRD مثبت (جهش BRCA و/یا ناپایداری ژنومی)، پیشرفته، با پاسخ کامل یا نسبی به شیمی‌درمانی پلاتینی خط اول همراه بواسیزوماب
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| اولاپاریب | ۳۰۰ میلی‌گرم دو بار در روز | خوراکی | پیوسته |
| بواسیزوماب | ۱۵ میلی‌گرم/کیلوگرم | وریدی | روز ۱ هر ۲۱ روز |
پایش و تعدیل دوز اولاپاریب مانند ردیف قبل. ESMO پان‌آسیایی: برای BRCA جهش‌یافته و HRD مثبت [I, A].
در صفحه «سرطان تخمدان» · خط اول: درمان نگهدارنده (بر اساس BRCA و HRD)
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
قرص اولاپاریب (Olaparib) ۳۰۰ میلی‌گرم دو بار در روز تا حداکثر ۲۴ ماه، همراه بواسیزوماب (Bevacizumab) ۱۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم هر ۳ هفته تا مجموع ۱۵ ماه (شامل دوره شیمی‌درمانی).
دارونما همراه بواسیزوماب ۱۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم هر ۳ هفته تا مجموع ۱۵ ماه.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده NEJM ۲۰۱۹ و چکیده تحلیل نهایی Ann Oncol ۲۰۲۳ (اولاپاریب ۳۰۰ میلی‌گرم دو بار در روز تا ۲۴ ماه؛ بواسیزوماب ۱۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم هر ۳ هفته، مجموع ۱۵ ماه)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران مبتلا به سرطان تخمدان درجه بالای پیشرفته تازه تشخیص‌داده‌شده که پس از شیمی‌درمانی خط اول پلاتین–تاکسان همراه بواسیزوماب پاسخ داشتند؛ صرف‌نظر از نتیجه جراحی یا وضعیت جهش BRCA.
پیامد اولیه: زمان از تصادفی‌سازی تا پیشرفت بیماری به ارزیابی پژوهشگر یا مرگ (بقای بدون پیشرفت). ثانویه کلیدی: بقای کلی (تحلیل نهایی Ann Oncol ۲۰۲۳).
عوارض با پروفایل ایمنی شناخته‌شده اولاپاریب و بواسیزوماب سازگار بود. در تحلیل نهایی، بروز سندرم میلودیسپلاستیک، لوسمی میلوئید حاد، کم‌خونی آپلاستیک و بدخیمی اولیه جدید پایین و در دو گروه متعادل بود. جزئیات عوارض درجه ۳ در متن کامل مقاله.
FDA در مه ۲۰۲۰ اولاپاریب همراه بواسیزوماب را برای درمان نگهدارنده خط اول در تومورهای HRD مثبت (جهش BRCA و/یا ناپایداری ژنومی) تأیید کرد. تحلیل نهایی بقای کلی (Ray-Coquard و همکاران، Ann Oncol ۲۰۲۳) بهبود بالینی معنادار بقای کلی را در HRD مثبت نشان داد و این ترکیب را به‌عنوان یکی از استانداردهای درمان تأیید کرد. رهنمود ESMO (نسخه پان‌آسیایی ۲۰۲۵) اولاپاریب–بواسیزوماب را برای تومورهای جهش‌یافته BRCA یا HRD مثبت توصیه می‌کند [I, A].
اولاپاریب (Olaparib) به‌عنوان درمان نگهدارنده در زنان مبتلا به سرطان تخمدان پیشرفته تازه تشخیص‌داده‌شده دارای جهش BRCA سود بالینی قابل توجهی نشان داده است. اثر ترکیب درمان نگهدارنده اولاپاریب و بواسیزوماب (Bevacizumab) در بیماران، صرف‌نظر از وضعیت جهش BRCA، ناشناخته است.
ما یک کارآزمایی تصادفی، دوسوکور، بین‌المللی و فاز ۳ انجام دادیم. بیماران واجد شرایط مبتلا به سرطان تخمدان درجه بالای پیشرفته تازه تشخیص‌داده‌شده بودند و پس از شیمی‌درمانی خط اول پلاتین–تاکسان همراه بواسیزوماب پاسخ داشتند. بیماران صرف‌نظر از نتیجه جراحی یا وضعیت جهش BRCA واجد شرایط بودند. بیماران به‌طور تصادفی به نسبت 2:1 برای دریافت قرص اولاپاریب (۳۰۰ میلی‌گرم دو بار در روز) یا دارونما تا حداکثر ۲۴ ماه تقسیم شدند؛ همه بیماران بواسیزوماب با دوز ۱۵ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن هر ۳ هفته تا مجموع حداکثر ۱۵ ماه دریافت کردند. پیامد اولیه زمان از تصادفی‌سازی تا پیشرفت بیماری به ارزیابی پژوهشگر یا مرگ بود.
از ۸۰۶ بیماری که تصادفی‌سازی شدند، ۵۳۷ نفر به اولاپاریب و ۲۶۹ نفر به دارونما تخصیص یافتند. پس از میانه پیگیری ۲۲٫۹ ماه، میانه بقای بدون پیشرفت با اولاپاریب همراه بواسیزوماب ۲۲٫۱ ماه و با دارونما همراه بواسیزوماب ۱۶٫۶ ماه بود (نسبت خطر پیشرفت بیماری یا مرگ ۰٫۵۹؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۰٫۴۹ تا ۰٫۷۲؛ P<0.001). نسبت خطر (گروه اولاپاریب در برابر گروه دارونما) برای پیشرفت بیماری یا مرگ در بیماران دارای تومورهای مثبت از نظر کمبود نوترکیبی همولوگ (HRD)، شامل تومورهای دارای جهش BRCA، 0.33 (95% CI 0.25 تا 0.45) بود (میانه بقای بدون پیشرفت 37.2 در برابر 17.7 ماه) و در بیماران با تومورهای HRD مثبت فاقد جهش BRCA، 0.43 (95% CI 0.28 تا 0.66) بود (میانه بقای بدون پیشرفت 28.1 در برابر 16.6 ماه). عوارض با پروفایل ایمنی شناخته‌شده اولاپاریب و بواسیزوماب سازگار بود.
در بیماران مبتلا به سرطان تخمدان پیشرفته که درمان استاندارد خط اول شامل بواسیزوماب دریافت می‌کردند، افزودن اولاپاریب نگهدارنده سود معنی‌داری از نظر بقای بدون پیشرفت داشت که در بیماران دارای تومور HRD مثبت، از جمله بیماران فاقد جهش BRCA، قابل توجه بود. (با حمایت مالی ARCAGY Research و دیگران؛ شماره ClinicalTrials.gov کارآزمایی PAOLA-1: NCT02477644.)
گروه مقایسه اولاپاریب تک‌دارویی نداشت، بنابراین سهم بواسیزوماب در بیماران BRCA جهش‌یافته مشخص نیست؛ تحلیل‌های زیرگروه HRD اکتشافی بودند؛ سود بقای کلی در کل جمعیت معنی‌دار نبود.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...